SEVEREK YAŞANAN BİR ÖMÜR

Sokaklarından Spor Sahalarına, Lokantalardan Uçurum Park’a Bir Mut Hikâyesi
Yücel Buğdaycı Anlatıyor

Yücel Buğdaycı ve İbrahim Arı Uçurum Park’ta

Mut’un sokaklarında yürürken bazı insanlar yalnızca kendi yaşam öykülerini değil, kentin hafızasını da taşır. Onlarla yapılan her sohbet, geçmişe açılan bir pencereye dönüşür. Yücel Buğdaycı da bu isimlerden biri. Çocukluğu 1970’li yılların Mut’unda ve Ermenek’inde geçen, gençlik yıllarında esnaflığın içinde yetişen, lokantacılıktan spor yöneticiliğine, çay bahçesi işletmeciliğinden toplumsal yaşama kadar birçok alanda iz bırakan Buğdaycı, aynı zamanda değişen bir ilçenin tanıklarından biri.

Bu söyleşi, yalnızca bir yaşam öyküsünü anlatmıyor. Mut’un eski mahalle kültürünü, komşuluk ilişkilerini, düğünlerini, bayramlarını, çınaraltı sohbetlerini, esnaflık anlayışını, futbol heyecanını ve yıllar içinde değişen sosyal hayatını da kayıt altına alıyor. Yücel Buğdaycı’nın kişisel anıları üzerinden, bir ilçenin toplumsal dönüşümüne dair güçlü gözlemler gün yüzüne çıkıyor. Çocukluk hatıralarından 1980 öncesinin siyasi atmosferine, eski Mut çarşısından Uçurum Park’ın kuruluş hikâyesine kadar uzanan bu anlatı, aynı zamanda sözlü tarih niteliği taşıyor.

Söyleşi boyunca Yücel Buğdaycı’nın en sık vurguladığı kavramlar; samimiyet, emek, dayanışma, saygı ve insan ilişkileri oluyor. Ona göre değişen yalnızca şehirler ya da teknolojiler değil; insanların birbirine bakışı, komşuluk anlayışı ve birlikte yaşama kültürü de zaman içinde önemli ölçüde dönüşmüş durumda. Bu nedenle anlattıkları, yalnızca geçmişe duyulan bir özlem değil; bugünü anlamaya ve geleceğe dair ortak bir hafıza oluşturmaya yönelik içten bir çağrı niteliği taşıyor.

mutilcemiz.net okurları için hazırladığımız bu söyleşide, Yücel Buğdaycı’nın yaşam serüvenine eşlik ederken, aynı zamanda Mut’un yakın tarihine tanıklık edecek; bir ilçenin değişen sosyal dokusunu, insan hikâyeleri üzerinden yeniden keşfedeceksiniz.

TANIŞMA VE HAYAT HİKÂYESİ

Editör Notu:

Bir insanın yaşam hikâyesi, çoğu zaman yaşadığı kentin de hafızasını taşır. Yücel Buğdaycı’nın çocukluk yıllarından başlayan yaşam öyküsü; Mut, Ermenek ve Ankara arasında geçen bir yolculuğu, dönemin toplumsal atmosferini ve esnaflık kültürünün insan ilişkileri üzerindeki etkisini anlatıyor. Bu bölümde; bir çocuğun gözünden 1970’li yılların Türkiye’sine, aile değerlerine ve kendisini şekillendiren deneyimlere tanıklık ediyoruz.

“Mut’un belleğini konuşurken kendi hayat yolculuğuma da dönüyorum”

İbrahim Arı:
Yücel Bey merhaba. Şu anda yıllardır işlettiğiniz Uçurum Park’tayız. mutilcemiz.net okuyucularına sizi tanıtmak istiyoruz. Sizinle konuşurken aynı zamanda Mut’un belleğine de bir yolculuk yapacağız. Öncelikle sizi tanımak isteriz. Yücel Buğdaycı kimdir? Bize kendinizi anlatır mısınız?

Yücel Buğdaycı:
Merhaba İbrahim Bey. Öncelikle bana zaman ayırdığınız ve böyle bir söyleşi gerçekleştirdiğiniz için teşekkür ederim.

Ben Yücel Buğdaycı. 1966 yılında Mut’un Doğancı Mahallesi’nde doğdum. Burada 5-6 yaşıma kadar yaşadıktan sonra Ermenek’e taşındık. İlkokulu Ermenek’te okudum. Başarılı bir öğrencilik dönemim oldu. Bunun ardından ortaokul eğitimi için Ankara’ya gittim.

Bir tanıdığımız aracılığıyla Ankara’da eğitim görme fırsatı buldum. O dönemde, ileride onun yanında görev alabileceğim düşüncesiyle böyle bir karar verilmişti.

1976-1977 eğitim döneminde Ankara’nın köklü okullarından Ankara Atatürk Lisesi’nin ortaokul bölümüne başladım. Orada hayatımı değiştiren birçok deneyim yaşadım. Daha o yaşlarda siyasetin ne olduğunu, ülkenin içinde bulunduğu koşulları ve hayatın farklı yönlerini öğrenmeye başladım.

Ankara’ya taşınmamız kolay olmadı. Yaşam şartları, ekonomik sıkıntılar ve babamın yeni bir yerde iş kurma çabası bizim için zorlu bir süreçti. Ancak okuyabilmek için bu zorluklara katlandık.

Ankara’da yaklaşık bir yıl kaldıktan sonra, dönemin siyasi ortamı nedeniyle tekrar Mut’a dönmek zorunda kaldık. 1977 yılında Mut’a geldim ve ortaokul eğitimime Mut Lisesi’nde devam ettim. Zor şartlara rağmen eğitimimi tamamladım.

Yücel Buğdaycı, anne-babası ve kardeşleri (Yüksel ve Emine)

Aile kökleri ve esnaflık kültürü

İbrahim Arı:
Yücel Bey, aileniz Mut’a ne zaman ve nereden geldi? Anne ve babanızı, aile yapınızı biraz anlatır mısınız?

Yücel Buğdaycı:
Amcamdan ve dedemden duyduklarıma göre, kökenimizin Suriye’den gelen Arap ailelerine dayandığı söylenir. Önce Silifke’nin Susanoğlu bölgesine yerleşmişiz. O dönemde bize “Susanoğulları” denildiğini anlatırlardı.

Bununla ilgili elimizde resmi bir araştırma ya da belge yok, ancak aile büyüklerimizden dinlediğimiz hikâye bu yönde. Soyadı Kanunu döneminde dedemler soyadı almamış, ancak akrabalarımızdan Osman Susan ailesi bu soyadı kullanmış ve devam ettirmiş. Onlarla da akrabalığımız bulunuyor.

Babam Mutlu, annem ise Ermenekliydi. Babam yedi kardeş, annem dört kız kardeşti.

Dedem 1950’li ve 1960’lı yıllarda Mut’ta fırıncılık yapıyormuş. İç çarşıda hem fırıncılık hem de çorba işiyle uğraşmış.

25.5.1956 tarihli esnaflar arası mektuplaşma (Mehmet Demirdağ ve Ahmet Buğdaycı)

İbrahim Arı:
Dedenize ne derlerdi?

Yücel Buğdaycı:
Dedeme “Ekmekçi Ahmet” derlerdi. Ancak Mut’ta aynı isimde iki kişi olduğu için onu diğerinden ayırmak amacıyla “Kel Ekmekçi” diye anarlardı. Biraz sert mizaçlı, lafını esirgemeyen bir yapısı olduğu söylenirdi.

Babam Naci Usta ise lokantacıydı. Daha 7-8 yaşlarında bu mesleğe başlamış. Rahmetli Avukat Nuri Alver’in annesi, babamın ilk ustalarından biri olmuş. Babam onların yanında çalışmaya başlamış, hatta lokantada yatıp kalkarak mesleği öğrenmiş. Yani çekirdekten yetişme bir lokantacıydı.

Ayaktakiler soldan sağa: Naci Buğdaycı, garson Ahmet, garson Muzaffer, Yılmaz Masat, garson Kazım, aşçı, Kadir Deveci. Oturan: Bulaşıkçı Dereli Mehmet

“Saygı, sevgi ve komşulukla büyüdük”

İbrahim Arı:
Kaç kardeşsiniz? Nasıl bir aile ortamında büyüdünüz?

Yücel Buğdaycı:
Biz üç kardeşiz. Bir kız kardeşim (Emine) ve bir ağabeyim (Yüksel) vardı. Ağabeyimi birkaç ay önce kaybettik.

Eski anlamıyla çekirdek aile ortamında yetiştik. Anneye, babaya saygı; komşuya, çevreye hürmet bizim için temel değerlerdi. Böyle bir aile ortamında büyüdük.

İbrahim Arı:
Çocukluğunuzu düşündüğünüzde o yılları tek kelimeyle anlatmak isteseniz ne derdiniz?

Yücel Buğdaycı:
“İyi ki yaşamışım” derdim.

Elbette iyi günlerimiz de oldu, zor günlerimiz de. Ancak yaşadığımız her şeyden ders çıkarmayı bildik. Her deneyim bana bir tecrübe kazandırdı.

Ankara yılları ve unutamadığı çocukluk anısı

İbrahim Arı:
Çocukluğunuzdan unutamadığınız bir anınız var mı?

Yücel Buğdaycı:
1976-1977 yıllarında Ankara’da ortaokul öğrencisiydim. O dönem okul çevresinde yaşanan siyasi olayları çok sonradan anlamlandırabildim.

Okula başladığım ilk günlerden birinde, okul çıkışında bazı büyük öğrenciler beni çağırdı ve “9 Işık’ı say bakalım” dediler. Ben o yaşta siyaseti bilmiyordum, 9 Işık’ın ne olduğunu da duymamıştım.

Daha sonra bunun Alparslan Türkeş’in 9 Işık Doktrini olduğunu öğrendim. Bilemeyince beni dövdüler. Sadece o gün değil, neredeyse yıl boyunca bu durum devam etti. Hatta espriyle söyleyeyim; 9 Işık’ı bilemediğim için dokuz dersten kaldım ve daha da ilginci; ilk oyumu da onlara verdim.

Bu yaşadıklarımı hiç unutmadım. Ancak o dönemki siyaset anlayışı bugünkünden farklıydı. Toplumsal ilişkiler de, insanların birbirine yaklaşımı da farklıydı.

“Bizi ailemiz ve toplum yetiştirdi”

İbrahim Arı:
Bugün geriye dönüp baktığınızda Yücel Buğdaycı’yı Yücel Buğdaycı yapan değerler nelerdi?

Yücel Buğdaycı:
Öncelikle aile ortamı ve komşuluk ilişkileri diyebilirim.

Az önce anlattığım olaylarda beni çok dövdüler dedim ama hiçbir zaman üzerimde bir kavga izi kalmadı. Çünkü o dönemin bir anlayışı vardı. Kavganın bile bir sınırı, bir adabı vardı.

Bugün en küçük tartışmada insanlar çok daha sert tepkiler verebiliyor. Oysa geçmişte insanlar kavga etse bile bir noktada durmayı, birbirine zarar vermemeyi bilirdi.

