ŞİİRİMİZDE DAĞLAR

Dağları hep dik duran insanlara, düzene başkaldıranlara, yağcılık yalakacılık yapmayan onurlu insanlara benzetirim.
Yanılmıyorsan İlhan Selçuk’tu; “Dağlar yeryüzünün ayağa kalkanlarıdır” demişti.
Bu yüzden dağlar hep özgürlüktür, korunaktır, tutkudur, görkemdir, güçtür, başkaldırıdır…
Dağlarımızın çokluğu kadar, dağlı şiirlerimiz de çoktur.

Coşkulu diliyle Tamaşvarlı Aşık Hasan bakın nasıl anlatmış dağları:
“Senin yazın kışa benzer
Bir sevdalı başa benzer
Çok içmiş sarhoşa benzer
Dumanı eksilmeyen dağlar.”

Aşık Celali doğanın, dağların gücünü öne çıkarmış:
“Bir yiğit ne kadar kahraman olsa
Karlı dağlar vardır aşamaz burada” demiş.

Dadaloğlu’ysa başkaldırmış, dağlardan güç almış:
“Ferman padişahın dağlar bizimdir” diye gürlemiş.

Erzurumlu Emrah da sevgilisiyle el ele dağlarda soluklanmış :
“Tutam yar elinden tutam
Çıkam dağlara dağlara.”

Ruhsati’nin gönlü daralmış, dağlarla söyleşmiş:
“Gönlüm daraldı da çıktım dağlara
Gönlüm eğlencesi dağlar merhaba.”

Summani’nin derdi dağlar kadar çokmuş ki, dağlarla avunmuş:
“Şu karşıki yüce dağlar
Acep bizden dağlar m’ola.”

Köroğlu da dağlara yaslanarak dağlardan meydan okumuş:
Benden selam olsun Bolu Beyine
Çıkıp şu dağlara yaslanmalıdır.”

Pir Sultan dağlarla dağlaşmış:
“El ettiler turnalara kazlara
Dağlar yeşillendi döndü yazlara
Çiğdemler takınsın söylen kızlara
Niçin gitmez Yıldız Dağı dumanın.”

Karacoğlan’ın dağları hep sevda yüklüdür, çiçek kokuludur:
“Yağmur yağar mor sümbüller bitirir
Yel estikçe kokuların getirir
Sarı çiçek sarvan kurmuş oturur
Karışmış güllere çimenin dağlar.”

Son olarak da Ahmet Arif’i anmak istiyorum: Hapishaneden seslenir o da:
“Dağlarına bahar gelmiş memleketimin”
Ama memleketine gelmemiştir bir türlü…

Dağ denilince ilk aklıma gelen bir de, “Bir of çeksem karşıki dağlar yıkılır” olur.
Bunu kim söylemiş, bunu da siz söyleyin haydi.