
Çıktım yücesine ben de gezerken,
Yitirdim çığırı, yoldan ayrıldım.
Oturdum da dertli dertli ağladım,
Alnı mor perçemli yârdan ayrıldım.
Yücesine gider meşenin yolu,
Engine dayanmaz yaylanın gülü,
Elimden aldırdım bir selvi dalı,
Tomurcuk memeli yârdan ayrıldım.
Yatsam uyusam da yârin dizine,
Uyandıkça baksam ala gözüne,
Şekerden, şerbetten şirin sözüne,
Ağzı kaymak, dili baldan ayrıldım.
Karac’oğlan der ki: Dost bana bakar,
Turunçları olmuş, göğsünü kakar,
İlkbahar ayında bir çiçek açar,
Kokusu ilkbahar yârdan ayrıldım.
KARACAOĞLAN