Biz yıllarca siyasi tartışmalar yaşadık. Ancak ne bizim kavga ettiklerimizde ne de bize karşı çıkanlarda kalıcı bir zarar oluştu. Çünkü bir mertlik ve sınır vardı.

Bizi yetiştiren şey, o dönemin toplumsal yapısıydı.

İnsan ilişkilerinde “doğru dili” bulmak

İbrahim Arı:
İnsanlarla kolay iletişim kuran biri olarak tanınıyorsunuz. Bu özelliğinizin kaynağı nedir?

Yücel Buğdaycı:
Bunun temelinde ailem ve özellikle küçük yaşta başladığım esnaflık deneyimi var.

1977-1978 yıllarından itibaren insanlarla iç içe bir işin içinde oldum. İnsanlarla iletişim kurarken onların dünyasını anlamaya çalışırım. Herkesle aynı seviyede değil, herkesin anlayabileceği dilden konuşmayı tercih ederim.

Bazen ben karşımdakinin seviyesine inerim, bazen de onu kendi seviyeme taşımaya çalışırım. Bunun adı aslında empatidir.

Bir insanla konuşurken onun aile yapısını, yaşam koşullarını ve yaptığı işi dikkate almak gerekir.

Benim sık kullandığım bir örnek vardır: “Adam ol baban gibi eşek olma” cümlesinde virgülü nereye koyduğunuz anlamı değiştirir.

“Adam ol, baban gibi eşek olma” dediğinizde başka; “Adam ol baban gibi, eşek olma” dediğinizde başka bir anlam çıkar.

Ben hayatta da bu virgülü doğru yere koymaya dikkat ederim.

Esnaflıktan gelen bir insan olarak şunu gördüm: Her insanla anlaşabilirsiniz. Önemli olan doğru iletişim kurabilmektir.

Ortaokul yıllarımda çok kitap okurdum. Belki de insan ilişkilerine ve diyaloglara ilgimin temelinde bunun da etkisi vardır.

“Bedeli ödenmemiş hiçbir tecrübem yok”

İbrahim Arı:
Bu yaklaşımınızı burada, Uçurum Park’taki iş yaşamınıza da yansıtıyorsunuz sanırım.

Yücel Buğdaycı:
Kesinlikle. Ama hep söylediğim bir şey var: Benim bedeli ödenmemiş hiçbir tecrübem yoktur.

Yaşadığım her deneyimin bir bedelini ödedim. Bu nedenle bütün tecrübelerimin bende bir karşılığı vardır.

61 yaşındayım ama müşterilerimin büyük bölümü gençlerden oluşuyor. 40 yaş üstü müşterim çok azdır. Onlarla iletişim kurmakta zorlanmıyorum; çünkü onların dünyasını anlamaya çalışıyorum.

Kendimi de hâlâ genç hissediyorum. Bazen “61 yaşındayım” dediğimde kendim bile şaşırıyorum.

ESKİ MUT: Kaybolan Mahalle Kültürü, Dayanışma ve İnsan Sıcaklığı

Editör Notu:

Bir kentin geçmişi yalnızca binalardan, sokaklardan ve tarihten oluşmaz; asıl hafıza, insanların birbirleriyle kurduğu ilişkilerde saklıdır. Yücel Buğdaycı, bu bölümde çocukluk yıllarının Mut’unu anlatırken aslında bir dönemin mahalle kültürünü, esnaf dayanışmasını, bayramlarını, düğünlerini, oyunlarını ve insan ilişkilerini hatırlıyor.

Bu anlatı, geçmişe duyulan bir özlemin ötesinde; değişen toplumsal değerler, bireyselleşme ve kaybolmaya yüz tutan dayanışma kültürü üzerine samimi bir değerlendirme niteliği taşıyor.

“Eski Mut’ta insanlar birbirine daha yakındı”

İbrahim Arı:
Eski Mut’u bugünün gençlerine nasıl anlatırsınız?

Yücel Buğdaycı:
Elimden geldiği kadar anlatmaya çalışayım. Öncelikle şunu söylemek gerekir: Bakış açımız çok değişti.

Biz çocukluğumuzda annelerimizden, babalarımızdan, dedelerimizden bazı değerleri öğrenerek büyüdük. “Komşu komşunun külüne muhtaçtır”, “Sakla samanı, gelir zamanı” gibi atasözleri hayatımızın bir parçasıydı.

Çevremizle ilişkilerimiz, esnafın birbirine yaklaşımı, komşuluk anlayışı hep bu değerler üzerine kuruluydu.

Bugün bir gence böyle bir atasözünü sorsanız, belki çoğu “Tırnağın varsa başını kaşı” anlayışına daha yakın cevaplar verebilir. Aradaki fark çok açıldı.

Bunu gençleri suçlamak için söylemiyorum. Kendi yaşadığımız dönemi değerlendiriyorum.

Biz anne babalarımızdan ve büyüklerimizden aldığımız saygıyı, sevgiyi, komşuluk kültürünü çocuklarımıza aynı şekilde aktaramadık.

Bunu bazen bir ağaç örneğiyle anlatırım: Bir ağaca gereğinden fazla su verirseniz çürütürsünüz, fazla gübre verirseniz zarar verirsiniz. Biz de çocuklarımız daha iyi olsun isterken belki de bazı şeylerin dozunu ayarlayamadık.

Bizden önceki kuşak bu dengeyi daha iyi kurmuştu. Biz ise daha iyisini yapmak isterken bazı değerlerin kaybolmasına neden olduk.

Mahalle kültürü ve eski Mut’un insan ilişkileri

İbrahim Arı:
O yıllarda Mut’un nüfusu ne kadardı? Mahalle yaşamı ve komşuluk ilişkileri nasıldı?

Yücel Buğdaycı:
O dönemlerde Mut’un nüfusu yaklaşık 15-20 bin civarındaydı.

Mahalle kültürü çok farklıydı. Evlerin önünde annelerimiz, ebelerimiz oturur; günün değerlendirmesi yapılır, insanlar birbirleriyle sürekli iletişim hâlinde olurdu.

Esnaf arasında da güçlü bir dayanışma vardı.

Babamın anlattığı bir örnek var: Dedem hem fırıncılık hem de bakkallık yaparmış. Sabah siftahını yapan esnaf, daha sonra gelen müşteriyi siftah yapmamış başka bir esnafa yönlendirirmiş.

Bugün bu anlayış çok azaldı.

Şimdi esnaflar, kötülemek istemem ama bazen daha fazla kazanmak, daha fazla müşteri almak için farklı yöntemlere başvurabiliyor. Nüfus arttı, ekonomik rekabet arttı. Herkes aynı pastadan pay almak istiyor.

Bireysel kazanma çabası, toplumsal kazanımların önüne geçti.

Çınaraltı, siyaset ve değişen dostluklar

Yücel Buğdaycı ve İbrahim Sabah Çınaraltı Aile Çay Bahçesinde çalışırken

İbrahim Arı:
O dönemlerin Mut çarşısı ve Çınaraltı size neleri hatırlatıyor?

Yücel Buğdaycı:
1980 öncesi Mut’un görüntüsü bugünden çok farklıydı.

Örneğin postane tarafına sol görüşlü gençler çıkamazdı; otogar ve Çınaraltı tarafına ise sağ görüşlü gençler gelmezdi.

Siyaset çok daha sertti. Bugünkü gibi sadece sözlü tartışmalarla yürüyen bir ortam değildi. İnsanlar birbirini ikna etmeye, hatta bazen baskıyla kendi düşüncesine çekmeye çalışıyordu.

Ancak 1980 sonrasındaki dostlukların daha sağlam olduğunu düşünüyorum.

Bugün herkes birbirine “arkadaşım” diyor ama gerçek arkadaşlığın ne olduğu konusunda bir eksiklik var. Gençler “kanka” diyor. Oysa kanka, aslında “kan kardeş” anlamından gelen güçlü bir bağdır.

Ben eski dostlukları ve arkadaşlıkları özlüyorum.

Tarımın ve emeğin merkezi Mut

İbrahim Arı:
O yıllarda insanların geçim kaynakları nelerdi?

Yücel Buğdaycı:
Mut’un temel geçim kaynağı tarımdı.

Özellikle kayısı önemliydi. Zeytin bugünkü kadar yaygın değildi. İnsanların büyük bölümü çiftçilikle uğraşırdı.

Su, elektrik ve iletişim: Bir başka dönem

İbrahim Arı:
Elektrik, su ve ulaşım koşulları nasıldı?

Yücel Buğdaycı:
O zamanlar her taraftan su akardı. Bahçemizin önünden bile su geçerdi.

1970’li yıllarda elektrik vardı ancak akşamları çoğu zaman gaz lambasıyla oturulurdu. Elektriğin günlük yaşamdaki kullanımı 1980’li yıllardan sonra daha yaygın hâle geldi.

İbrahim Arı:
İletişim nasıldı? Telefonlaşma, haberleşme nasıl olurdu?

Yücel Buğdaycı:
Daha çok yüz yüze iletişim vardı.

Telefonla konuşmak bugünkü gibi kolay değildi. Santral sistemi vardı. Telefonun kolunu çevirirdiniz, postaneye bağlanırdınız. “15’i bağla, 20’yi bağla” derdiniz, onlar da bağlantıyı kurardı.

Ermenek’te ise farklı bir haberleşme yöntemi gördüm. İnsanlar bazen bezlerle haberleşirdi.

Balkona kırmızı bez bağlandıysa “Acil bize gelin”, beyaz bez bağlandıysa “Müsaitseniz gelin” anlamına gelirdi. Karşı taraftan da bazen başka bir renkle cevap verilirdi.

Annemle çok konuşurduk: “Git kırmızı bez bağla da kim cevap verecek bakalım” diye.

Mektupların duygusu

İbrahim Arı:
Mektuplaşmalar nasıldı?

Yücel Buğdaycı:
O zamanlar herkes okuma yazma bilmiyordu. Mahallenin gençlerinden biri çağrılır, mektup yazdırılırdı.

Postaneye gidebilen gider, gidemeyenler otogarın içindeki posta kutusuna atardı.

Bana göre mektuplaşmanın ayrı bir güzelliği vardı. İnsan yazarken duygularını daha iyi anlatıyor. Konuşurken bazı şeyleri geçiştiriyorsunuz ama yazarken daha düşünerek ifade ediyorsunuz.

Kasetle haberleşmeden dijital dünyaya

İbrahim Arı:
Kasetle mektuplaşma dönemini de yaşadınız mı?

Yücel Buğdaycı:
Yaşadık tabii. O dönemin ayrı bir güzelliği vardı.

Kurmalı telefonlardan, kasetle ses göndermeye; oradan bugünkü teknolojiye geldik.

“Ahmet’i ara” dediğinizde arayan sistemlerden, bezle haberleşmeden ses kaydı göndermeye kadar büyük bir değişim yaşadık.

Bu değişimin iki tarafını da yaşamış olmak aslında güzel bir deneyim.

Bayramlar, düğünler ve kaybolan samimiyet

İbrahim Arı:
Eski bayramlar nasıldı?

Yücel Buğdaycı:
Bu soru insanı duygulandırıyor.

