Etiket: Nihat Mustul

Geçenlerde Adana’dan bir arkadaşım aradı. “Seni de kıskanan oluyor mu hiç, bunu hissediyor musun?” dedi. “Olmaz olur mu, vardır herhalde!” dedim ben de. Arkasından da düşünmeye başladım. İnsanlarda “sezme”, “hissetme”, “satır aralarını okuma” diye bir algılama vardır. Kimisinde yoğun olsa da, eh, birazcık bende de vardır bu! Kıskanmak daha çok...

Bir Şiir Zamanı daha. İşte iki büyük şairden iki şiir. Siz siz olun, şiirsiz kalmayın! BÜYÜK HÜNER İnsanları sevmek kolay değil, bir hürriyet bu çetindir memleketimde. Ben ille varım dersen bir gün pusuya düşersen, insanları sevmek büyük hüner. Bu dünyada yaşadığın şu kadar yıl, gerçekten, güzellikten, yiğitlikten payına düşeni alabilmişsen,...

“Horazsız yumurtayı yemem. İdman yap idman, vücudunu şöyyyle bir dinlendir yahu, ohh, yaşıyorsun o zaman!..” A. Rıza Ehil (Hayırsız Ali) +++ “Hiçbir arkadaşımı yanlış seçmedim ama beni yanlış seçenler oldu.” İlna Nazil +++ “Bir bakıyorum yılbaşı, bir bakıyorum yılsonu, yirmi yıl olmuş emekli olalı! Freni patlamış zamanın!..” Durşen Mustul +++...

Bir haftadır parktaki sabah yürüyüşlerimde bir kadınla karşılaşıyorum. Benden birkaç yaş büyük gibi. Ben yürüyorum o hep oturuyor. Neden oturduğunu bilmiyorum. Nedense bugün, tam önünden geçerken beni durdurdu. Durunca daha bir dikkatli baktım yüzüne. Gözleri bomboştu ve korkunçtu! Sözleri de öyleydi: “Gardaş bee, insanın canına tak ettiyse bu dünya, canına...

Bana neymiş insan, insanlık, ben!..Bana neymiş kulluk dururken yurttaşlık!..Bana neymiş yurdumun uçurumda olması; dağların talan edilmesi, Mut’un dereleri, suları, ardıçları, dağları!..Bana neymiş çiçeksiz ve kuşsuz bir yaşam!..Bana neymiş bir kentin en dincisinin en varsıl olması!..Bana neymiş eğitimin ticarileştirilmesi, dinselleştirilmesi, çocukların tarikatlara teslim edilmesi!..Bana neymiş çocuk, gelecek, çağdaş bir Türkiye!..Bana neymiş...

Doğanın bozulması insanın bozulmasındandır. Kendi iç dengesini yitirmesinden asla değil, insanın kendisini doğanın tek sahibi saymasından, başka canlılara yaşama hakkı tanımak istememesinden, talan hırsındandır.Büyük doğa talanlarının yanında söyleyeceklerim devede kulak kalsa da, sel için damla damladır.Sertavul yaylasına bakalım isterseniz…Otuz yıldır yazları Sertavul yaylasındayım. Otuz yıl, yirmi yıl, beş yıl, hatta...

BİR derenin içindeki beş kaynaktan ve de sağ yamacındaki üç kaynaktan çıkıp, çağıl çağıl, şırıl şırıl akıp duran sularız biz. Binlerce yıldır böyleyiz…Yaşam veririz buranın yemyeşil güzelim doğasına; börtüsüne böceğine, kuşlarına, hayvanlarına, ormanına; çalısına çırpısına, çiçeklerine otlarına, ağaçlarına…Can verir, can katarız bütün canlılarına…Burayı değerli kılan biziz, bizim yüzümüzden insanlar yayla...

Babam çarşı ekmeğiyle kolayı bir severdi ki…Köydeyiz, şehirden ağbim, bir şişe kola ile iki şehir ekmeği göndermiş, köy postası ile.Posta köyün alt ucuna gelir ya, gittim aldım geldim.Akşam yemeğine bir saat kadar var daha. Babamın gözleri ekmekle kola şişesinde. Dayanamadı; “Kızım birbardakcık kolayla bir parçacık ekmek verir misin?”Öyle bir mutlu...

Biliyorum, birçoğunuzun usuna uçar adım kayısı geldi. Tamam. Ama benim yazacaklarım kayısıdan değil.Bu iki kenti görmeyenler, görseler bile böylesine bir eşsizliğin ayrımına varmayanlar elbette ki kolay kolay bilemezler bunu, hatta hiç bilemezler.Ben yine de birkaç saniye düşünme payı bırakıyorum size…Nedir bu eşsizlik, neden Mut’la Iğdır?..Ben bunu zaman zaman birçok insana...

