Nurhan YILDIZ BAKANER

Torosların eteğinde, yiğitlerin otağında, Karacaoğlan’ın sazında, Karaca kızın kucağında, Asil duruşuyla, gönül sofralarında, Karşılar bizi, Mut Kayısısı. Yolunuz düşerse Çınar altına, Soğuk pınarından için kana kana, Alahan Manastırı, Taşhan kültür mirasına, Sahip çıkar Mut Kayısısı. Baharda kayısılar çiçeklere bezenir, Karacaoğlan’a...

Bazen öyle dalarız ki yaşamın içine kendimizi bile unutur başkalarının gözü kulağı oluruz. Torosların Yaşlı Ninesi de adeta benim gözüm kulağım olmuştu. Duygularıma rehberlik eden bu kadını ilgiyle dinlerken o yine konuşmasına devam ederek; “Bak Selen! Seni ilk gördüğüm andan...

İçindeki boşluğu sevgiyle besleyemeyen küskün çocuklar var aramızda. O çocuklar, anlatılmıyor, anlaşılmıyor. Ve o çocuklar gün geçtikçe ağaran saçlarına bakmadan içine hapsettikleri duygularını bastırarak; maviliklere takılıp, özgürlüğe yelken açamıyorlar. Belki de, yaşamın içinde kendilerini kaybolmuş gibi hissettiklerinden belki de, onları...

Belki kavuşuruz diye Güneşe gülümsüyor, Anlık adımlar atıyorum. Muhabbet kuşlarının sesi ruhuma eşlik ederken Yürüyüşlerimize hasret kaldırımlarda, Bir alkış sesi duydum Dönüp baktım! Sanki beni takip eden adımların dolaşıyordu bakışlarımda Elin elime değsin diye uzattım ellerimi Kimseler yok… Belki benden...

Kanlıdivane’nin Helenistik dönemden geç antik döneme kadar uzanan geçmişi bilinmektedir. Antik dönemde dağlık Klikya sınırları içerisinde kalan Kanlıdivane M.Ö.2. yüzyılda, Olba (Olba Antik Kenti) Hanedanlığına bağlı olarak görevini üstlenmiş, Hititlerden başlayıp, Persler, Romalılar ve Bizanslılar gibi farklı medeniyetlerin egemenliğine girmiştir....

Bundan sonra senin adın Eylül Benimkisi hazan olsun Sen baharları kat sararan yapraklarıma Ben ise hazanı sarayım koynuna. Bundan sonra senin adın Eylül Benimkisi toprak olsun Sen gonca gülleri ekiver sevda bahçelerime Ben mis amber kokuları dökeyim yollarına. Bundan sonra...

İnadına gülümse gülüm hayata Bir tek tebessümünü kıskanıyorlarsa Ve bir tek sözüne güvenmiyorlarsa İnadına gülümse gülüm hayata. Varsın paylaşmasınlar güzel sözlerimi Varsın asmasınlar bir tek resmimi Ve varsın anmasınlar adımı Sen gülüm inadına gülümse. Gülümse ki! Bir tebessümünde ne sırlar...

Bir kalp üşümesi hissettiklerim / Yoksa aşkın gözyaşları mı sessizce akıp giden? / Şarkılarda arasam notalara dokunsam, / aşkın sesini duyabilir miyim? Genç kız, o gün en güzel elbiseleri giymişti üzerine, en güzel kokuları sürünmüş ve en güzel ayakkabıları giymişti...

Öpmeye doyamadığım o güzel yanaklarına bir de Lavinya’nın rengârenk öpücükleri iz bırakmalıydı. Omuzunda taşıdığın yüklere her gün bir yenisi eklenirken, Lavinya’nın kokusu hafifletmeliydi gözyaşlarını. Ve onun da tadı kalmalıydı ruhunda tıpkı diğerleri gibi, bir kez de olsa o parlatmalıydı gözlerini...

YABAN ATLARI Bir yaban atlarımız vardı, Bir de yakamozları kıskandıran gözlerimiz. Özgürlüğümüze koşalım derken, Doludizgin yağmura teslim olduk. Şimdi senden geriye kalanlar mı? Karmakarışık duygulara esir olmuş bir yürek, Adına yalnızlık dedikleri bir yaşam… Her şeyin bir bedeli olduğu gibi...