Bugün neredeyse bayramlaşmayı unuttuk. Oysa eskiden bayram hazırlıkları günler öncesinden başlardı.

Evler temizlenir, ikramlıklar hazırlanır, misafirler beklenirdi. İnsanlar birbirine çat kapı giderdi. Kimin geleceği, kimin ziyaret edileceği aşağı yukarı bilinirdi.

Bugün ise çoğu zaman kimse kimseyi beklemiyor.

O zamanki dayanışma ve duygu yoğunluğu çok farklıydı.

19 Mayıs kutlamalarını çok iyi hatırlıyorum. Traktörlerin üzerinde farklı mesleklerden insanlar kendi işlerini sergilerdi.

Çaycı çay kazanını kurar, demirci örsünü ve çekicini koyardı. İnsanlar sadece bir tören yapmış olmak için değil, gerçekten hissederek katılırdı.

Bugün bazı şeyler daha çok görüntü için yapılıyor gibi geliyor.

Düğünlerde imece kültürü

İbrahim Arı:
Düğünlerimiz nasıldı?

Yücel Buğdaycı:
Kendi düğünümden örnek vereyim. 1992 yılında evlendim. O zaman davet etmediğiniz insanlar bile “Yücel’in düğünü varmış” deyip gelirdi.

Bugün ise bazen yakınınızı davet edersiniz, gelmek istemez.

Eskiden insanlar birbirine daha bağlıydı.

Düğünler genellikle mahalle arasında yapılırdı. Uğur Düğün Salonu, Seyrankaya Sineması, Süray Sineması vardı. Belediye Düğün Salonu daha sonra açıldı.

İnsanlar düğüne gösteriş için değil, mutluluğu paylaşmak için giderdi.

Bahçede yapılan düğünler olurdu. Bir davul, bir klarnet yeterdi.

“İki gönül bir olunca samanlık seyran olur” anlayışı vardı.

Şimdi ise bazen görüntü, mutluluğun önüne geçiyor.

Dayanışmanın olduğu günler

İbrahim Arı:
Düğünlerde yemekler nasıl hazırlanırdı?

Yücel Buğdaycı:
O dönemde imece kültürü çok güçlüydü.

Bir düğün ya da cenaze olduğunda komşular yemek yapar getirirdi. Ev yapımı baklavalar, börekler hazırlanırdı. Hatta gelip ev temizliğine bile yardım ederlerdi.

“Acı paylaşılırsa azalır, mutluluk paylaşılırsa çoğalır” sözü gerçekten yaşanırdı.

Bugün bazen en yakınımızdaki insanların bile içten gülüşlerini hatırlayamıyoruz.

Ben birçok arkadaşımın gülüşünü hâlâ hatırlıyorum. Çünkü o gülüşler doğal ve içtendi.

Yücel Buğdaycı Mut Kalesi önünde

Çocukluk oyunları

İbrahim Arı:
Çocukken hangi oyunları oynardınız?

Yücel Buğdaycı:
Çelik çomak, bilye, saklambaç, silahçılık oynardık.

Tahtadan yaptığımız oyuncak silahlarla oynar, ateş sesini ağzımızla çıkarırdık. En güzel tarafı da kimse hile yapmazdı.

“Vuruldum” diyen gerçekten vurulmuş kabul edilirdi.

İbrahim Arı:
Bir silah sesi çıkarır mısınız?

Yücel Buğdaycı:
(Gülüşmeler)

Cıv, cıvvv…

Bakın, sadece anlatırken bile mutlu olabiliyoruz.

“Keşke duygularımızı kaybetmeseydik”

İbrahim Arı:
Bugüne baktığınızda “Keşke değişmeseydi” dediğiniz şey nedir?

Yücel Buğdaycı:
Keşke duygusallığımızı kaybetmeseydik.

Diğer değişimler bir şekilde olurdu. Ancak başkasının acısını paylaşmayı, başkasının mutluluğuyla mutlu olmayı azalttık.

Belki tamamen kaybetmedik ama azaldığını düşünüyorum.

Bizi birbirimizden uzaklaştıran en önemli şeylerden biri bu oldu.

EĞİTİM YILLARI VE GENÇLİK DÖNEMİ

Yücel Buğdaycı gençlik yılları

“Okuyup adam olmak; insanlara faydalı, saygın bir insan olmaktı”

Editör Notu:

Eğitim yılları, bir insanın karakterinin şekillendiği en önemli dönemlerden biridir. Yücel Buğdaycı’nın çocukluk ve gençlik anıları; yalnızca bir öğrencilik hikâyesi değil, aynı zamanda geçmiş dönemin eğitim anlayışını, öğretmen-öğrenci ilişkisini, gençlerin hayallerini ve Mut’ta yetişen bir kuşağın değerlerini anlatıyor.

Bu bölümde; okul sıralarından ilk çalışma deneyimlerine, kendi emeğiyle kazandığı ilk paradan esnaflık kültürünü öğrenmesine kadar uzanan bir hayat yolculuğuna tanıklık ediyoruz.

“Öğretmenlerimizden öğrendiğimiz sadece ders değildi”

İbrahim Arı:
İlkokulu nerede okudunuz?

Yücel Buğdaycı:
İlkokulu Ermenek Merkez İlkokulu’nda okudum.

İbrahim Arı:
İlk öğretmeninizi hatırlıyor musunuz?

Yücel Buğdaycı:
Elbette hatırlıyorum. İlk öğretmenim teyzem Mehbuse Çelik’ti. Üzerimde çok büyük emeği vardır.

İbrahim Arı:
Okul hayatınızdan unutamadığınız bir anınız var mı?

Yücel Buğdaycı:
İlkokul yıllarında bazı küçük şeyler bizim için çok değerliydi.

Örneğin çarşı ekmeği dediğimiz somun ekmeğin arasına yağ sürülerek verilirdi. Biz de onu gazozla birlikte yerdik. Tekrar ne zaman verileceğini heyecanla beklerdik.

Bugünden bakınca küçük bir şey gibi görünüyor ama o zamanlar bizim için çok önemliydi.

Beslenme saatleri ve Yerli Malı Haftası

İbrahim Arı:
Okula beslenme götürür müydünüz?

Yücel Buğdaycı:
Evet, götürürdük. Beslenme saatimiz vardı.

Bir de Yerli Malı Haftası yapılırdı. “Yerli malı, yurdun malı; herkes onu kullanmalı” anlayışıyla kutlanırdı.

Herkes evinden bir şeyler getirirdi. Kim ne getirmiş diye bir ayrım yapılmazdı. Hep birlikte paylaşır, birlikte yerdik.

Öğretmene duyulan saygı

İbrahim Arı:
O dönemde öğretmen-öğrenci ilişkisi nasıldı?

Yücel Buğdaycı:
Anne ve babamıza duyduğumuz saygı zaten tartışılmazdı ama öğretmenlerimize de büyük bir saygımız vardı.

Onları çok önemserdik, hatta bazen bu saygı çekinmeyle karışırdı. Ancak bu korkudan çok, duyduğumuz büyük saygıdan kaynaklanırdı.

İbrahim Arı:
O dönemde öğretmen dayağı da vardı. Siz nasıl değerlendiriyorsunuz?

Yücel Buğdaycı:
Evet, vardı. Ben de öğretmenlerimden dayak yedim.

Bugünden geriye baktığımda bunun bana zarar verdiğini düşünmüyorum. Aksine bazı şeyleri öğrenmemde etkisi olduğunu düşünüyorum.

Çevreye karşı duyarlı olmayı, arkadaşlarımızla ilişkilerimizi, bazı sorumluluklarımızı o dönem öğrendik.

Elbette her uygulamanın doğru olduğunu söylemek mümkün değil ama benim yaşadığım deneyimlerde, aldığım dersler oldu.

(Gülüşmeler)

“Adam olmak” ne demekti?

İbrahim Arı:
Okul arkadaşlarınızdan bugün hâlâ görüştükleriniz var mı?

Yücel Buğdaycı:
Var. İlkokuldan, ortaokuldan ve liseden arkadaşlarımla hâlâ görüşüyorum.

İbrahim Arı:
O yıllarda öğrencilerin hayalleri nelerdi?

Yücel Buğdaycı:
Bizim hayalimiz “okuyup adam olmak”tı.

Ama bizim için adam olmak; sadece memur olmak, devlete kapağı atmak değildi.

Topluma faydalı olmak, ailenize karşı sorumluluk sahibi olmak, insanların saygı duyduğu, düzgün ve güvenilir bir insan olmak demekti.

Elbette doktor, avukat olmak isteyenler vardı ama asıl hedefimiz iyi bir insan olmaktı.

İbrahim Arı:
Eğitim hayatınızın bugün sahip olduğunuz karakteri şekillendirdiğini düşünüyor musunuz?

Yücel Buğdaycı:
Kesinlikle düşünüyorum.

GENÇLİK YILLARI

“Kendi emeğimle kazandığım ilk şeyin mutluluğunu yaşadım”

Editör Notu:

Gençlik yılları, Yücel Buğdaycı’nın yalnızca büyüdüğü değil; çalışmayı, üretmeyi ve insan ilişkilerini öğrendiği dönemdir. Kendi kazandığı parayla aldığı ilk takım elbise, sokak kültürü, sinema günleri ve ilk iş deneyimleri; onun ilerleyen yıllardaki esnaflık anlayışının temel taşlarını oluşturur.

İlk takım elbise ve emeğin değeri

İbrahim Arı:
Mut’ta genç olmak nasıldı? O yıllarda gençlik ne ifade ediyordu?

Yücel Buğdaycı:
Ortaokula başladığımızda kravatımızı taktık, takım elbiselerimizi terzide diktirdik.

Ben ilk takım elbisemi kendi kazandığım parayla yaptırmıştım. Aylığı 400 liradan üç ay çalıştım ve 1.200 lira biriktirdim.

600 lirasına kumaş aldık, 600 lirasına da diktirdik.

Kendi emeğimle aldığım ilk takım elbiseyi giymek benim için çok büyük bir mutluluktu.

Zaten esnaflığa yönelmemin nedenlerinden biri de buydu: Kendi emeğimle kazanmak ve bir şeyleri kendi imkânlarımla yapmak.

İlk takım elbisemi giydiğimde kendimi oldukça yakışıklı bulduğumu da söyleyebilirim.

(Gülüşmeler)

Tabii o günlerden biraz eser kaldı mı, onu bilemem.

Sokaklar, arkadaşlıklar ve ilk aşklar

İbrahim Arı:
Ortaokula başlarken fotoğrafınızı nerede çektirdiniz?

Yücel Buğdaycı:
Ankara’yı hatırlamıyorum ama Mut’ta Foto Zeki’de çektirmiştim.

Kravatımı götürmemiştim. Orada bana oldukça büyük bir kravat verdiler. Onu çok iyi hatırlıyorum.

İbrahim Arı:
Gençler o dönemlerde nerelerde buluşurdu?

Yücel Buğdaycı:
Bizim buluşma yerlerimiz genellikle mahalle aralarıydı.

Araç sayısı bugünkü kadar fazla değildi. Sokaklarda rahatça top oynardık. Komşularımız bizi kendi çocukları gibi görürdü.

