İnsandık güya.
Küçük dağları yaratmıştık, dünyaya meydan okuyorduk. Savaşlar çıkarıyor, fakir ve mazlum milletlerin tepesine, ana kucağındaki bebeklerin gözyaşlarına aldırmadan, vicdanımız sızlamadan, kim olduklarını düşünmeden gece vakitlerinde bombalar yağdırıyorduk.
İnsandık güya. Para kazanalım diye silah satıyorduk. Mermilerin hangi günahsız bedene saplanacağı umrumuzda değildi.
İnsandık güya. Kibrimizden, büyüklenmemizden gözlerimiz hiç bir şeyi görmüyordu. Aynaya bakar gibi sadece kendimizi görüyorduk. Aynanın arkasında kimler var, neler oluyor umurumuzda değildi.
İnsandık güya. Yoksuldan haberimiz yoktu. Açıkta kalanı bilmiyorduk. Açlıktan ölenlerin olduğunu duymazdan geliyorduk.
İnsandık güya. Hastalara şifa, dertlilere deva, borçlulara eda diliyorduk dualarımızda. Ama dua ettiklerimizin hiçbirine el uzatmıyorduk.
İnsandık güya. Sadece mal biriktiriyorduk, para biriktiriyorduk. Dost biriktirmek yerine menfaat devşiriyorduk dostlarımızın üzerinden.
İnsandık güya. Kadınları öldürüyorduk sebepsiz. Hayvanların can taşıdığını, acıktığını, susuz kaldığını akıl etmiyorduk. Eziyet ve işkenceyle canlarını alıyorduk.
İnsandık güya. Çocuk istismarlarına gözlerimizi kapatıyorduk. Bir kerecikten bir şey olmaz diyenleri avuçlarımız patlayana, ar damarlarımız çatlayana kadar alkışlıyorduk.
İnsandık güya. Güçlüydük, yıkılmazdık. Hiç ölmeyecekmişiz gibi, ölüm kapımıza gelmeyecekmiş gibi, hesaba çekilmeyecekmişiz gibi dünyalıklarımız için çalışıyorduk.
İnsandık güya. Okumuyorduk, yazmıyorduk. Okuyana, yazana, konuşana aba altından sopa gösteriyor, susturamazsak karanlıklara mahkum ediyorduk.
İnsandık güya. Politika için, gündelik menfaatler için komşumuzla selamı sabahı kesiyorduk. Ardından türlü hilelerle nasıl zora düşürürüm diye emek harcıyorduk.
Ne oldu peki?
Sonuç?
Gözle görülmeyen bir virüs tüm dünyayı alt üst etti. Tanrı devletleri yerle bir etti. Tanrı liderleri korkudan kapalı odalara hapsetti. Şizofreni derecesindeki ruh hastası devlet adamlarını gün yüzüne çıkamaz hale getirdi.
Hani insandık? Güçlüydük, yıkılmazdık. Dev gibi ordularımız, azametli silahlarımız, gözüpek fedailerimiz vardı. Ne oldu paracıklarımıza? Neden satın alamadık bir nefes sıhhati?
Bilim ve teknolojiden,eğitimden ve sağlık yatırımlarından, silah ve ihtişam için kestiğimiz muazzam ödeneklerden pişman mı olduk şimdi?
En büyük yatırımın insana ve gelecek sağlıklı nesillere yapılması gerketiğini küçücük bir virüs sayesinde mi öğrendik?
Hani insandık? Kainattaki en güçlü bizdik.
Yenildik kabul edelim. Hem de öyle bir yenildik ki akla zarar.
Çok geç olmadan aklımızı başımıza toplayalım da, bu ikazı önemseyerek insanlığımıza yeni bir mana yükleyelim.
Bize yeni bir düşünce tarzı ve yeni bir hal gerekiyor.
Eski halle devam edersek sonumuz muhaldir.
MUHAMMET KAYHAN
