Nevruz ÖZCAN

Yıl 2002 veya 2003 yazı.Mersin Mut yollarındayım.Yanımdaki yolcu bana bir şairden bahsetti. Mutluymuş o da. Bana bir A4 çıktısı olan bir şiirini verdi.Adı Kerim Hanedan’dı. O kâğıt hâlâ duruyor bende.Yıl 2010’lar…Mersin Hacı Bektaş Kültür ve Cemevi’nin düzenlediği bir etkinlikte ilk...

Arkadaşlar…Bu yazımda size Aydın’dan bahsedeceğim.Aydın, zamanla yürüme yetisini kaybetmiş aynı zamanda da mide ülseri olan gençlik arkadaşımdı. Onu kaybedeli 21 yıl oldu, ben 19 yaşındaydım. O zamana kadar yanında kendimi en rahat hissettiğim arkadaşımdı. Onunla yaptığımız arkadaşlığımızdan kalan birkaç anımı...

Yine başım dönüyor.Elimde kalem,Ruhumda tasvir edilmemiş duygular,Bedenimde sebepsiz uyuşmalar…Şu anda bir örgünün her ilmeğindeyim. Hangi ilmekte başım,Hangi ilmekte ellerim,Ayaklarrım, gövdem,Bilmiyorum.Kaybolmuşum ilmeklerin içinde.Elimde kalem, başım dönüyor. Şimdi, hangi nesneye,Hangi doğa olayına versemDuygularımı anlatma görevini? Ben, üzerine tuz atılmış bir sülük misali,Gittikçe...

Gecelerden bir gece… Yıllarca süren, zifiri karanlık, içime akar gibi akabileceğim uzunca bir gece. Evden çıktım. Ne bir kimlik vardı yanımda ne de para… Sonraları sahip olmuşsam da zamanla tek tek, manevi yönden de olsa terk ettiğim değersiz şeylerdi. Sonuçta...

Bizim köyün hoşgörüsünü anlatayım size bugün. Öyle hoşgörülü öyle güzel köylülerimiz var ki nice köylülere taş çıkartır. Anlamak o kadar zordur ki, hendek atlayarak izleyip, düşünmemiz gerekir. Olay şu ki, ben de tam olarak anlamış değilim ama yazarken düşünmek, düşünürken...

Uzun süre köyden uzak kaldım. Ben gelene kadar ne yaprak kalmış ağaçlarda ne de bir derece kalmış atmosferde. Dün öğlen kahvaltı etmek için davet üzerine Gülsüm arkadaşıma gittim. Kahvaltı, sohbet muhabbetten sonra köprüye doğru bir gezip geleyim dedim ve çıktım...

Karanlığına düştüğüm kadar Aydınlığında yer açtın bana. Utandı kadehlerin ışıltıları Gözlerindeki evreni gördükçe. Aynam oldun. Baktıkça, içimize; Evrenimize açılan aynam. Seninle, susmanın erdemini öğrenmem, Aynadaki yansımandan. İşte, sana baka baka ışk olmam tesadüf değil. Evren sessizdir ama durağan değil. Dünya...

Yıl 2003… Komşu mahallede görev yapan bir güzel öğretmenle sohbetler ederdik. Mut’a tayini çıkınca söyleşilerimiz de haliyle zorlaşmıştı. Tahminen 2005-6 yıllarında hocamı okulunda ziyaret etmiştim. O da zaten öğrencilerine benden bahsetmişmiş, kaynaşmıştık hemen çocuklarla. Gün boyu sınıf sınıf gezip şiir...