DOLAR
9,2567
EURO
10,7821
ALTIN
525,76
BIST
1.410
Adana Adıyaman Afyon Ağrı Aksaray Amasya Ankara Antalya Ardahan Artvin Aydın Balıkesir Bartın Batman Bayburt Bilecik Bingöl Bitlis Bolu Burdur Bursa Çanakkale Çankırı Çorum Denizli Diyarbakır Düzce Edirne Elazığ Erzincan Erzurum Eskişehir Gaziantep Giresun Gümüşhane Hakkari Hatay Iğdır Isparta İstanbul İzmir K.Maraş Karabük Karaman Kars Kastamonu Kayseri Kırıkkale Kırklareli Kırşehir Kilis Kocaeli Konya Kütahya Malatya Manisa Mardin Mersin Muğla Muş Nevşehir Niğde Ordu Osmaniye Rize Sakarya Samsun Siirt Sinop Sivas Şanlıurfa Şırnak Tekirdağ Tokat Trabzon Tunceli Uşak Van Yalova Yozgat Zonguldak
Mersin
Gök Gürültülü
27°C
Mersin
27°C
Gök Gürültülü
Salı Parçalı Bulutlu
26°C
Çarşamba Az Bulutlu
27°C
Perşembe Az Bulutlu
27°C
Cuma Az Bulutlu
28°C

AHMET TEKİN (AKİL)

AHMET TEKİN (AKİL)
REKLAM ALANI
25.12.2020
0
A+
A-

MEHMET KAHYA OĞLU AHMET TEKİN (AKİL)

Askeri Künyem: Mut Kazasının Yapıntı Kariyesinden Osman Ağa  Oğullarından, Mehmet Kahya Oğlu Ahmet Akil  1315 Yazıcı onbaşı, Bölük emiri.

Birinci Cihan Savaşı’ndan sonra 15 Temmuz 1336 tarihinde tekrar asker oldum. 6L. Fırka, 1 59 . Alay. Tabur 3, B1.3’e verildim.
Karaman’da iki ay talimden sonra Konya, Eskişehir, Bilecik  hattından Doğançay istasyonuna karargah kurduk ve o havalide Abazalarla  çarpışarak Adapazarı, Hendek, Akyazı’yı teskinden sonra yine Eskişehir’e döndük. İki ay Eskişehir’de kaldıktan sonra karayolu ile Gediz’e hareket  ettik. Ağırlığımız Çavdarhisar’da kaldı. Düşman Gediz doğusundaki Devrek Boğazı,  Devrek Dağları, Yunuslar köyü ve Efendi Köprüsü’ne kadar sarkmıştı. 1336 Birinci teşrin (Ekim 1921) savaşa girdik. İki gün savaştan sonra Gediz’e girdik. Düşman Uşak, Afyon ve  Çelikçi köyü semtlerinde çekildi. Gediz’in Alacahan köyünde biraz istirahat ettik.

Alayımızı çete kumandanı Çerkez Ethem emrine verdiler.  Alay Kumandanımız Arap Sait Bey Çerkes Ethem ile geçim yapamadı, atına bindi Kütahya’yı tuttu… “AIlah sizi de kurtarsın” dedi. Kumandanımız gider gitmez  alayımıza taarruz emri verildi. Çeltikçi köyü semtine taarruza geçtik. 22. Teşrin-i sani. 1336 (Kasım 1921) mermimiz kıt, silahlarımız çeşitli, topumuz sükut, makinelimiz sükut etti.

Toprak  biraz karlı idi. Ayağımızda  çarık, elbisemiz köyde giydiğimiz elbise idi. Sabah namazı vaktine kadar savaştık. Tabur kumandanımız  Binbaşı Abdullah Bey de şehit oldu. Çete kumandanından sık sık taarruz emri geliyordu. Karşımızda düşman ağır makineli  tüfekleri vardı. Düşman taarruza geçti. Biz ise yarıdan fazla şehit olduk.  Ali oğlu Mustafa, Kerim oğlu Ali, Melleç oğlu Veli şehit oIdular. Alayımız bozuldu, arkamızı saran Çerkez  Ethem çeteleri bozguna uğrayan nizami piyadeyi kurşuna tuttular, Arkadaşlarımızın bir çoğunu da çeteler öldürdü.

