ON PARMAĞIM ŞEM’A ETTİM YANDIRDIM

On parmağım şem’a ettim, yandırdım,
El yaradı yâre, yaramadım ben.
Nazlı yârim geçmiş derler buradan,
Kör oldu gözlerim, göremedim ben.

Hey ağalar, bana zulüm değil mi?
Âlem divan durdu, duramadım ben.
Yâri benzetmişler tavus kuşuna,
Boyun gördüm, yüzün göremedim ben.

Yavru şahan gibi hava gözlerim,
İner ormana da yolun düzlerim.
Yedi yıldır ben ki yâri özlerim,
Bekledim, murada eremedim ben.

Çinin çinin bilezikli kolları,
Söyledikçe şirin gelir dilleri.
Açılmış yanakta gonca gülleri,
Söylen ele, dersin, deremedim ben.

Yârimin zülüfü destedir, deste,
Verirler şâkirdi, öğretir usta.
Bir elma getirdim, gümanım dosta,
El sürüp koynunu aramadım ben.

Karac’oğlan der ki: Belim büküldü,
Yâri gördüm, kemerciğim söküldü.
Ömrüm sarayından üç kor döküldü,
Devşirip kerpicin öremedim ben.

KARACAOĞLAN