Nerede boş alan bulursak orada oynardık.

Bugünün gençlerinin ilişkileriyle bizim dönemimizi kıyasladığımda çok farklılık görüyorum.

Geçenlerde burada bir gencin sevdiği kişinin adını masaya yazdığını gördüm. Ona takıldım:

“Biz olsak ağaca yazardık, yıllarca kalırdı. Siz masaya yazıyorsunuz, garson siliyor.”

(Gülüşmeler)

O dönemin aşkı da, arkadaşlığı da, dostluğu da farklıydı.

İbrahim Arı:
Özlüyor musunuz?

Yücel Buğdaycı:
Çok.

Mut’ta yazlık sinema kültürü

Sinema günleri ve Mut’un eğlence kültürü

İbrahim Arı:
Sinema kültürü nasıldı?

Yücel Buğdaycı:
Mut’ta Aydın Sineması, Süray Sineması ve Seyrankaya Sineması vardı.

Yılmaz Güney filmleri çok ilgi görürdü. Aynı filme defalarca giderdik.

Bir filmi bir hafta oynardı ama biz tekrar tekrar izlerdik. Yılmaz Güney’in bir filmine on kez gittiğimi hatırlıyorum.

Bazen paramız yetmezdi, kaçak girerdik.

Mut’ta sinema afişleri

İbrahim Arı:
Sinemada gazoz ve çekirdek sattınız mı?

Yücel Buğdaycı:
Ben satmadım. Babam lokantacı olduğu için genellikle paramız olurdu.

Ama sinemaya gerçekten film izlemek için mi giderdik, yoksa gazoz ve çekirdek için mi giderdik; bunu bugün bile tam bilemiyorum.

(Gülüşmeler)

Sinemada uyuduğumu hatırlamam ama ağacın başından film izlediğim olmuştur.

Yılmaz Güney Mut’ta

Uçurum Park’ın hikâyesindeki ilk izler

İbrahim Arı:
Gazinolar ve çay bahçeleri o dönemlerde nasıldı?

Yücel Buğdaycı:
1980 öncesini çok net hatırlamıyorum.

Otogarın karşısında, mahsene doğru giderken “Vuslat” isimli bir meyhane vardı. 1990’lı yıllarda ise gazinolar yaygınlaşmaya başladı.

Çay bahçesi denince benim için özel bir yer vardır: Çınaraltı.

Bugün dostlarımızın ve müşterilerimizin tercihleriyle bir marka hâline gelen Uçurum Park’ı açmamda Çınaraltı’nın büyük etkisi oldu.

1982 yılında Çınaraltı’nda aile çay bahçesi vardı. Ramazan Gerez işletiyordu. Ben de orada çalıştım.

Oradaki aile ortamı beni çok etkiledi. Bugün burada oluşturduğum ortamın temelinde aslında o günler var.

Oradaki kültürün önemli bir bölümünü buraya taşıdım.

Esnaflığın ilk yılları

Naci Buğdaycı

İbrahim Arı:
İlk çalışmaya ne zaman başladınız?

Yücel Buğdaycı:
Ortaokul yıllarında çalışmaya başladım. İlk takım elbisemi de kendi kazandığım parayla aldım.

Ancak gerçek anlamda esnaflığa başladığımda 17 yaşındaydım.

Babam bana küçük bir çay ocağı ve kebapçı dükkânı açmıştı.

Çocuk yaşta çalışmanın kazandırdıkları

İbrahim Arı:
Çocuk yaşta çalışmanın size kazandırdığı en önemli şey ne oldu?

Yücel Buğdaycı:
İnsanlarla kolay iletişim kurmayı öğrendim.

Çünkü küçük yaşta hep büyüklerle birlikte çalıştım. Onlarla sohbet ederek, onları dinleyerek kendimi geliştirdim.

Önce büyüklerin seviyesine çıkmayı öğrendim. Daha sonra kendi yaşımdaki insanlarla iletişim kurmak çok kolay oldu.

Ramazan Gerez’den öğrenilen esnaflık

İbrahim Arı:
Ramazan Gerez’le tanışmanız nasıl oldu?

Yücel Buğdaycı:
Ramazan Gerez, Çınaraltı’nı Arif ve Hikmet isimli çocuklarıyla birlikte işletiyordu.

1980-1981 yıllarında babam lokantayı kapattıktan sonra Ramazan Abi bana “Gel, birlikte çalışalım” dedi.

Babamdan da çok şey öğrendim ama Ramazan Abi’nin yanında geçirdiğim bir yıl, bir buçuk yıl bana esnaflık konusunda çok şey kattı.

Özellikle aileleri bir çay bahçesine çekmenin, insanlara sıcak bir ortam sunmanın önemini ondan öğrendim.

Çalışana değer vermek

İbrahim Arı:
Ramazan Gerez size iş disiplini açısından neler kattı?

Yücel Buğdaycı:
Çalışanı motive etmeyi öğrendim.

Örneğin bize belli bir yevmiye verirdi. “Bugün 400 çay satarsın, 430 satarsan sana bir yevmiye daha veririm” derdi.

Böylece daha fazla çalışmak için çaba gösterirdik.

Sonradan anladım ki zaten kazanıyormuşuz; ama asıl mesele çalışanı teşvik etmekmiş.

Ben de bugün çalışanlarımı ödüllendirmeye çalışıyorum.

Ramazan Abi’nin üzerimde çok emeği vardır. Kendisini örnek aldığım çok yönü oldu.

Değişen müşteri anlayışı

İbrahim Arı:
Eski müşterilerle bugünkü müşterileri karşılaştırdığınızda ne gibi farklar görüyorsunuz?

Yücel Buğdaycı:
Dönem değişti, kültür değişti, hitap ettiğimiz yaş grubu değişti.

Eskiden insanlar daha doğal davranıyordu. Bir yanlış anlaşılma olduğunda konuşulur, düzeltilirdi.

Bugün bazı müşteriler hizmeti sadece ödediği para üzerinden değerlendirebiliyor.

Oysa çayın fiyatı herkes için aynıdır. Cebinde daha fazla para olan kişinin beklentisi de bazen daha fazla olabiliyor.

“İşimi severek yapıyorum”

İbrahim Arı:
Bugüne kadar taşıdığınız en önemli iş prensibiniz nedir?

Yücel Buğdaycı:
Bugüne kadar birlikte çalıştığım insan sayısı 4-5 bini bulmuştur.

Lale Lokantası’nı 15 yıl çalıştırdım. Hiçbir çalışanım “Benim hakkımı vermedi” diyemez.

Herkese hak ettiğini vermeye çalıştım.

Müşteriye de parasına göre değil, insan olduğu için hizmet etmeye çalışıyorum.

İşimi severek yapıyorum. Para elbette önemli ama her şey değil.

ASKERLİK, AİLE HAYATI VE ESNAFLIĞIN TEMELLERİ

Yücel Buğdaycı – Askerlik

“Sevdiğin işi yaptığında hayat daha kolay akıyor”

Editör Notu:

İnsan hayatında bazı dönemler, karakterin ve bakış açısının oluşmasında belirleyici olur. Askerlik, evlilik ve çalışma hayatı; Yücel Buğdaycı’nın yaşamında yalnızca farklı evreler değil, aynı zamanda değerlerinin şekillendiği önemli duraklar olarak öne çıkıyor.

Bu bölümde; çalışmaya, aileye ve insan ilişkilerine bakışını anlatan Buğdaycı, eşinin hayatındaki yerini, çocuklarına aktarmak istediği değerleri ve esnaflık anlayışının temelini oluşturan deneyimlerini paylaşıyor.

“Sevdiğin işi yaparsan zorluklar azalır”

İbrahim Arı:
Askerliğinizi nerede yaptınız? Askerlik size neler kattı?

Yücel Buğdaycı:
Askerliğimi 1988 yılında yaptım. Önce Bilecik Jandarma Çavuş Talimgâh Bölüğü’nde üç ay acemilik eğitimi aldım. Daha sonra Samsun İl Jandarma Komutanlığı’na gittim ve orada 15 ay görev yaptım.

Askerlik bana her şeyden önce yaptığım işi severek yapmayı öğretti.

Ben askerliğimi severek yaptım. Bu nedenle zaman çok hızlı geçti. İnsan yaptığı işi severek yaptığında hiçbir şey zor gelmiyor.

Ticari hayatımda da aynı anlayışı benimsedim. İşimi severek yaptım. Zorluklar oldu ama hiçbir zaman yaptığım iş bana yük gibi gelmedi.

Biz çalışarak kazanan, emek vererek üreten insanlarız. Özellikle serbest meslek sahibi olduğunuzda işinizi sevmeniz sizi daha başarılı kılıyor.

“Eşimi seçerken doğru karar verdiğimi düşünüyorum”

Yücel Buğdaycı, Fatma Buğdaycı, annesi, abisi ve eşiyle Uçurum Parkta

İbrahim Arı:
Hayatınızın bir başka önemli dönemi olan evlilik süreciniz nasıl başladı? Eşinizle nasıl tanıştınız?

Yücel Buğdaycı:
Eşimle görücü usulü evlendik.

Kardeşim bir gün bana, “Abi, sana göre birini buldum” dedi. Önce çok üzerinde durmadık ama tanıştık. Onun da bizim gibi çekirdek aile kültürüyle yetişmiş biri olduğunu görünce birbirimize uygun olduğumuzu düşündük.

Nasip oldu, 1992 yılında evlendik.

Bugün 34 yıllık bir evliliğimiz var. Bir kızım (Sunay) ve bir oğlum (Naci Tugay) var.

Oğlum Ermenek’te spor salonu işletiyor ve antrenörlük yapıyor. Kızım ise burada VakıfBank’ta çalışıyor.

Aile olmak ve çocuk yetiştirmek

İbrahim Arı:
Çocuk sahibi olmak hayatınızı nasıl değiştirdi?

Yücel Buğdaycı:
Çocuk sahibi olmak insanı eve ve aileye daha fazla bağlıyor. Özellikle ilk yıllarda bu bağlılık daha güçlü oluyor.

Eşim konusunda gerçekten doğru bir seçim yaptığımı düşünüyorum.

Yaptığımız iş nedeniyle çok çalışıyorduk. Gece geç saatlere kadar işimizin başındaydık. Çocuklarımız büyürken çoğu zaman onların yanında olması gereken kadar olamadım.

Ancak eşim benim eksikliğimi fazlasıyla tamamladı.

Çocuklarımızın eğitimiyle, terbiyesiyle, gelişimiyle çok ilgilendi. Onlara çok büyük katkısı oldu.

Hatta çocuklarımız üzerinde benden daha fazla emeği olduğunu söyleyebilirim.

Zor günlerde aile desteği

Yücel Buğdaycı ve Fatma Buğdaycı Uçurum Park’ta çalışırken

İbrahim Arı:
İş ve aile hayatını dengelemek sizin için zor oldu mu?

Yücel Buğdaycı:
Zor zamanlarımda eşim her zaman yanımda oldu.

Bir dönem iflas noktasına geldiğim, ciddi maddi sıkıntılar yaşadığım bir dönem oldu. O süreçte eşimin desteğini hep hissettim.

