FELEK VERMEZSİN Kİ DENGİ DENGİNE

Felek vermezsin ki dengi dengine,
Yolumu düşürdün yine engine.
Kader getirdi Karaman iline,
Çimenleri mahzun, gülleri mahzun.

Aşıp da dağları seyran eyledim,
Şu garip gönlümü hayran eyledim.
Doğdu hep gönlümden, ben de söyledim,
Yaylaları mahzun, yolları mahzun.

Oba yerleri de yıkılmış, viran,
Ceyranlar gitmiş de, dağılmış şahan.
Dedim ki feleğe: İşlerin yaman,
Konuştuğum nice dilleri mahzun.

Karac’oğlan der ki: Konam güllere,
Gel gidelim gönül uzak illere.
Benden selâm söylen garip yollara,
Gördüm ovaları, çölleri mahzun.

KARACAOĞLAN