Gidenin ardından yazmak öyle kolay değil, ama zor da olsa Kerim Hanedan’ı kendi gözümden aktarmak istiyorum. Dostum, abim Kerim Hanedan ile 12 Eylül 1980 Askeri Darbesi öncesi Mut Lisesi’nde okuduğum yıllarda tanışmıştık. O yaşamıma dokunan, etkilendiğim ve siyasi olarak kendime örnek aldığım abilerimin en önde gelenlerinden birisiydi. Çınaraltına gelişlerini hatırlıyorum; uzun boylu ve güçlüydü. Deniz Gezmiş parkası vardı. Bir uzun saplı bağlamasıyla söylediği Zülfü Livaneli, Ruhi Su türkülerini, bir de genellikle üzerinde gördüğüm açık mavi renkli rus motorunu hiç unutamam…
Ortaokulda okurken Sağlık Koleji sınavları açılmış ben de labaratuvar bölümü sınavları için kaydımı yaptırmıştım. O günlerde Sağlık Koleji sağcıların elindeydi, hala da genel olarak öyledir. Sağcıların bana sınavı kazandırmayacaklarını bile bile, hem Başkent Ankara’yı görmek hem de sınav tecrübesi edinmek için Ankara’ya gittim. Mut’tan diğer öğrenci arkadaşlarımla birlikte Ulus’ta ucuz bir otele yerleştik. Troleybüslü Ankara’da sıkıyönetim vardı ve Ankara’nın her köşesi inzibat kaynıyordu. Ertesi gün sınavlara girmek için sınavların yapıldığı bölgeye gittik. Yolumuz, içlerinde Mut’lu öğrencilerin de olduğu sağcı öğrenciler tarafından kesildi. İnzibatlar sessiz… Geri doğru kaçıyoruz… Aaa bir baktım uzun boylu, Deniz Gezmiş parkalı, heybetli kocaman birisi geliyor, hemen tanıdım; Kerim Hanedan’dı bu… Sağcı öğrenciler Kerim Hanedan’ı görünce bölük pörçük kaçıp dağıldılar ve biz sınavımıza girdik. Sınavdan sonra o bizi aldı ve Mut otobüsüne bindirdi. Biz sınavları kazanamadık tabi ki…
Aradan yıllar geçti, ben yurt dışına çıktım. 1983 yılında tekrar döndüğümde Kerim Hanedan’ı Mersin Tevfik Sırrı Gür Lisesi’nde Türk Dili ve Edebiyatı öğretmeni olarak buldum. Aradan yıllar geçti ve tekrar görüşmemiz Güme Köyü Yayla Şenliği’nde oldu. İlk şiir kitabı olan “Aşka Dost Feleğe İsyan” çıkmıştı. O ara ben arkadaşlarımla birlikte başta Mut Devlet Hastanesi’nin sorunları olmak üzere Mut Deresi’nin ıslahı ve “Musa Eroğlu sağlığında bir anıt ile taçlandırmalıdır” kampanyaları ile Mutilcesi.Net’i kurmuştum. Özellikle Musa Eroğlu’nun heykelinin dikilmesi ile ilgili olarak Kerim Hanedan’ın büyük katkıları oldu, hatta o yıllarda Musa Eroğlu ile yaptığım söyleşinin giriş yazısını Kerim Hanedan yazdı. Daha sonra Kerim Hanedan Mutilcemiz.Net yazarları arasına katıldı. Mut ile ilgili güzellemelerini ve düşüncelerini paylaştı. Mersin’de hem Öğretmen Evinde, hem İçel Sanat Kulübünde hem de farklı mekanlarda mümkün oldukça görüştük, fikir alışverişlerinde bulunduk…
Kerim Hanedan’ın kalp yetmezliği sorunu yaşadığını baştan buyana biliyordum. En son Forum’da görüştüğümüzde felsefik ve siyasi sohbetimiz dışında kalp yetmezliği üzerine baya bi konuştuk. Ölümünü olasılıklar arasında görüyordu… Kabullenmişti… Gözlemlerime göre Kerim Hanedan baya bi yalnızdı ama o alana kimsenin girmesine de izin vermiyordu… Çok okuyor, çok sorguluyor hayatı sentezliyor bunu şiirlerine ve taşlamalarına yansıtıyordu. Özel hayatını hiç konuşmadık; ne ben sordum ne de O söyledi… Oğlu Can’ın doktor olduğunu bile tesadüfen öğrendim.
Kerim Hanedan Mut’a kızgındı ama Mut’un, Çaltılı’nın özlemini de çekiyordu…
Vedası çok erken oldu… Oysa daha Boncuk Çeşmesi’ne gidecek orada 70’lik bir Tekirdağ’ın belini kırıp şiirler okuyacak, türküler söyleyecektik. Yapamadık, yapamadık…
“Kırmızı giymek lazım; korkuya inat
elma yemek lazım; cennete inat
güzele bakmak lazım; günaha inat
yaşamak lazım; düşmana inat
türkü söylemek lazım; zulme inat
şiir yazmak lazım; ölüme inat..” Kerim Hanedan
Yıldızlar yoldaşın olsun abim, güzel yürekli dostum…