Eğer eşim yanımda durmasaydı ne çocuklarımız bugün bu noktada olurdu ne de ben yeniden toparlanıp iş hayatında başarılı olabilirdim.

Son 18 yıldır zaten birlikte çalışıyoruz. İşe beraber geliyor, işten beraber gidiyoruz.

Çocuklara bırakılacak en büyük miras

İbrahim Arı:
Bunca yıllık hayat tecrübenizden sonra çocuklarınıza bırakmak istediğiniz en önemli değer nedir?

Yücel Buğdaycı:
Aslında birçok şeyi bıraktığımızı düşünüyorum.

Ben iş yoğunluğum nedeniyle çocuklarımla her zaman istediğim kadar ilgilenemedim. Ancak eşim bu konuda hep yanımda oldu.

Çocuklarıma özellikle aile birlikteliğini, karşılıklı anlayışı ve hayata bakış açısını öğretmeye çalıştık.

Onlara hep şöyle söyledim:

“Sevdiğini alamıyorsan, aldığını seveceksin. Sevdiğin işi yapamıyorsan, yaptığın işi seveceksin.”

Çünkü hayat her zaman istediğimiz gibi gitmiyor. Önemli olan bulunduğun koşullarda mutlu olmayı ve üretmeyi bilmektir.

Evlilik yıl dönümümüzde eşime şöyle söylemiştim:

“Seni belki bir gül bahçesinde yaşatamadım, bir kraliçe gibi yaşatamadım. Ama senin sayende çocuklarımızı zaman zaman bir gül bahçesine götürdük. O gülü koklarken elimize dikenler de battı. Hayat böyle bir şey.”

Gülü koklamak istiyorsanız dikenine de katlanmanız gerekir.

Hayat inişli çıkışlı bir yolculuk.

Karşınızdaki insanın sizi anlamasını istiyorsanız, önce siz onu anlamayı öğrenmelisiniz.

Bunu çocuklarıma anlatmaya çalıştım.

Ailenin devam etmesinde kadının fedakârlığının çok büyük olduğunu düşünüyorum. Belki bunu eşimin hayatımdaki katkısından dolayı böyle değerlendiriyorum.

Eşimden beklediğimden çok daha fazla destek gördüm.

Küçük mutlulukların değeri

İbrahim Arı:
Eşinizin doğum gününü kutlar mısınız?

Yücel Buğdaycı:
Tabii ki kutlarım.

Eşim öyle büyük beklentileri olan biri değildir. “Doğum günün kutlu olsun” demem bile onun için yeterlidir.

Benim aldığım her çiçek onun için değerli, ne olduğuna bakmaz.

İbrahim Arı:
Hiç gül aldınız mı?

Yücel Buğdaycı:
Evet, aldım.

İbrahim Arı:
Hangi gülü sever?

Yücel Buğdaycı:
Kırmızı gülü sever.

ESNAFLIK VE LOKANTACILIK

“Bir kuru fasulyenin yıllar sonra geri dönen iyiliği”

Editör Notu:

Yücel Buğdaycı’nın esnaflık hikâyesi, yalnızca bir meslek yolculuğu değil; aynı zamanda babasından devraldığı bir kültürün devamıdır.

Bu bölümde; Mut’un eski esnaf anlayışı, veresiye kültürü, lokantacılığın incelikleri ve yıllar sonra karşılık bulan bir iyilik hikâyesi üzerinden, esnaflığın insan ilişkileriyle kurduğu bağ anlatılıyor.

Babadan oğula geçen lokantacılık

İbrahim Arı:
Lokantacılık serüveniniz nasıl başladı? Eski Mut esnafını ve veresiye kültürünü anlatır mısınız?

Yücel Buğdaycı:
Lokantacılık hikâyem babamla başladı.

1978 yılında Ankara’dan Mut’a döndüğümüzde babam, otogarın karşısında kömürde yemek pişirip satmaya başladı.

“Naci Usta’nın yeri” olarak bilinen küçük bir yerdi. Beş-altı masalık bir dükkândı ama lezzeti çok farklıydı.

Kuru fasulye, nohut, taze fasulye gibi klasik yemekler yapılırdı. Babamın en meşhur yemekleri paça çorbası, domates tava ve kuru fasulyeydi.

Lokantacılık serüvenim böyle başladı.

Daha sonra babam Yılmaz Masat’la birlikte Konya Kısmet Lokantası’nı açtı. Ayrıldıktan sonra Aydın Sineması’nın altında Köşk Lokantası’nı açtı.

1984-1986 yılları arasında Ahmet Başarların yerinde kilo işi pirzola üzerine bir işletme yaptık.

Babamın mesleği sayesinde çok küçük yaşta lokantacılığın içine girdim.

Eski veresiye kültürü

İbrahim Arı:
O dönemlerde veresiye kültürü nasıldı?

Yücel Buğdaycı:
Lokantalarda veresiye çok yaygın değildi.

Esnaflar ve çalışanlar genellikle haftalık ödemelerini yapardı. Kalıcı borç sistemi pek yoktu.

Bakkallar ve fırınlarda yazdırma olurdu ama o da genellikle haftalık ya da kısa sürede ödenirdi.

1994 Körfez Krizi’nden sonra ekonomik şartlar değişmeye başladı. İnsanlar geleceklerini güvence altına almak için borçlanarak yatırım yapmaya yöneldi.

Bunun sonucunda senetler, kredi kartları ve bankacılık sistemi daha fazla hayatımıza girdi.

Ödeme alışkanlıkları değişti. Hem insanların hem esnafın dengesi değişti.

Bir kuru fasulye, otuz yıl sonra dönen iyilik

İbrahim Arı:
Lokantacılık hayatınızdan unutamadığınız bir anınızı anlatır mısınız?

Yücel Buğdaycı:
Çok anım var ama babamın yaşadığı ve yıllar sonra bana dönen bir iyilik hikâyesini anlatmak isterim.

1980’li yıllarda Mut’un tanınmış esnaflarından mobilyacı Nazmi Zeybek vardı.

O dönem maddi sıkıntı yaşadıklarını sonradan öğrendim. Nazmi Bey, oğlu İbrahim Zeybek ile İzmir’den Mut’a gelmiş.

Uzun bir yolculuk yapmışlar. Yemek yememişler.

Babası oğluna:

“Oğlum, ya yemek yiyeceğiz ya da Perante’ye yürüyerek gideceğiz” demiş.

İbrahim Bey de “Önce yemek yiyelim, sonra yürürüz” demiş.

Babamın Aydın Sineması altındaki Köşk Lokantası’na gelmişler.

İbrahim Bey yıllar sonra o günü şöyle anlatmış:

“Kuru fasulye pilav yedik. Karnım doydu ama içimden ‘Keşke parayı almasa’ diye geçiriyordum. Babam kasaya gitti. Naci Usta, ‘Nazmi, hallederiz, afiyet olsun’ dedi.”

Babam o yemeğin parasını almamış.

İbrahim Bey bu olayı hiç unutmamış.

Yıllar sonra 2001’de ben ciddi bir maddi sıkıntı yaşadım. İflas noktasına geldim.

O dönemde İbrahim Bey yanıma geldi.

“Yücel, ne yapıyoruz? Bir şey var mı yapabileceğimiz?” dedi.

O güne kadar çok yakın olduğumuz biri değildi. Ama o günden sonra yaklaşık 20-25 gün boyunca her sabah, öğlen, akşam yanımda oldu.

Maddi ve manevi destek verdi. İhtiyaçlarımı karşıladı.

Neden yaptığını sorduğumda bana şöyle dedi:

“Arkadaşım, bizim en zor günümüzde baban yanımızdaydı. O kuru fasulye pilav benim için çok önemliydi. Bir gün sana ihtiyacım olursa yanında olacağıma kendime söz vermiştim.”

Bunu hiç unutamam.

Bir kuru fasulye pilavın otuz yıl sonra geri dönüşüydü bu.

Telefonumda herkes ismiyle kayıtlıdır ama onun adı “Zeybek dostum”dur.

Bu başka bir arkadaşlık, başka bir dostluk.

Mut mutfağı ve esnaflık anlayışı

İbrahim Arı:
Mut mutfağının en büyük zenginliği sizce nedir?

Yücel Buğdaycı:
Mut’ta cenaze ve düğünlerde yapılan geleneksel yemekler var.

Nohut, yahni, keşkek ve topalak önemli yemeklerimiz arasında.

Ancak henüz Mut mutfağını güçlü biçimde öne çıkarabildiğimizi düşünmüyorum.

Mut, coğrafi olarak İç Anadolu’nun bittiği, Akdeniz’in başladığı bir noktada.

Bu nedenle iki kültürün arasında kalan, her ikisinden de izler taşıyan bir mutfağa sahibiz.

Gençlere esnaflık tavsiyesi

İbrahim Arı:
Bugünün gençlerine esnaflığı tavsiye eder misiniz?

Yücel Buğdaycı:
Severek yapacaklarsa tavsiye ederim.

Ama amaç sadece para kazanmak olursa tavsiye etmem.

Önce işi sevmek gerekir. Sevmeden yapılan işte başarı da mutluluk da zor gelir.

İbrahim Arı:
Esnaf olmanın altın kuralı nedir?

Yücel Buğdaycı:
Hoşgörü ve liyakat.

Yücel Buğdaycı Mut Esnafspor’da oynarken

SPORUN İÇİNDEN BİR HAYAT

“Spor sadece mücadeleyi değil, birlikte yaşamayı da öğretir”

Editör Notu:

Yücel Buğdaycı’nın yaşam öyküsünde spor, yalnızca bir hobi ya da gençlik tutkusu olarak değil; insan ilişkilerini, dayanışmayı ve ekip ruhunu öğreten önemli bir okul olarak yer alıyor.

Bu bölümde Buğdaycı; futbol sevgisinin nasıl başladığını, Mut’un geçmişteki spor kültürünü, köylerarası turnuvaların yarattığı sosyal ortamı, Mut İdman Yurdu ile olan bağını ve sporun gençler üzerindeki dönüştürücü etkisini anlatıyor.

Futbol tutkusu nasıl başladı?

İbrahim Arı:
Futbolla tanışmanız nasıl oldu?

Yücel Buğdaycı:
Futbolla tanışmam ilkokul ve ortaokul yıllarıma denk geliyor.

Okullar arası, okul içi ve mahalleler arası maçlarla başladı. Ancak benim asıl futbol sevgim Mut İdman Yurdu maçlarına gitmemle gelişti.

Daha sonra toprak sahalarda yapılan köy turnuvaları vardı. Futbol hayatımın önemli bir bölümü o turnuvalarla şekillendi.

Unutamadığınız bir maç var mı?

İbrahim Arı:
Futbol hayatınızda unutamadığınız bir maç var mı?

Yücel Buğdaycı:
Benim futbol hayatımı değiştiren bir maç vardı.

Köy turnuvalarında Perante-Yıldız ortak futbol takımı olan Yıldızspor’da dışarıdan oynayan tek kişiydim.

Bir turnuva maçında, kitapçı Muzaffer Ataş’ın kardeşi Metin Ataş vardı. İlk yarının bitimine yakın sahada hayatını kaybetti.

