DOĞURAN KAZAN

Ödünç bir kazan alır Hoca bir komşusundan.

Verirken bir tencere yerleştirir içine.

Komşusu sorar: – “Bu ne?”

– “Doğurdu senin kazan.”

Komşusunun ölçü olmaz sevincine.

Üç beş gün bir zaman geçer aradan.

Hoca yine kalkar, komşuya gider;

Bir iki gün için kazanı ister.

Komşu da “hay hay!” der, “baş üstüne!” der.

Geçer yine zaman.

Komşu bakar kazan gelmiyor geri;

Çekince ayağına çedikleri,

Hocanın evinde alır soluğu;

Sorar: – “Yahu! Bizim kazan ne oldu?”

– “Ha sizin kazan mı? Sizlere ömür?”

– “Aman, Hocam! Kazan bu; nasıl ölür?”

– “Komşum, vallahi saçmaladın yine.

Kazan neden ölmesin, doğursun da?

Doğurduğuna inanıyorsun da

Neden inanmıyorsun öldüğüne?”

Orhan Veli Kanık/Yüksel Pazarkaya