SİYAH BEYAZ MUT’LU /18

ELLERİNİ KALDIR BAK GÖKYÜZÜNE

Bir gün zamanın durduğunu göreceksin. Zaman senin için akmayacak. Bir bakacaksın etrafında kimse olmayacak. Yarım bıraktığın düşler hayaller arkandan ağlayacak. Bir gün uçsuz bucaksız Toros dağlarından gökyüzüne bakacaksın, açacaksın ellerini gökyüzüne kapatacaksın gözlerini. Bir atım olsun, faytonla gökyüzünde uçsun memleketin üzerinden. Alahan’dan gün batımı kalksın ve geçsin yeşil vadinin üzerinden… O zaman benim gibi düşüneceksin, benim gibi gözlerinden bir damla yaş düşecek toprağa ve sen de benim gibi yazacaksın memleket üzerine…

Uyanacaksın hep rüyalardan terler içinde. Siyah beyaz Mutlu bir çocuk göreceksin rüyanda; elinde bir boya sandığı, elleri nasırlı, yüzünde yaylanın soğuğu. Her gece yatağa yattığında bu çocuk gülümseyecek sana. Sonra uzun ve şehirlerarası yolculuklar yapacaksın. Bir türlü bitmeyen yolculuklar… Camdan dışarı baktığında bir çocuk koşacak arkandan; uçsuz bucaksız Konya ovasında gitme diye yalvaracak sana ama sen gideceksin… Memleket sevdasına yürek gerek. Sende bu cesaret var mı?

Yalnız kaldığım zaman yanımda bir çocuk var. Benimle her yeri gezdi Ankara’nın. Tüm korkuları yendi benimle. Benim bu dünyadaki tek dostum. Ne zaman kendimi kötü hissetsem ve kimse beni anlamasa onunla dertleşiriz. O alır götürür beni uçsuz bucaksız zeytin bahçelerinin içerisine. O anlatır bana iyiyi kötüyü. O benim memleketten tek dostum, karşılıksız sever beni. Olan biten her şeyi anlatır. Kuzular ağıllarda melemeye başladığının haberini o verir bana. İlk açan badem çiçeğinin haberini o verir. Kimse düşünmese o gider toplar benim için kayısıyı, getirir rüyalarıma kadar. Bazen şaşırtır beni; bir bakmışsın bol narlı ülübüyü haşlar önüme getirir, bazen de yer fıstığını haşlar, rüyamdan uyandırır.  Yaylaya göçen ilk komşuları o haber verir bana. Buz gibi suyundan içmek istediğimde yaylanın pınarından o doldurur içirir.

O oynar benim yerime sokaklarında memleketimin. Eski günlerdeki gibi çınarların altında kovalamaca oynar, bir bakarsın benim yerime gider Gazi İlkokuluna. Ekmek alır fırından, ucundan ısıra ısıra eve gider. Ayağında gri delikli bir naylon ayakkabı var, yürüdükçe komik sesler çıkarır. O kadar temiz, o kadar masum ki… Kötülükle tanışmamış hiç. Cebinde bilyaları var. Her gün rüyamda uyandırıyor beni ve Gazi İlkokulunun bahçesinde çamların altında yalak yapıp bilya oynuyoruz. Siyah Beyaz Mutlu bu çocuk benim memleketimden en sevdiğim arkadaşım. 22 yıldır beraber yaşıyoruz Ankara’da.

Ne zaman annemi babamı özlesem o anlatıyor özlemimi, selamımı götürüyor onlara. Bakmayın yalnız gezdiğine sokaklarda tek başına, taş evlerin arasından Kale Mahallesine yürürken yenidünya ağaçlarında gözü.

Ellerimi gökyüzüne açıyorum ve ve gözlerimi kapatıyorum ya tüm fotoğraflarımda.

Yanımdaki Siyah Beyaz Mutlu Çocuğu siz de görüyor musunuz?