Bu olay beni çok etkiledi. Ondan sonra birkaç yıl futbol oynayamadım.

Yıldızspor takımı (Soladan sağa, ayaktakiler: Muzaffer Ataş, Mehmet Ar, Metin Ataş, Kerim Hanedan. Oturanlar, soldan sağa: Yücel Buğdaycı)

“Futbol dostluk ve dayanışmaydı”

İbrahim Arı:
En güçlü takım arkadaşlarınız kimlerdi?

Yücel Buğdaycı:
Durmuş Ali Kozalak vardı.

Mücadele ve dayanıklılık açısından oyun tarzımız birbirine çok benzerdi. Sahada çok iyi anlaşırdık.

İbrahim Arı:
Köylerarası futbol turnuvaları neden bu kadar ilgi görürdü?

Yücel Buğdaycı:
O zamanlar sosyal medya yoktu ama sosyal faaliyetler vardı.

Büyük sahalarda turnuvalar yapılırdı. Hakemler bile çoğu zaman kendi içimizden yetişen insanlardı.

Hacıahmetli ile Sertavul maçları ayrı bir heyecan taşırdı. Onların karşılaşmaları daha iddialı olurdu. Sertavulspor özellikle turnuvalar için kurulmuş güçlü bir takımdı.

Elbette sahada zaman zaman tartışmalar olurdu ama maç bittikten sonra her şey unutulurdu.

Akşam herkes yine kahvede bir araya gelir, sohbet ederdi.

Asıl güzellik de buydu.

Köyler birbirini tanır, insanlar kaynaşırdı.

Söyleşimizin başından beri anlatmaya çalıştığım şey aslında bu: Daha fazla samimiyet, daha fazla göz teması, daha fazla yüz yüze iletişim.

Bugün aynı masada oturan insanlar bile bazen birbirlerinin gözlerine bakmadan konuşuyor.

Oysa göz temasıyla duygu aktarabilirsiniz.

Mut İdman Yurdu ve spor sevgisi

İbrahim Arı:
Mut İdman Yurdu’nun sizin hayatınızdaki yeri nedir?

Yücel Buğdaycı:
Mut İdman Yurdu’nu bana sevdiren önemli isimlerden biri Sebahattin Ata’dır.

Bütün futbolcularla kendi çocuğu gibi ilgilenirdi.

Bize sadece futbolu değil; dostluğu, arkadaşlığı ve takım ruhunu da öğretiyordu.

Spor gençlere ne kazandırır?

İbrahim Arı:
Spor gençleri nasıl değiştiriyor?

Yücel Buğdaycı:
Bana göre spor öncelikle mücadele etmeyi öğretir.

Daha sonra arkadaşlığın ve dayanışmanın ne olduğunu gösterir.

Futbol bireysel bir spor değildir. Birlikte hareket etmeyi, ekip olmayı ve ortak hedef için mücadele etmeyi öğretir.

Bu kazanımlar sadece sahada kalmaz; hayatın diğer alanlarına da yansır.

Spor yöneticiliği ve ekip ruhu

İbrahim Arı:
Mut İdman Yurdu’nda yöneticilik yaptınız. Spor size hayatın hangi derslerini verdi?

Yücel Buğdaycı:
Evet, yöneticilik yaptım.

Sporla bağımı da koparmadım. Halen Halat Çekme Federasyonu Mut Temsilciliği görevini yürütüyorum.

Liselerarası halat çekme yarışmaları düzenleniyor. Orada da ekip çalışmasının ne kadar önemli olduğunu görüyoruz.

Birlikte mücadele etmenin başarı getirdiğini gençlere anlatmaya çalışıyoruz.

Veteranlar

Veteranlar Turnuvası

“Geçmişe vefa göstermek istedik”

İbrahim Arı:
Veteranlar Turnuvası’ndan bahseder misiniz? Daha önce böyle bir organizasyon yapılmış mıydı?

Yücel Buğdaycı:
Hayır, ilk kez biz düzenledik.

Amacımız Mut İdman Yurdu’na emek veren insanları onurlandırmaktı.

O dönemde takımımızın antrenörü, bugün Anamur Belediyespor’u çalıştıran Onur Çalıkuşu’ydu.

Fikrimizi dönemin Belediye Başkanı Sayın Nebi Yılmaz’a anlattık. Kendisi olumlu karşıladı ve organizasyonu yapmam için görev verdi.

Sebahattin Ata, Ali Kemal Karaçar ve diğer emek veren isimlerin adına etkinlik düzenledik. Ailelerine plaket verdik.

Mut İdman Yurdu’na emek vermiş yöneticileri ve futbolcuları davet ettik.

Çok güzel bir organizasyon oldu.

Daha sonra birlikte futbol oynadığımız birçok arkadaşımızı kaybettik. Onları da çeşitli etkinliklerle andık.

Bu tür etkinliklerin yeniden yapılmasını isterim.

Mut İdman Yurdu’nun zirvesi: Türkiye Kupası

İbrahim Arı:
Spor yıllarınızdan unutamadığınız en önemli olay nedir?

Yücel Buğdaycı:
Benim için en önemli olay, Mut İdman Yurdu Belediye Spor’un Ziraat Türkiye Kupası’nda mücadele etmesiydi.

O dönem yönetimdeydim.

Bu, yıllardır hayalini kurduğumuz bir hedefti.

İbrahim Arı:
Mut İdman Yurdu’nun ulaştığı en üst seviye bu muydu?

Yücel Buğdaycı:
Evet, zirve buydu.

Türkiye Kupası’nda oynamak bizim için çok önemliydi.

Ancak mevcut sistem nedeniyle bunun yeniden gerçekleşmesi zor görünüyor. Gruplandırma sistemi değişti ve şartlar farklılaştı.

Mut İdman Yurdu’nun geleceği

İbrahim Arı:
Sizce Mut İdman Yurdu’nun en büyük sorunu nedir?

Yücel Buğdaycı:
Aslında tesis anlamında büyük bir eksiklik olduğunu düşünmüyorum.

Saha var, imkânlar var. Bugüne kadar belediye başkanları da ellerinden gelen desteği verdi.

Bence asıl sorun, çocuklarımızı üst seviyelere taşıyamamak.

Buradan profesyonel liglere oyuncu çıkarma konusunda sıkıntı yaşıyoruz.

Bir futbolcunun üst seviyelere çıkması için sadece yetenek yetmiyor. Lobi, destek ve doğru yönlendirme gerekiyor.

Ferhat Duman kardeşimiz bunun güzel örneklerinden biridir. Tarsus İdman Yurdu’nda kaptanlık yaptı ve Mut’u başarıyla temsil etti.

İbrahim Arı:
Başka üst liglerde oynayan futbolcularımız oldu mu?

Yücel Buğdaycı:
Birinci Lig seviyesinde Ferhat Duman var.

Daha alt seviyelerde de başarılı olan oyuncularımız oldu.

Serdar Yalçın, kaleci Mustafa ve farklı liglerde mücadele eden birçok futbolcumuz çıktı.

Koç Mustafa’nın da Altay’da oynadığını duydum.

Ancak kalıcı olarak üst liglerde yer alan oyuncu sayımız yeterli olmadı.

Ekonomiden daha önemli olan: destek

İbrahim Arı:
Mut İdman Yurdu’nun ekonomik sorunları var mı?

Yücel Buğdaycı:
Elbette ekonomik sorunlar yaşanıyor ama bunlar aşılabilir.

Bence temel sorun sadece maddi güç değil.

Asıl mesele uzun vadeli bir planlama ve lobi oluşturmak.

Birkaç yıllık değil, yıllara yayılan bir çalışma gerekiyor.

İbrahim Arı:
Genç oyuncuların üst seviyelerde kalabilmesi için ne gerekiyor?

Yücel Buğdaycı:
Yetenekli oyuncularımız var.

Ancak İstanbul’a ya da başka şehirlere giden gençlerimizin orada tutunabilmesi için destek gerekiyor.

Bu sadece maddi destek değil; manevi destek, rehberlik ve doğru yönlendirme de çok önemli.

Şu anda 13-16 yaş grubunda çok değerli gençlerimiz var.

Onlara sahip çıkmamız gerekiyor.

Konyaspor’un futbol okulu temsilciliği var. Azim Mercan kardeşimiz bu işi istikrarlı şekilde sürdürüyor.

Ailelerin de bu konuda cesaretli olması gerekiyor.

Bazı aileler “Ya başarılı olamazsa?” diye düşünüyor.

Ama çocukların yeteneklerini geliştirebilmeleri için fırsat vermek gerekiyor.

1980’li YILLARDA MUT’UN EKONOMİSİ VE SOSYAL HAYAT

“Geçmişin en büyük zenginliği güven ve samimiyetti”

Editör Notu:

Yücel Buğdaycı, spor üzerinden yalnızca futbol geçmişini değil, aynı zamanda Mut’un sosyal dokusundaki değişimi de anlatıyor.

1980’li yılların üretim anlayışı, esnaf ilişkileri ve mahalle kültürü üzerinden geçmişle bugün arasındaki farklara dikkat çekiyor.

Mut ekonomisindeki değişim

İbrahim Arı:
1980’li yıllara gelelim. O dönemde Mut’un ekonomisi nasıldı? Tarım nasıl gelişiyordu?

Yücel Buğdaycı:
Ben biraz babamdan dinlediklerimi de aktararak anlatayım.

1970’li yıllarda Yapıntı’dan Palantepe’ye kadar yol boyunca kayısı bahçeleri vardı.

O dönem çok fazla çeşit yoktu. Şekerpare, Tokalı, Karacabey gibi bilinen türler yetiştirilirdi.

Daha sonra yeni çeşitler geldi. Bölgenin iklimine uygun, daha erkenci türler tercih edilmeye başlandı.

Zaman içerisinde sofralık kayısının eski öneminin azaldığını gördük.

Daha sonra zeytin ön plana çıktı.

Mut’un iklim avantajları nedeniyle zeytin üretimi giderek önem kazandı.

Esnaf kültürü

İbrahim Arı:
Esnafın durumu nasıldı?

Yücel Buğdaycı:
Güzeldi.

İnsanlar para kazanıyordu.

Özellikle 1990’lı yıllarda çevremde çok fazla iflas eden, işi bozulan insan duymadım.

İnsanların geleceğe dair umudu vardı.

Bir de birbirlerine güven daha fazlaydı.

Sosyal hayat nasıl değişti?

İbrahim Arı:
Bugünle karşılaştırdığınızda sosyal hayatta ne değişti?

Yücel Buğdaycı:
Çok şey değişti.

Daha önce söylediğim gibi göz teması azaldı, insan ilişkileri değişti.

Teknoloji hayatımızı kolaylaştırdı ama bazı şeyleri de götürdü.

İbrahim Arı:
Bu değişim sizce ne zaman başladı?

Yücel Buğdaycı:
Cep telefonlarının ve görüntülü iletişimin yaygınlaşmaya başladığı 2000’li yıllardan sonra diyebilirim.

