C – Karacaoğlan Şiirleri

Coşkun olur ulu suyun geçeği,Kadir Mevlam balığa halkeylemedi bıçağı.Tomurdu da açılmadı bizim elin çiçeği,Çiçek melül melül bilmem nedendir. Aman dağların dumanları gitsin,Karları erisin, sümbülü bitsin.Gelinleri dolanarak ev tutsun,Kızlar melül melül bilmem nedendir. Hocalar hocalar bizim hocalar,Sabahını unutmuş geri heceler.Göçmüş eller de ıssız kalmış yüceler,Dağlar melül melül bilmem nedendir. Karac’oğlan der...

Cennet cehennemi yoktur diyenler,İl hakkını alıp haksız yiyenler.Al yeşil konaktan hükm’eyleyenler,Dur bakalım canım beyler kalır mı? Karacaoğlan her cefayı biliyor,Sualciler yedi yerde soruyor.Yetmiş iki millet arya giriyor,Dur bakalım canım dağlar kalır mı? KARACAOĞLAN

Cebir, elem şu dağların başından,Avlayalım kekliğinden, kuşundan.Samantı ırmağından, Pınarbaşı’ndan,Geçemem, artıyor figanım dağlar. Yaz gelince soğuk pınarlar akar,Bitmiş geyik göbeği hoşça kokar.Salınıp güzelim seyrana çıkar,Gördükçe artıyor figanım dağlar. Lâle, sümbül biter dağın başında,Tutu, kumru öter dağın peşinde.Ulu sular köpük atıp coşanda,Geçemem, artıyor figanım dağlar. Karac’oğlan der ki: Derdim yetirdim,Gülünü aldım, reyhanın...