KERİM HANEDAN…

“BEN

Rüzgarın muhalif oğlu, yağmurun tuzlu kızı,

Yalnızlıkların bilinmeyen adresi, acıların ağır abisiyim.

Hüzünlerin kardeşi, efkarların sesi kulağı, aşkların dostuyum.

Yanık bir türküyüm; yakarım, ağlarım, ağlatırım.

Esmer bir şiirim, maviyim,düşüm, umudum.

Kırmızı güler, yeşil ağlar, kahverengi kıvranırım.

Deliyim, çocuğum, uçurtmayım.

Masalda destan kahramanı,

Romanda kısa hikaye, hikayede eksik cümleyim.

Hayatın ağız tadı, sabahın yaşama sevinci,günün karmaşasıyım,

Dolapların kilidi, oyaların nakışı, tığların ucuyum.

Gözüm ben; vedaların yaşı, yasın rengiyim.

Tasayım, gamım, kederim.

“Hayat’ım ben! Hayat…”

KERİM HANEDAN…

2020′ de yeni yılın ilk gününde kaybettik onu… Bu özel günde aramızdan ayrılarak bize ne anlatmak istedi diye düşündüm. Sanki her yeni yıl geldiğinde beni sakın unutmayın der gibi…

Tarihleri aklımda tutamam ama bu ölüm yıl dönümünü anımsayacağım kesindi.

Çok az tanıma fırsatım oldu. Kendine has özel ve güzel bir insandı. Hastalığında Nurhan’la evini ziyaret ettiğimde odası mabet gibiydi. Duvarları şiirlerle, eski eşyalarla doluydu. Anılar duvarları süslerken sanki asılı kalmış bir yalnızlık vardı. Kırmızı giyerdi korkuya inat. Sohbetlerimiz hep toplumsal konular olur; kadın, doğa, sevgi ve aşka çıkardı yolumuz. Hayatın çemberinden geçmiş, acının her türünü yaşamış belli ki… Ölüm ona yakışmadı biliyorum. Biriktirdikleri vardı içinde henüz dile gelmemiş. Belki de söyleyemedikleri ya da yapamadıkları kim bilir… Seveni de oldu sevmeyeni de…

Hakettiğin değeri şiirlerinde, aforizmalarında ve anılarda yaşatacağız.

Seni unutmayacağız KERİM HANEDAN

Her yeni yılda “geceye kemanla çatma vakti” diyerek sevgiyle şükranla anacağız.

HAVVA UYAR

05.01.2020