Etiket: Havva Uyar

“Küçük Prens”  kitabı öğretmenlik hayatımda hep karşıma çıkmıştır. Yüzlerce çocuk kitabı okumama rağmen  nedense bu kitabı hiç okumadım. Belki hiç dikkatimi çekmedi belki de kısa cümlelerle yazıldığından fazla basit geldi. Ya da ilginç bir şekilde bu kitap bana ulaşamadı. Her şeyin bir zamanı vardır derler ya gerçekten de öyle. Eğer...

Dedem köyün ev güzel kızıyla evlenir, tutkundur Esma’ya. Lakin Esma’nın gönlü, evlerinde hizmet eden Hüseyin’dedir. Aşk bu… Esma’nın gözü hiçbir şey görmez. Çocuğunu ve kocasını ardında bırakıp kaçarlar. Samsun’a vardıklarında soluklanmak için bir çeşmenin başında dururlar. Yorulmuşlardır, aç ve üstelik beş kuruş paraları da yoktur. Esma çoraplarını çıkarır,  bir de...

2020 yılını geride bırakırken o kadar çok şey yaşandı ki… Unutmak isteyeceklerimizin başında Korona denilen illet ve onun kaybettirdikleri başrolü alırken deprem de yardımcı oyuncu görevini üstlendi. Bombaları, dünyadaki ve ülkemizdeki yangınları da unutmamalı tabi ki… Kötü yönetilen bir ülke olarak iflasın eşiğine geldik. Dolar ve Euro tüm zamanların en...

Çözüm sürecinde benim üzerinde durmak istediğim konu; eğitimin psikolojik boyutu, anne babaların bu süreçteki yeri, önemi ve özellikle “Duygusal Zeka”nın öğrenmedeki önemine dikkati çekmek istiyorum.    Anne baba olmak ömür boyu süren bir meslektir.  Belki diğer meslekler deneme yanılmayı kaldırabilir. Ancak anne – babalık mesleğinde deneme yanılmaların sonuçları çok ciddi...

Çocuk deyince aklıma “saflık” gelir. Henüz maskelerin oluşmadığı, sıfatların anlamsız olduğu bir zaman dilimidir çocukluk… Çocuk, arkadaş seçerken annesi babası kimdir, parası var mıdır, nerede okuyor, köylü mü kentli mi diye düşünmez. Cinsiyetine bakmaz, hesap yapmaz. Nasıl bir mahallede oturuyor, umurunda olmaz. Seçim yaparken daha çok beden dilini kullanır. Yakınlaşır,...

Bugün anneler günü. Bakıyorum herkes sosyal medya hesaplarında annesinin fotoğrafını paylaşıyor. Anneleri  ya ölmüş ya  hayattalar… Kimisinin annesi yanında kimisinin uzakta kimisinin de var mı yok mu arasında…  Kimisi hüzünle anıyor kimisi sevgiyle kimisi anne olamamanın verdiği burukluğu yaşıyor içinde sessizden. Kimisi anne olmuş çocuğunu bağrına basmış, kimisi anne olmuş...

Nihayetinde sadece ülke olarak değil dünya olarak kabuğumuza çekilmiş durumdayız. Yaşananları bir film izler gibi izliyoruz. Toplu bulunulan bütün mekanlar, etkinlikler, eğitim kurumları, eğlence merkezleri vs. kapatılıyor. Marketlerde reyonlar boşalıyor. Sokaklarda belirsizliğin sessizliği yankılanıyor. Hayat, ruhsal gelişim fırsatını günümüz insanının ayağına getiriyor. Toplu bir uyanış, sanki hızlandırılmış bir kurs gibi…...

HERKÜL (HERAKLES)  Kapitalist sistemin yabancılaştırdığı ve yalnızlaştırdığı insan giderek bireyselleşiyor. Geniş aileden, çekirdek aileye ve ardından tek başına bir hayata doğru evriliyoruz.  Birkaç ailenin birlikte yaşadığı büyük evlerden, daha küçük evlere ve daha da küçük  evlere taşınıyoruz. Bir ömür süren beraberlikler yerini kısa gündelik ilişkilere terk ediyor. Büyükanne – büyükbabayla...

1969 yılının Kasım yirmi dördünde dünyaya gelmişim. Hem de hiç istenmeye istenmeye. Annem beni hiç dünyaya getirmek istememiş. Bir kız bir oğlan bize yeter demiş, ama ben yine de inatla doğmak istemişim. Çocukluğumdan hatırladığım babamın bana Fransa’dan getirdiği sarı saçlı, mavi gözlü gördüğüm göreceğim en güzel bebekti. Ona da sahip...

Şu iki kelime beni nerden nereye getirdi. Düşündükçe yazdım , yazdıkça sorguladım, sorguladıkça yeniden öğrendim. Duygularımızın ne kadar önemli olduğunu, aslında duygularımızın bizi yönettiğini, kontrol edebilmeyi öğrenmenin gerçek özgürlük olduğunu keşfetmek bana yeni bir kapı açtı. Duygularımız çok önemliydi, onların farkında olmak bizim bir adım önde olmamızı sağlayacaktı. İnsanların düşüncelerini...

Dün  Aktiffelsefe Derneği ve Zihinsel Yetersiz Çocukları Yetiştirme ve Koruma Vakfı’nın beraber  hazırladığı bir etkinliğe katıldım. Etkinliğin organizatörü de Selveri Saniye Akçal Hanımdı. Birlikte kurabiyeler  yaptık. Dans gösterilerini,  şarkı ve ritim çalışmalarını izledik.   Benim için anlamlı ve bir o kadar da özel bir etkinlikti. Hayatı başka bir yönüyle deneyimledim. Etkinliğin...

“Etkinin tepkisidir hayat.” diyor Azra Kohen ve ekliyor: “Hayat bir an; ya efendisi olursun ya da kölesi.” Aslında hayat bir deney alanı. Bazen niyet denemesi, bazen ahlak denemesi, bazen güven,  bazen de sevgi denemesi. İnsanlığımızı denemek için öylesine güzel ve öylesine incelikle tasarlanmış ki, hayat bizi denerken mucizeler yaşadığımızı fark...

“Batırık Hanım”ı daha elime alır almaz Mut kokusunu hissetmeye başlamıştım bile. Gezdiği, gördüğü, dinlediği ya da duyduğu, doğal insan manzaralarından oluşan yaşanmışlıkları yöresel dille o kadar hoş anlatmış ki bir çırpıda okuyuverdim. Daha doymamış olacağım ki, bir kaç kez sayfanın sonunu kontrol ettim. Gerçekten bitmişti. Sanki daha çok olması gerekir...