BAŞINDA DA NAMLI NAMLI KARIN VAR

Başında da namlı namlı karın var,
Seni yaylamanın zamanı dağlar.
Mecalim mi vardır çıkam başına?
Kalmadı takatim amanın dağlar.

Yağmur yağar, yeşil otlar bitirir,
Yel esince, rayihasın getirir.
Sarı çiçek sarvan kurmuş, oturur,
Leylağa karıştı çimenin dağlar.

Yaz gelir de iller çevrilir, konar,
Güzeller suyundan içer de kanar.
Altın küpeleri mum gibi yanar,
Gördükçe artıyor imanım dağlar.

Karac’oğlan der ki: Çöktüm, oturdum,
Bağ, bahçe diktim de meyve yetirdim.
Altın top perçemli yavru yitirdim,
Kaldı bir köşede gümanım dağlar.

KARACAOĞLAN