UFUKLAR AĞLADI…

Gönlüm perişandı, ufuklar karanlık.

Baharım kışa döndü, yazım ağladı.

Vadiler kavruldu her yer kuraklık,

Bülbül feryat edip, diller ağladı.

Rüzgar talan etti gönül bağımı,

Kör duman bürüdü umut dağını,

Dikenler kaplamış yar otağını,

Viran olmuş yurtlar çağlar ağladı.

Kader ağlarını, örmüş üstüme,

Sılaya hasretti, gurbet kuşları,

Derelere doldu, hicran yaşları,

Dallarda kuruyan, güller ağladı,

Kader belim büktü, ağardı saçım,

Yıllara yenilmiş haller ağladı,

Günlerim kederli, acı veriyor,

Gökyüzü karardı, bulut ağladı.

İbrahim BEKLER

ANKARA