Neden anneler gidince insanın var olan enerjisi gider? Neden ruhumuzun, bedenimizin parçalandığını hissederiz? Annem gideli her şeyden vazgeçtim. Nefes almakta zorlandım ve neredeyse yaşam anlamını kaybetmiş gibi bir duyguya kapıldım. Sanki o gidince bende onunla gideceğimi, yaşantımın sonlandığını düşündüm ama...

Adını benim koyduğum bir isim Topak. Onu mini minnak, daha yavruyken iş yerinin bahçesinde köşeye sinmiş bir vaziyette buldum. Önce aldırış etmedim ama beni görünce paytak paytak ayağımın dibine sokuluşunu, masum bakışlarıyla gözlerimin içine süzülüşünü görünce dayanamadım. Ben ona o...

Ne zaman kavrulmuş kabuklu fıstık yesem, aklıma ilkokul birinci sınıfta öğretmenimizin sobanın üzerinde kavurup yediği fıstıklar gelir. O zamanlarda her köyde bir okul, her okulunda bir lojmanı vardı. O köyde kaç öğrenci olursa olsun o köye bir öğretmen atanırdı. Okulumuzun...

Bir an kelebek olup Konmuşum kanadına. Çiçeklerden yuva yapıp uzanmışız hüznümüzün üzerine Sen ninniler söylerken salına salına Ben yakamozların kalemine sarılıp Özlemini yazmışım kanatlarına. Yıldızlarda sokağında buluşup konuşurken tatlı tatlı Bulutların arasından bir yaprak düştü… Tutmak istedim tutamadım, Uçmak istedim...

Hıdırellez, bizim kültürümüzde olduğu gibi birçok kültürde görülen ortak paylaşımlardır. Bu özel günde insanlar iyi dileklerini, gelecek hayallerini, doğayla birlikte yineleyerek, hem doğaya hem de yeniden doğuşu simgeleyen Hıdırellez’e, kutlamalarla gösterirler minnetlerini. Hadi gelin baharın yeşilliklerine karışan umudumuz saçılsın ortalığa,...

1 Mayıs. Bugün bizim bayramımız. Birlikve beraberliğimizin alanlarda kenetlendiği, haksızlıklara karşı birlik olup mücadele ettiğimiz gün. Hangi meslek dalında olursa olsun mücadele verenlerin bir araya geldiği, tıpkı zincir halkalarıgibi uzayıp giden emekçilerin birleştiği gün. Tüm emekçi kardeşlerimin bayramını kutluyorum. Bende...

Soluduğumuz her acının bedelini, Daha doğmamış çocukların nefesine üflüyorsak, Daha çok karanlık günler göreceğiz demektir. Dünya kendi ekseninde dönüyor ama Bizler aldığımız nefesin bile farkında değilken, Galaksilere kafa tutmaya kalkıyoruz. Onun için yaşadığımız her anın farkında olup, Nefesimizi içimize çekelim,...

Ne oldu da kendini ormanın derinliklerine atıyorsun? Taşlaşan yüreğin biraz olsun yeşersin diye mi? Hayret sen düne kadar hayal bile kuramazken, Şimdi koskoca bir ormana dalıyorsun… Nedir bu açlığın? Sevgiye ve saygıya olan açlığın mı? Yoksa onca insanın arasında yalnız...

Bugün Bahar, bugün Nevruz. Adını ne koyarsanız koyun ama bize hadi uyanın ve kendinize gelin dercesine rengârenk neşesini saçıyor. Doğa bizi çağırıyor dostlar. Kim nasıl kutlarsa kutlasın ama her milletin kendi kültürüyle barıştığı kendi bayramını yaşadığı ve yaşattığı bir gündür...