Bugüne kadar konuştuklarımızı şöyle özetleyebilirim:

1980’ler: İzi kaldı belleğimizde.
1990’lar: Özü kaldı fikrimizde.
2000’ler: Tadı kaldı damağımızda.
2010’lar: Adı kaldı kulağımızda.
2020’ler: Onu da yaşayıp göreceğiz.

Uçurum Park, Mut Belediye Başkanı Murat Orhan, Yücel Buğdaycı ve Fatma Buğdaycı 

MUT’TA SİYASET, BELEDİYE HİZMETLERİ VE ORTAK AKIL ARAYIŞI

“Mut’un geleceği için sorunları yaşayan insanların sesi duyulmalı”

Editör Notu:

Yücel Buğdaycı, bu bölümde Mut’un siyasi geçmişine, belediye hizmetlerine ve kentin geleceğine ilişkin düşüncelerini paylaşıyor.

Siyasete herhangi bir parti penceresinden değil, kent yaşamı ve toplumsal ihtiyaçlar açısından yaklaşan Buğdaycı; belediye başkanlarında aradığı temel özelliğin halkla yakın ilişki kurabilmek olduğunu vurguluyor.

Bölümün dikkat çeken başlığı ise “ortak akıl” konusu. Kent Konseyi gibi oluşumların önemine değinen Buğdaycı, bu tür yapıların gerçek anlamda fayda sağlayabilmesi için toplumun farklı kesimlerinden, yaşamın içinden gelen insanların sürece dahil edilmesi gerektiğini savunuyor.

“Mut, farklı siyasi eğilimlerin bir arada olduğu bir kent”

İbrahim Arı:
Çocukluğunuzdan bugüne Mut siyasetini nasıl değerlendiriyorsunuz?

Yücel Buğdaycı:
Çocukluğumuzdan bugüne baktığımızda Mut, siyasi açıdan oldukça renkli ve farklı eğilimlerin bir arada yaşadığı bir kent oldu.

Son 25 yıllık döneme baktığımızda farklı siyasi partilerden belediye başkanları seçildiğini görüyoruz. Bu da insanların beklentilerinin ve tercihlerinin zaman içerisinde değiştiğini gösteriyor.

Mut’ta sürekli aynı partiye bağlı kalma anlayışı çok güçlü değil. İnsanlar dönem dönem değerlendirme yapıyor ve beklentilerine göre tercihte bulunuyor.

“Siyasette samimiyet önemli”

İbrahim Arı:
Eskiden siyaset daha mı uzlaşmacıydı?

Yücel Buğdaycı:
Bir araya gelmeler vardı ama daha çok yüzeysel düzeyde kalıyordu.

Bence geçmişte insanlar arasındaki samimiyet daha fazlaydı. İnsanlar farklı düşünseler bile birbirleriyle daha rahat iletişim kurabiliyordu.

“Belediye başkanının halkın içinde olması gerekir”

İbrahim Arı:
Belediye başkanlarında sizce en önemli özellik nedir?

Yücel Buğdaycı:
Bence en önemli özellik halkın içinde olmaktır.

Vatandaşla iç içe yaşayan, insanların sorunlarını dinleyen, ulaşılabilir olan belediye başkanları daha fazla karşılık buluyor.

İnsanlar kendisini yöneten kişinin yanında olduğunu hissetmek istiyor.

Belediye hizmetleri ve beklentiler

İbrahim Arı:
Bugüne kadar yapılan hizmetlerden aklınızda kalan özel bir hizmet var mı?

Yücel Buğdaycı:
Aslında bütün belediye başkanları kendi dönemlerinde bir şeyler yapmaya çalıştı.

Herkes kendi doğruları ve imkânları doğrultusunda hizmet etti.

Ancak herkesin aynı anda memnun olacağı bir yönetim anlayışı oluşturmak kolay değil. Çünkü insanların beklentileri farklı olabiliyor.

Mut’un kronik sorunları

“Yapmak kadar korumak da önemli”

İbrahim Arı:
Sizce Mut’un çözülmeyen kronik sorunları nelerdir?

Yücel Buğdaycı:
Bence en önemli sorunlardan biri sosyalleşme ve koruma kültürünün yeterince gelişmemiş olması.

Yeni bir park yapabilirsiniz, yeni bir tesis açabilirsiniz. Ancak önemli olan bunları koruyabilecek bir kültürü oluşturabilmektir.

Bir yere yatırım yapmak kadar, o yatırımı sahiplenmek ve yaşatmak da önemlidir.

Eğer yapılan hizmetleri koruma anlayışımız gelişmezse, ne kadar yatırım yapılırsa yapılsın kalıcı sonuç almak zorlaşır.

Siyasetüstü bakış

“İnsana, sana nasıl davranılmasını istiyorsan öyle davran”

İbrahim Arı:
Siyasete ve insanlara tarafsız, objektif yani siyasetüstü yaklaşmayı nasıl başardınız?

Yücel Buğdaycı:
Ben öncelikle kendimi karşımdaki insanın yerine koymaya çalışıyorum.

Bir insanın hangi imkânlara sahip olduğunu, o imkânlarla neler yapabileceğini anlamaya çalışıyorum.

Esnaflıkta da siyasette de bakış açım aynı.

Çalışanlarıma da hep şunu söylerim:

“İnsanlara, sana nasıl davranılmasını istiyorsan öyle davran.”

Aslında meselenin özü bu.

Mut’un geleceği ve ortak akıl arayışı

İbrahim Arı:
Mut’un geleceğinde ortak aklın gerekli olduğunu düşünüyor musunuz?

Yücel Buğdaycı:
Kesinlikle gerekli olduğunu düşünüyorum.

Bu daha önce Mut’ta denenmeye çalışıldı. Kent Konseyi kuruldu. Siz de yakından biliyorsunuzdur.

Ancak burada önemli olan şu: Bir yapı kurmak yeterli mi, yoksa gerçekten bir şey üretmek mi?

Benim sorguladığım nokta burası.

“Ortak akıl, gerçek temsil ile oluşur”

Yücel Buğdaycı:
Kent Konseyi oluşturulurken isimlere baktığımda, kendi bakış açımdan değerlendirdiğimde; hayatın içinde olan, farklı deneyimlere sahip, toplumun farklı kesimlerini temsil eden insanları yeterince göremediğimi düşündüm.

Belki benim eksik gördüğüm bir noktadır, ama benim düşüncem bu yönde.

Kimseyi küçümsemek veya eleştirmek için söylemiyorum.

Ancak böyle yapıların güçlü olabilmesi için farklı yaşam deneyimlerinden gelen insanların bir arada olması gerekiyor.

İbrahim Arı:
Yani kendinizi orada temsil edilmiş hissetmediniz mi?

Yücel Buğdaycı:
Hayır, hissetmedim.

İbrahim Arı:
O zaman bir sorun var diyebilir miyiz?

Yücel Buğdaycı:
Evet, ben de tam olarak bunu anlatmaya çalışıyorum.

Sorun, yapının içinin yeterince doldurulamamasıyla ilgili.

Biraz göstermelik kaldığını düşündüğüm noktalar var.

Ama bunu oradaki insanlardan bağımsız söylüyorum.

Hiç kimse için “Bunlar yapamaz” ya da “vizyonları bu kadar” demiyorum.

“Sorunları yaşayan insanlar çözümün içinde olmalı”

Yücel Buğdaycı:
Bazen bir insanın hangi görevden emekli olduğu değil, hayatın içinde ne kadar yer aldığı önemlidir.

Mut’a katkı sağlayacak kişi bazen mahallede yaşayan Ahmet Amca olabilir.

Bazen Doğancı Mahallesi’nin çıkışındaki kahvehaneyi işleten bir insan olabilir.

Çünkü o kişiler halkın içindedir. İnsanları dinler, sorunları birebir bilir.

Ben mahallemde yaşlılarla da gençlerle de konuşuyorum. İnsanların ne düşündüğünü, hangi sorunları yaşadığını görüyorum.

Gerçekten sorunları bilen insanlar o yapıların içinde olursa, ortak akıl daha güçlü oluşur.

Bunu mevcut insanları eleştirmek için söylemiyorum.

Tam tersine, böyle bir oluşumun gerekli olduğuna inanıyorum.

Ancak doğru kişilerle, gerçek temsil anlayışıyla oluşturulması gerektiğini düşünüyorum.

Mut’un sorunlarını tahmin edenlerden çok; o sorunları yaşayan, hisseden ve bilen insanların söz sahibi olması gerekiyor.

Uçurum Park – Yücel Buğdaycı ve çalışanları

UÇURUM PARK HİKÂYESİ

“Bir hayalin, bir kentin hafızasına dönüşen yolculuğu”

Editör Notu:

Yücel Buğdaycı’nın hayat hikâyesinde Uçurum Park, yalnızca bir işletme değildir. Bu mekân; çocukluk yıllarında Çınaraltı Aile Çay Bahçesi’nde başlayan bir hayalin, yıllar sonra gerçeğe dönüşmüş hâlidir.

Bu bölümde Buğdaycı; Uçurum Park’ın kuruluş hikâyesini, mekân anlayışını, gençlerle çalışma kültürünü, kamu kurumlarıyla ilişkisini ve geride bırakmak istediği insani mirası anlatıyor.

Söyleşinin sonunda ise kısa sorularla Yücel Buğdaycı’nın Mut sevgisi, yaşam felsefesi ve geleceğe dair hayalleri daha kişisel bir pencereden ortaya çıkıyor.

Bir hayalin gerçekleşmesi: Uçurum Park

İbrahim Arı:
Şimdi gelelim şu anda oturduğumuz Uçurum Park’ın hikâyesine. Bu serüven nasıl başladı? Parkı devraldığınız ilk günü hatırlıyor musunuz?

Yücel Buğdaycı:
Evet, çok iyi hatırlıyorum.

Aslında Uçurum Park hikâyesinin temeli, biraz önce konuştuğumuz Çınaraltı Aile Çay Bahçesi’ne dayanıyor.

Ramazan Gerez’in çalıştırdığı o aile çay bahçesi benim zihnimde hep bir hedef olarak vardı. Bir gün böyle bir yer oluşturmayı hep hayal etmiştim.

Ancak o dönem Mut’ta böyle bir yer olduğunu bile bilmiyordum.

Bir arkadaşıma, “Bana küçük bir bahçe bul, orayı aile çay bahçesi yapacağım. Mut’ta bu kültürü yeniden yaşatmak istiyorum” diyordum.

Hatta Dericiler’in orada, petrol tarafında iki evin bulunduğu küçük bir kayısı bahçesi vardı. Mustafa Ergün’e, “Burayı bana ver, burada böyle bir yer yapmak istiyorum” demiştim.

Sonra bir gün Mustafa bana burada bir park olduğunu söyledi.

“Böyle bir yer var, belki sana uygun olabilir” dedi.

Geldim, gördüm ve gerçekten çok etkilendim.

O dönemde burayı Soner Güven çalıştırıyordu. Kendisi oto elektrikçisiydi.

Kendisine:

“Soner, burayı satmayı düşünüyor musun?” diye sordum.

“Evet abi, satacağım” dedi.

Belediyeden kiralamış, artık bırakmayı düşünüyordu.