Bekir Coşkun’a saygıyla… Evet, neyime gerekmiş miş benim gerisi!?Kültür sanat yazmalıymışım yalnızca…Deniz derya demokrasideyiz de!…**Mut’un en yüksek dağına ‘görmeden’ Mut’tan şöyle bir baksam, dorukları ekim ayında öbek öbek bembeyaz kar, sanki kazdıkça toprağın altına gizlenmiş karlar çıkıyormuş gibi, oysa altı aydır bu topraklar yağmursuz…Mut’tun ortasındaki Kızıldağ’a ‘yazmamaya’ gitsem, oraya da...

Sitemiz yazarı ve Mut Çıtlık Kültür Sanat Dergisi Sahibi Nihat Mustul, Taşhan’da gerçekleştirilen etkinlikler kapsamında, imza ve söyleşi günü düzenledi. Mutilcemiz.Net ve Mut’un Sesi Gazetesi’nin yazarlarından, Mut’un kültür sanat simgelerinden Mut Çıtlık Kültür Sanat Dergisi Sahibi yazar ve şair Nihat Mustul, geçtiğimiz günlerde açılan Taşhan Kadın Üretici Pazarı’nda hafta sonu...

Mut’un Sesi Gazetesi Yazı İşleri Müdürü Mehmet Gürbüz, sitemiz köşe yazarlarından ve Mut Çıtlık Kültür Sanat Dergisi Sahibi Nihat Mustul ile yaz aylarında Mut’un sıcağından kurtulmak isteyenlerin önemli uğrak yerlerinden Sertavul Yaylası üzerine bir söyleşi gerçekleştirdi. Mut’un Sesi Gazetesi Yazı İşleri Müdürü Mehmet Gürbüz sordu; yazarımız Nihat Mustul, yaz aylarında...

Yıllar olmuştu babası öleli…Kendisi biraz içe kapalıydı ama dev aşklar yaşıyordu…24 saat yetmiyordu, aklı başından gidip gidip geliyordu…Bugün onun mahallesindeydi. Aman Allah’ım annesi de oradaydı! Olacak iş değildi bu, bugüne kadar, hele hele bugünlerde annesinin orada görülmüşlüğü görülmemiş bir şeydi. Olağanüstü ne olabilirdi ki!? Şaşkınlıkla sordu annesine:“Anne sen ne arıyorsun...

Sayban sözcüğünü ilk kez duydum. Selam sözcüğünün Türkçesiymiş. Bunu bana söyleyen sevgili arkadaşım Hatice Aydın’a da çok teşekkür ediyorum. O da öğretmen bir arkadaşından duymuş. Kırgız yazar Cengiz Aytmatov’un, Cengiz Han’a Küsen Bulut kitabında geçiyormuş bu sözcük, dipnotunda da, “Selam’ın Türkçesi” yazıyormuş…Hemen kafa yormaya başladım bu sözcüğe…Bizde sayvan diye bir...

Bu hafta ne yazayım ne yazayım diye düşünüp dururken, (Sanki Türkiye gibi bir ülkede yazacak konu yokmuş gibi!), “bir Hızır” yetişiverdi sanki. Hani böyle anlarda böyle denilir ya halk arasında!..“Hızır” konusunda emin değilim ama düşünmenin gücüyle bir şeylerin gediği konusunda eminim.Beni bilenler bilir ki, bu tür yazılarımı pek uzun tutmuyorum....

“Zaten ben şiiri susuz içerim!”Hanife Sinan Sabah / Beci Köyü+“İnsanlardan kaçmaya başladım, toplum içine pek girmiyorum, ağaçların, kuşların bana hiçbir zararı yok…”Resul Sinan / Sakız Köyü+“Ölümü düşünürken yaşamdan tat alamazsın!..”Mehmet Çiftçioğlu / Çiftçiler Köyü+“Okulun arka kapısından çıkanlar!..”Durşen Mustul+“Hiçbir çocuğa “adam olmaz” demiyorum artık. Çünkü çocukluğunu çok iyi bildiğim birisi şimdi...

Geçenlerde, tümünü izleyemesem de, bir belgeselin bir bölümünü izleme olanağı buldum. Bir Afrika yurdu anlatılan yer, oranın bir köyünü gezmeye gitmiş bizden birisi. Daha doğrusu belgesel hazırlamaya…Birkaç kişi karşılıyor köylülerden kendisini, güzel bir karşılama…“Köyünüzde birkaç gün kalıp sizin kültürünüzü tanıyacağım” diyor bizimki.“Çok seviniriz, ama bizim bir Kralımız var, köy tümüyle...

Bu sabah Özgürlük Yolu’mda yürürken bir şey gördüm ve inanın ki dünyalar benim oldu. Ama asla söyleyemem bunu. Çünkü “yerin kulağı var” derler ya, ondan. Kimi zaman susmak suçtur ya da suça ortak olmaktır, kimi zamansa söylemek! İşte bu da böyle bir şey!.. + Tozu dumana katarak bir araç geliyor....