ÇANAKKALE ŞEHİTLERİ Bugün deniz üzgün, Bugün deniz dargın, Ve öylesine sessiz ki… Bütün dalgalarını derinlerine atmış Çünkü bugün Çanakkale Şehitleri Denizi dinliyor. Çocukların anlayacağı, Çocukların anlatacağı Şehitlik hikâyelerini bekliyor… Bahanesi büyük, sorumluluğu çok ağır denizin, Bugün Çanakkale Şehitleri denizi dinliyor....

Umudun bittiği yerde mi açtım ellerimi? Sensizliğin güneşi yakıyor odamın duvarlarını Nedensiz sözler sıralanıp giderken penceremden Yine sana, Yine senli gecelere yürüyorum. Konuşmaya hasret yüreğim Senli zamanların zemheri ayazında Yıldızlara sardığım umut salıncaklarım, Sensizliğin düşleriyle savruluyor. İçimdeki boşluğu hüzzam şarkılara...

Uzanacaksın aşkın gölgesine Doya doya seyredeceksin yeşilin her bir tonunu Bir tarafta topladığın yemişleri yiyecek Diğer tarafta tomurcuğa duran çiçekleri seveceksin. Yoruldum deme daha başlamadın ki! Ağaç kovuğundaki karıncaları izlerken tembelliğinden utanacak Ve ne kadar çok zamanın olduğunu anlayacaksın. Yüreğin...

Çocukların söylediği sözden öylesine etkilenmişti ki; elinde bir ayna olsa dönüp kendine bakacaktı. Başını sağa sola çeviriyor sanki kendi yüzünü etrafındaki insanların yüzlerinde görecekmiş gibi kendi yüzünü arıyordu. Tuhaf şeyler oluyordu ama kimse tuhaf bakışlar atmıyordu. Tekrar ellerini cebine attı...

Zaman çok çabuk geçiyor ve kocaman bir yıl geçti hala depremin yaraları sarılmadı, hala orada can veren insanların cesetleri enkaz altından çıkartılmadı. Ve hala o insanlar sevdiklerine mezar olan toprakları bırakıp çıkamıyorlar dışarıya. Hadi artık çıkın deprem oluyor memlekette, hadi...

Uğur Mumcu anısına saygıyla

Bir çocuk tanıdım Tebessümleri asılı dudaklarında Bir çocuk tanıdım Güneşin ışıltıları kanatlarında Ve bir çocuk tanıdım Umutları yakınlarında… Hadi çocuk öyle bakıp durma ne olur Ben seni ürkek bakışlarındaki Alkışlarınla sevdim Ben seni biz yapan Masum çığlıklarında sevdim Hadi güzel...

Eylül o gün yola çıktığında başka bir dünyaya yolculuk ediyormuş gibi hissediyordu. Akşam olmuş güneş başka bir yerde sabahı bekleyenlere umut olmaya devam ediyordu. Eylül Karaköy iskelesine gitmek için otobüse bindi ve en yakın durakta indi. Galata Köprüsünün bitimindeki alt...

Mesafeler kısıtlıydı belki ama Güneş yaz güneşi kadar kavurucu Kış güneşi kadar yakıcıydı Zaman kısıtlıydı belki ama İki coğrafyanın insanı olduğumuzdan Karanlıklar erken çökerdi üzerimize… Bizler sabahın ilk ışıklarıyla birlikte Yaz güneşi kadar yakıcı kış güneşi kadar soğuk olurduk Ama...

Bu şehrin öte yakası neresi bilir misin? Torosların dikenlerini gül diye koklayıp Kengerlerin kahvesini yudumladığım Ve çövenlerin köpüğüyle dans ettiğim yer. Bu şehrin öte yakası neresi bilir misin? Yüreğimde tarifi imkânsız duyguların Ve ürkek bakışlarımın heyecanıyla Dağları bırakıp sana geldiğim...

Seni anlatmalıyım seni, biraz gerçek biraz hayal olmalısın. Devrik cümlelerden taç yaptım kimse gelip tahtına oturmasın diye, Devrik yaşamlarıma kâğıttan kuleler yaptım savrulup gitsin diye, Nefesin nefesime değsin diye, gözlerim açık seçik düşlere sarıldım… Seni anlatmalıyım seni. Biraz gerçek biraz...