Bana 5 milyar lira istediğini söylediler.

Ben buraya baktığımda şunu düşündüm:

“Burası 5 milyar etmez, çok daha fazla eder.”

Normal ticarette böyle bir şey çok yapılmaz. Bir yer 5 milyar isteniyorsa daha aşağısını vermeye çalışırsınız.

Ama ben buraya inandım.

Soner’e:

“Sen 5 milyar istiyorsun ama ben buraya 6,5 milyar vereceğim” dedim.

Çünkü kendime ve bu mekânın geleceğine güveniyordum.

Uçurum Park

“Aile çay bahçesi kültürünü yeniden yaşatmak istedim”

İbrahim Arı:
Uçurum Park’ı ne zaman aldınız?

Yücel Buğdaycı:
11 Temmuz 2011’de aldım.

Şu anda 16. sezonumuzu yaşıyoruz.

İbrahim Arı:
Bugünkü atmosferi oluştururken en büyük hedefiniz neydi?

Yücel Buğdaycı:
Aslında hedefim tam olarak bugün geldiğimiz noktaydı.

Ailelerin rahatlıkla gelebileceği, herkesin kendini rahat hissedebileceği bir yer oluşturmak istedim.

Çok pahalı olmayan, her kesime hitap eden bir mekân olsun istedim.

Burası kahvenin biraz üstünde, kafenin biraz altında bir yer.

Kahve kültüründen gelen insan da gelebilsin, kafe kültürüne alışmış insan da.

Herkes burada kendine bir yer bulabilsin istedim.

Mekânın ruhu: Çınaraltı’ndan Uçurum Park’a

İbrahim Arı:
Bu renkli ışıklar, loca tarzı oturma alanları, kış bahçeleri fikri nasıl ortaya çıktı?

Yücel Buğdaycı:
Kışın da kullanılabilecek bir alan oluşturmak istedik.

Hem sağlam hem gerektiğinde değiştirilebilir bir yapı olsun dedik.

Kışın rüzgâra dayanıklı, yazın ise daha açık ve ferah kullanılabilecek alanlar oluşturduk.

Zaman içerisinde gelişti.

Aslında buradaki birçok şey ihtiyaçlardan ve müşterilerin beklentilerinden doğdu.

İbrahim Arı:
Bunun Çınaraltı Aile Çay Bahçesi ile bir bağlantısı var mı?

Yücel Buğdaycı:
Kesinlikle var.

Zaten ilk hedefim oradaki atmosferi yeniden oluşturmaktı.

Çınaraltı’nda gördüğüm samimiyeti, aile ortamını ve sıcaklığı burada yaşatmak istedim.

Gençlerle çalışma kültürü

“Onların hayatına dokunmayı önemsiyorum”

İbrahim Arı:
Burada çalışanların çoğunun genç olduğunu görüyorum. Buna özellikle önem verdiğiniz belli. Bunun sebebi nedir?

Yücel Buğdaycı:
Bizim amacımız sadece gençleri çalıştırmak değil.

Asıl amacımız onların hayatına dokunabilmek.

Bugüne kadar birlikte çalıştığım insanların hayatında mutlaka bir iz bırakmaya çalıştım.

Bazen baba gibi, bazen abi gibi, bazen de yol gösteren biri olmaya çalıştım.

Sadece para kazanıp kazandırmak değil; onlara gelecekleriyle ilgili düşünceler vermek, tecrübelerimizi aktarmak istiyorum.

Onların bana gösterdiği saygı da beklentimin çok üzerinde.

İbrahim Arı:
Gençlik enerji demek. Daha önce “Onlarla birlikte ben de kendimi genç hissediyorum” demiştiniz.

Yücel Buğdaycı:
Evet.

Onlarla sohbet ediyorum, onların dünyasını anlamaya çalışıyorum.

Beni genç tutan şeylerden biri de bu.

Yaşlandığımı çok fazla hissetmiyorum.

Onlar gibi düşünebiliyor, onların dünyasına ayak uydurabiliyorum.

Kamu ile ilişkiler ve güven

İbrahim Arı:
Farklı dönemlerde belediye başkanlarıyla çalıştınız. Kamuya ait bir tesisi işletirken ilişkilerinizi nasıl yönettiniz?

Yücel Buğdaycı:
Buradan geçmiş dönem belediye başkanlarına teşekkür etmek isterim.

Hepsinin bana söylediği ortak bir şey vardı:

“Yücel, senin siyasi görüşünü biliyoruz. Bizimle aynı düşüncede olup olmaman önemli değil. Sen burayı iyi işletiyorsun, hizmet ediyorsun.”

Kimisi bana “Yücel abi”, kimisi “Yücel” diye hitap etti ama hepsi aynı anlayışı gösterdi.

Ben de onların benim işime ve emeğime saygı duyduğunu gördüm.

Bence bunun temelinde burayı sevmek ve sahiplenmek vardı.

İbrahim Arı:
Yani topluma ve kamuya kazandırılmış nitelikli bir yer oldu diyebilir miyiz?

Yücel Buğdaycı:
Evet, öyle olduğunu düşünüyorum.

En büyük gurur: Bir ismin kente dönüşmesi

İbrahim Arı:
Hayatınız boyunca sizi gururlandıran birçok olay olmuştur. En çok gururlandığınız şey nedir?

Yücel Buğdaycı:
Beni en çok gururlandıran şey şu anda çalıştırdığım Uçurum Park’tır.

16’ncı sezonumuzu açtık.

Bu ismi de ben tercih ettim.

Yıllar sonra çalıştığım yerin bulunduğu Donatım Caddesi’nin adı değiştirildi ve “Uçurum Sokak” oldu.

Bu beni çok onurlandırdı.

Normalde iş yerleri caddelerin isimlerinden etkilenir.

Bizde ise tam tersi oldu.

Bir insan yaptığı işi severek, karşılık beklemeden yaptığında; hayat bir şekilde ona karşılığını veriyor.

Biraz önce çay getiren genç arkadaşımız var.

Onun annesiyle de çalıştım, dedesiyle de çalıştım.

Düşünün; bir insanın üç nesliyle çalışmak…

Bu benim için çok değerli.

İnsanlarla dürüst ve samimi ilişkiler kurduğunuzda, onlar da size aynı şekilde karşılık veriyor.

Bu beni çok mutlu ediyor.

İnsanları seviyorum.

İnsanlara hizmet etmeyi seviyorum.

İşimi ve iş yerimi seviyorum.

Çünkü sevgi her şeyin başı.

“Olduğum gibi hatırlanmak isterim”

İbrahim Arı:
50 yıl sonra Yücel Buğdaycı isminin nasıl anılmasını isterdiniz?

Yücel Buğdaycı:
Belki bu bir hayal ama hayal kuran insanlar aynı zamanda üretken insanlardır.

Ben olduğum gibi hatırlanmak isterim.

Eşini seven, insanları seven, sevdiklerine bağlı ve sadık biri olarak…

Sadakat benim için çok önemli.

İnsanların beni olduğum gibi bilmesini isterim.

İbrahim Arı:
Ben söyleyeyim o zaman:

Sohbeti hoş, neşeli, heyecanlı, ilgi çekici, sevecen ve dürüst biri olarak…

Yücel Buğdaycı:
Teşekkür ederim.

Bunları duymak beni gerçekten mutlu etti.

KISA VE ÇARPICI SORULAR

İbrahim Arı:
Mut deyince aklınıza gelen ilk kelime?

Yücel Buğdaycı:
Sevdam.

İbrahim Arı:
Çocukluğunuzun kokusu?

Yücel Buğdaycı:
Sokaklarda iğde kokusu.

İbrahim Arı:
En sevdiğiniz Mut yemeği?

Yücel Buğdaycı:
İyi yapılmış nohut yahnisi.

İbrahim Arı:
En sevdiğiniz sokak?

Yücel Buğdaycı:
Uçurum Sokak.

İbrahim Arı:
Unutamadığınız öğretmeniniz?

Yücel Buğdaycı:
Ramazan Katkıcı.

İbrahim Arı:
En sevdiğiniz sporcu?

Yücel Buğdaycı:
Oğlum Naci Tugay Buğdaycı.

Yücel Buğdaycı ve oğlu Naci Tugay Buğdaycı

İbrahim Arı:
Hayatınızın dönüm noktası?

Yücel Buğdaycı:
Eşim Fatma Buğdaycı ile evlenmek.

İbrahim Arı:
“Keşke” dediğiniz bir şey var mı?

Yücel Buğdaycı:
Açıkçası yok.

Yaşadıklarımdan memnunum.

İbrahim Arı:
“İyi ki” dediğiniz şey?

Yücel Buğdaycı:
Kızım.

Geçmişteki Yücel’e mesaj

İbrahim Arı:
Bugünkü yaşınızla 50-60 yıl önceki çocuk hâlinizin karşısına çıksanız ona ne söylerdiniz?

Yücel Buğdaycı:
“İyi ki doğruları yapmışsın” derdim.

Çünkü doğru seçimler insana güzel bir hayat bırakıyor.

Mut’un geleceği için hayal

İbrahim Arı:
Mut’un geleceği için en büyük hayaliniz nedir?

Yücel Buğdaycı:
İnsanların birbirini daha çok sevdiği, birbirine daha fazla saygı duyduğu bir Mut hayal ediyorum.

İnsanların birbirinin duygularını anlayabildiği, birbirine değer verdiği bir kent olsun isterim.

Son söz

İbrahim Arı:
Bu söyleşiyi okuyacak insanlara son olarak ne söylemek istersiniz?

Yücel Buğdaycı:
İnsan insana her zaman muhtaçtır.

İnsan ilişkileri de ticaret de bunun üzerine kuruludur.

Biz farklı kültürlerin bir arada yaşadığı bir ilçede yaşıyoruz.

Bu nedenle insanların birbirine sahip çıkması gerekiyor.

Göz temasını, selamı ve iletişimi kaybetmemeliyiz.

İbrahim Arı:
Hayatınızı tek cümleyle özetleseniz ne dersiniz?

Yücel Buğdaycı:
Yaptığım her şeyi severek yaptım.

İbrahim Arı:
Mut sizin için ne ifade ediyor?

Yücel Buğdaycı:
Mut benim sevdam, aşkım.

Derler ya; insan doğduğu yere âşık olur, doyduğu yeri sever.

Ben hem Mut’ta doğdum hem Mut’ta doyup büyüdüm.

Bu yüzden Mut’a hem aşığım hem bağlıyım.

İbrahim Arı:
Bir gün bu dünyadan ayrıldığınızda insanların Yücel Buğdaycı’yı nasıl hatırlamasını isterdiniz?

Yücel Buğdaycı:
Olduğum gibi…

Dürüst biri olarak hatırlanmak isterim.

Bilerek kimseye yanlış yapmadım, yapmam da.

Elbette insan hata yapabilir ama kimsenin hakkını yiyerek, bilerek yanlış yaparak yaşamadım.

Benim için en önemli şey budur.

İbrahim Arı:
Teşekkür ediyorum. Çok güzel bir söyleşi oldu.

Yücel Buğdaycı:
Asıl ben teşekkür ederim.

Sizin de emeğinize sağlık.