ÜŞÜYEN YALNIZLIĞIM

Kalbimi ve beynimi sizde bıraktım
Üşüyen yalnızlığımı giyindim
Savrulup gittim rüzgarlarla
Bekleyin belki de bir gün dönerim
Biraz sabredin biraz da direnin
Bıçak kestiği yerleri kanatır
Acıyı hissetmek çok başkadır
Sizler yoksunuz yanımda
Uzaklara gidiyorum çok uzaklara
Otobüs yolculuğunda
Uzun uzun dışarılara bakıyorum camdan
Güneş nazlı dağların ardına düşüyor
Dans eden mavi denizi seyrediyorum
Sıra sıra dizilmiş sandalları
Yıllar olmuş gibi geliyor bana
Sizlerden ayrılalı
Kırgın ve kızgın oldun bazen
Ama hiç nefret etmedim sizlerden
Sanki hiçbir şey kalmamış gibi
Eskilerden, maziden, dünden
Eskitiyor şimdi bizleri, savaşlarımız
Ömrümüzden yitip gidiyor günler
Zor geliyor, ağırlaşıyor zaman
Geçecel elbet bu fırtınalar, seller
Kalbimizdeki yıkıntılar
İz bırakan günler
Ama alışmalıyım yaz ortasında kışa
Alışmalıyım üşüyen yalnızlığıma

Şahap Dönmez