“Uyandığımda yoğun, göz gözü görmeyen bir karanlığın içinde buluyorum kendimi. İçimdeki ince dal sessizce kırılıyor. Yüreğimin atışını dinliyorum bir süre. Apalayıp gitmeye çalışıyorum kapıya doğru. Dışarıdan kilitli. Karanlıkta kör bir kuş yavrusuyum. Pencereye yöneliyorum bu kez. Dış kanatlar demir parmaklığa sıkıca çengellenmiş. El yordamı ve anımsamalarla, görünmeyen duvarlara çarpa çarpa...