Yaylanın ilk günleri…
İlk yürüyüşümü yapıp çocuk parkına geldim. Bir baktım ki, son güzden mi, kıştan mı, ala ilkbahardan mı belli değil, örümcekler tüm spor aygıtlarının açılış kurdelelerini germişler, bütün aygıtlar öylece duruyorlar…
Ne yapayım, açılış onuru bana düştü…
+
Yaylada kuşluk keyfi; güneş, çay, türkü, yeşillik, kuş cıvıltıları…
Yaylada gece keyfi; yıldızlar, çay, türkü, çam hışırtısı, düş…
+
Sokağın adı şöyleymiş:“Yola Tecavüz Eden Öğretmenler Sokağı.” İçlerinden birisi ölmüş, “tecavüz” ettiği yolu da öbür dünyaya götürmüş gitmiş. Diğerleri şimdi aynı yazgı için gün sayıyormuş! Falanmış filanmış!..
+
Yirmi otuz yıldır Sertavul’da oturup da bir kez olsun lokantada et yiyemeyen yüzlerce kişiden birisiydi o!..
+
Ağaçların padişahı çınarsa gökdeleni de selbidir. Sertavul’da bir tek padişah yok ama gökdelenler var. Çoğu yorgun savaşçı ama…
+
Sertavul’un ceviziyle kiraz yarışına elma pek ayak uyduramadı!..
+
Evimizin bahçesindeki meyve ağaçlarını mı soruyorsunuz; bir ceviz, üç kiraz, birisi harap iki kayısı, iki armut, iki harap erik (birisi sarı birisi kara), ikisi harap beş elma, bir bağ.
+
Büyüyüp şehirleştikçe sevmezleşiyorum şu Sertavul’u!..
+
Bugün kekik toplamaya gittim. Üstüm başım, geldiğim yollar, evimiz, mahallemiz kekik kokuyor şu an…
+
Yeşillik yiye yiye yemyeşil olup çıkacağız arkadaş!..
+
Çocukluğumuzda köyde, sincaba “galle” derdik. Yemek için galle öldürürdük ceviz ağaçlarında. Burada ise koca koca adamlar galleyi, bir iki cevizi yemesin diye öldürüyorlar!..
+
Eskiden ne çok uçak geçerdi bu Sertavul’un üzerinden… Hele ala şafaklarda…