Bozgundan sonra, Çavdarhisar’daki  ağırlığımıza geldik. Düşman tekrar Devrek Boğazı ve dağlarını işgal ettiler. Birkaç, gün köylerde istirahat ettikten sonra acemi eratla takviye edilen bölüğümüz 150 kişi oldu. Tekrar Gediz’e taarruz ettik, Eynihan mevziine kadar düşmanı kovaladık.
Eynihan mevzilerinde idik, cephede sükunet vardı. Çerkez Ethem  Ankara’ya çağırılmış diye işitiyorduk. Ankara’dan gelmiş, emrinde bulunan 159. piyade alayını  geriye çağırdı. Siperlerimizi boş bırakarak Ethem Bey’in  emrettiği bir  mahalde toplandık. “Zabitleri salmam” demiş. Sonra yanımıza geldi “Memleketinizi mi istersiniz beni mi istersiniz?” dedi. “Beni isterseniz silahınızı almayacağım, memleketinizi isterseniz size yol vereceğim” dedi. Ne diyeceğimizi bilemiyorduk. Biraz  sonra Çerkez Ethem’in  kardeşi ve yaveri yüzbaşı Tevfik Bey yanımıza gelip bölük eminlerine kağıtlar verip her kağıda eratın künyesinin yazılmasını ve  altına şu meşruhatı yazmamızı söyledi: “Mazeret-i meşrua ve vazifesine binaen memleketine terhis edilmiştir.” Bu şekilde hazırlanan vesikalar Tevfik Bey’in çadırına bırakıldı, sabaha kadar mühürlenip hazırlanan  vesikalar efrata dağıtılmak üzere bölük eminlerine teslim edildi.

Silahlarımızı teslim aldılar. Bizleri serbest bıraktılar. Askerler grup grup yola çıkıyorlardı. Ethem Bey çetelerinde de bir telaş var idi amma ne olduğunu bilemiyorduk.  Meğer Çerkez Ethem isyan etmiş, duyuldu. Gediz gerisindeki eski Yunan mevzilerine çetelerini yerleştirdi. Ankara’dan gelen askeri kuvvetlerimizle biraz çarpıştılar. Bizler de çobansız koyun gibi dağlarda,  yollarda sefil bir halde idik. Bulunduğumuz dağlarda Ethem  Bey’in akıbetini seyir  ediyorduk. Ethem üzerine taarruza geçen kuvvet kumandanları biz  mültecilere geri çekilmemizi emrettiler. Çok geçmeden Ethem ve askerleri siperlerini terk ettiler. Yunan siperlerine doğru firar ettiler…

Çerkez Ethem’in verdiği  terhis vesikasına  rağmen memleketine gitmeği düşünmeyen erat Murat dağı  eteklerinden Afyon’a bağlı İce karakoluna geldik, halimizi anlattık. Karakol kumandanı bize şu hitabede bulundu: “Siz mülteciler için bizlere jandarma kumandanlığından emir var, Afyonkarahisar’a kadar serbestsiniz.” Kafilede 33 kişi idik. Karakol Kumandanı köyden et pirinç temin etti, ekmek yaptırdı, karnımızı doyurdu. Hatta ayağı yalın olanlarımıza çarık da yaptırdı. Köylü kadınlarına  çamaşırlarımızı yıkattı ve parça olanları yamattı. İstirahatımızı temin ettikten sonra kumanya ve hasta olanlarımız için mekkare temin etti, yanımıza kılavuz jandarma verdi, vedalaştıktan sonra Sinanpaşa’ya  doğru hareket ettik. Sinanpaşa’da bizden ayrı gelen arkadaşlarımızla birleşip 150 kişi kadar olduk. Orada ekmek, yemek verdiler, ertesi günü Afyon’a sevk ettiler…

Afyon’a vardığımızda  karşımıza yüksek rütbeli subaylar çıktı, halimize  epeyce üzüldüler… Bizi büyük bir camiye  yerleştirdiler. 15 gün serbest camide kaldıktan sonra  acemi sevkiyata karıştırdılar. 57. fırka.  176. alay. 1. tabur. 2. bölüğe verdiler.
176. Alayımız Dumlupınar’a sevk edildi. Dumlupınar çok karlı ve soğuk idi. Köyde boş evlerde barınıyorduk.
Bölükte üç kişiye izin çıktı, eski asker olduğum için 15 gün  izinle memleketime geldim. Nişanlı idim. Evde anamla kızkardeşim  vardı.  Kızkardeşimin kocası Gediz’de yanımda şehit olmuştu. Bu 15 gün içinde evlendim. Günüm bitti yine cepheye döndüm.

Afyon işgal olmuş,  birliğimi buldum. Yine harbe başladık… Sinanpaşa, Bulca, Düzağaç, Tokuçlu semtlerine kadar mücadele ederek, Balmahmut’a yerleştik. Orada bir müddet kaldıktan sonra geri çekildik. Sakarya Meydan Muharebesi başlamıştı. Çarpışa çarpışa Seyitgazi, Tavşan dağı, Ilgaz, Kolankaya yoluyla Sakarya’yı geçtik. Polatlı karşısında Mangaltepe ve Beştepeler’de  düşmana taarruz edip püskürttük. Düşman kaçıyordu, biz de takip ediyorduk. İşte ne tecelli ki Sivrihisar bağlarında yaralandım. Hastahaneye gönderdiler. Konya Ereğli’sinde dört ay hastahanede yattım.

