KARACAOĞLAN

Bağ kurma bağlanırsın Ev yapma eğlenirsin Çek deveyi sür koyunu Beğlendikçe beğlenirsin. Adı belli olmayan bir Yörük ozanı böyle diyor. Yörük yaşamını kusursuz tanımlayan bir dörtlük. Devinimli yaşamı sever Yörükler. Gerçekte iki yerleşim yerleri vardır: Yayla ve sahil. Geleneksel Yörük göçü bu iki bölge arasında gerçekleşir. İlkbaharda sahilden yaylaya, sonbaharda...

Ben Toros Dağlarına, dağlar arasındaki vadilere, koyaklara, tepelere, kanımdaki arzular gibi çağıldayan akarsulara sürekli yakınlık duyuyorum. Neden acaba? Bu neden Karac’oğlan olabilir mi? Tek neden O olmasa bile etkisi büyük. Bu sevgi, şair olmadığım halde o yöreye şiir yazdıracak kadar gür; Sanat kokar köylerinde halılar Can bağışlar akarsular, yaylalar Gülden...

Dünyaya konup göçen her canlı gibi o da yaşlanmıştı. Ne var ki yaşlandığının ayırdında değildi. Başında kavak yelleri esiyordu. Güzel olan her nesneden gözlerini alamıyordu. Güzeli sevmek bir görev gibiydi onun için. Bu ona özgü bir özellikti. Güzeli sevmezse yaşayamayacağına inanıyordu. Bu konudaki duygularını da sık sık sazıyla çalıp söylemekten...

Çukurova, Bulgar Dağı, Silifke, Mut yörelerine bahar gelmiştir. Karlar erimeye, çiğdem, sümbül, menekşe açılıp boy göstermeye, kuşlar cıvıldaşmaya, ağaçlar tomurcuklanıp patlamaya başlamıştır. Doğanın bu yapıya ulaşması Yörük obalarının sahilden yaylaya göçlerinin başladığının göstergesydi. Çullar, çuvallar, heybeler gözden geçirilirdi. Develerin havutları onarılırdı. Ses tonlarına göre çanlar hazırlanırdı. Hazırlık tamam olunca göç...

Öyküleriyle Karacaoğlan Şiirleri - Ali Uysal

Öyküleriyle Karacaoğlan Şiirleri – Ali Uysal

Öyküleriyle Karacaoğlan Şiirleri – Ali Uysal

Öyküleriyle Karacaoğlan - Ali UYSAL

Öyküleriyle Karacaoğlan Şiirleri

Öyküleriyle Karacaoğlan Şiirleri - Ali UYSAL

Öyküleriyle Karacaoğlan / DÖNDÜM DOLAŞTIM DA GURBET İLLERİ – Ali Uysal

Öyküleriyle Karacaoğlan Şiirleri - Ali UYSAL

Öyküleriyle Karacaoğlan / NE DEDİM DE BENDEN KÜSTÜN SEVDİĞİM – Ali UYSAL

Torosların eteğinde, Mut’un bereketli topraklarında Karacaoğlan (Çukur) köyünde yaşanmış bir aşkın destanı

Bu sabah yabancı duygular dolaşıyordu içinde. Her gün gülerek doğan güneş bu gün gülümsemiyordu. Tatlı tatlı yüzünü okşayan aşağı yelinin esişinde, gönlünü okşayan kuşların ötüşünde, baygın baygın iç dünyasında dolaşan çiçeklerin kokuşunda bir gariplik vardı. Yabancısı olduğu bir ruh haliyle attı kendini çadırdan dışarı. Kara çalılar arasında hem yürüyor hem...

Mevsim güze dönmüştü. Yörüklerin yaşamında devinimin çok olduğu zamandı. Beş altı ay gibi bir zaman yaylada yaşamışlardı. Yaylaları, Mut, Mara gibi yerleşim yerlerinin çok yukarılarında, Söğüt, Taşpınar örneği, Torosların yüksek yerleriydi. Yaz boyu oğlaklarını, keçilerini tepelerin çayırında, çimeninde otlatmışlar, buz gibi sularından kana kana içmişler, içirmişlerdi. Ne var ki kış...

En büyük zevki Toros Dağları başında kara çalılar arasında dolaşmaktı. Kuşların ötüşü, tavşanların kaçışı, çiçeklerin kokuşu ona sonsuz bir haz verirdi. Kimi zaman bu zevk denizinin içinde saatlerce yüzdüğü olurdu. Yine bir sabah bu duygularla attı kendini çadırdan dışarı. Amaçsızca yürümeye başladı. Bir koçmar (büyükçe kertenkele) taşın üstüne çıkmış başını...

Özlemişti sevgilisini. Uzun gezmelerinden birinden yeni dönmüştü. Tüm oba toplanmış yarenlik etmişler, türkülerini dinlemişlerdi. Gezip dolaşmayı severdi. Ne var ki halkı onu çok özler, dört gözle yolunu gözlerdi. Dönüşünde komşu obalara haberler uçurulur, müjdeler verilirdi. Otlu koyaklar bayram yerine dönerdi. Yine öyle olmuştu. Gezip dolaştığı yerlerle, güzellerle ilgili türkülerini dinlemişti...