İki  ay tebdil-i hava verdiler. Köyüme, evime geldim. Geldikten bir  gün sonra kızım Hediye doğdu. Hediye koymamın sebebi şu idi: “Nasıl olsa cepheye gidecektim, dönemezsem kızım benden size bir hediye kalır” dedim. Böylelikle adı Hediye oldu. İki ay tez bitti. Tekrar Afyon’a kıtama geldim. Mütareke vardı, ortalık sakin idi amma talim tahkimat çok sıkı idi.
Artık  son taarruz zamanı gelmişti. Geceden siperlerimize  girdik, emir bekliyorduk, sabrımız taşmıştı. Sabahın erken  saatlerinde topçularımız ateşe başladı, düşman siperlerini alt üst etti. Topçular vazifesini yaptıktan sonra iş biz piyadelere düşmüştü. Siperlerimizden fırladık, düşman, tel örgülerini makasla keserek birinci  düşman siperlerini elde ettik. Topçularımız  zaten düşman siperlerini çökertmişti. Düşman taarruzları birbirini takip ediyordu, harp çok şiddetli idi.

39. Alayımız sarp bir vadide sıkıştı, topçumuz müdahale edemiyordu. Geride bulunan  37 ve 176. alaylarımıza kolordu kumandanı taarruz  emri vermemiş. Nerede ise düşman  çemberinde kalıyorduk. O arada tümen kumandanımız  Albay Reşat Bey hiddetinden intihar etmiş diye duyduk. Çok geçmeden topçularımız  yetişti,  39. ve 176. alaylarımız da taarruza kalkınca  çemberden kurtulduk. Düşman kuvvetlerinin her cephede bozguna uğradığını     kumandanlarımız  söylüyorlardı.

Maneviyatımız  çok yüksekti. Düşman tutunamadı kaçmağa başladı. Süvarilerimiz ileriye geçmişierdi, biz  de süvarilerimizi takip ediyorduk. Gece gündüz yürüyor, savaşıyorduk. Küme küme esir alıyorduk.
Mustafa Kemal Paşa “Ordular hedefiniz Akdeniz” demişti. Cesaretimiz fevkalade  artmış, sevincimizin sonu yoktu. Yemek ve uyku aklımıza gelmiyordu.

Düşmanın bazı geri  kuvvetleri Dikili’de yakayı kurtarmışlarsa da esas muharip askerleri esir ve imha edildi.  Hatta paşaları Trikopis ve bazı yüksek rütbeli subayları bu meyanda idi.
İlk taarruzdan itibaren on bir günde İzmir’e indik.
İşte böylece İstiklal Savaşı bitmiş oldu. Lozan Antlaşması oldu. Türkiye istiklaline kavuştu.
11 Eylül 1339’da terhis olup köyüme geldim.

KÜRT İĞTİŞAŞI

1341 Senesi Mart ayında tekrar silah altına çağırıldım. Abim, İstiklal Savaşı’ndan geldiğim zaman ağır hasta idi vefat etti. Geçim gayet ağır, ev düzeni daha daha bozulmuştu. Eşeğimiz ve atımız mekkareye alınmıştı,  yalnız tarlalarımız duruyordu, 340 senesinde tarlamızda çalıştım, yiyeceğimizi temin ettim. 41 Senesi Mart’ında asker olduğum zaman anam ağır hasta idi. Asker olduğumu anama  bildiremedim, amma vedalaşmam  lazımdı… Gözümden yaş çıkaramadım,  yüzünden öptüm kulağına seslendim “köylümüzü umum yola istiyorlar, devlet yoluna gidiyorum”  deyince dudakları kıpırdadı dedi ki: “Öküzünü sat bedel gönder”,  “bedel kabul değilimiş” dedim. Bu sözümü  işiten anamın gözleri yaş ile doldu ”Allah selamet versin, yolun  açık olsun” dedi. Aile ve akrabalarımla vedalaştım. Bir haftalık ekmek, kumanya ve çamaşır çantamı sırtlayarak şubeye teslim oldum.

*Bu yazı  “Mersin Halk Eğitimi Merkezi ve Akşam Sanat Okulu Müdürlüğü Yayın Organı” olan “İÇEL KÜLTÜRÜ”  Ocak 1995 – 37. Sayısından alınmıştır.

REKLAM ALANI
ETİKETLER:
Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu yukarıdaki form aracılığıyla siz yapabilirsiniz.