KAVUK

Bir gün bir adam, elinde bir mektup,

Der ki, Hocayı tutup:

“Hocam, zahmet ya sana,

Şu mektubu bana bir okusana.”

Açar bakar ki Hoca,

Mektup baştan sona kadar arapça.

Şöyle bir evirir çevirir;

Söktüremez; çaresiz, geri verir.

Der ki: “Başkasına okut bunu sen.”

Adam şaşırır: “Neden?”

“Türkçe değil bu mektup; okuyamam.”

Yine anlamaz adam.

Hocanın okuması yok zanneder.

“Ayıp, Hoca! Ayıp, der.

Benden utanmıyorsan, şundan utan!

Şu başındaki koca kavuğundan.”

Hoca kavuğu çıkartıp uzatır.

Sonra “madem ki, der, iş kavuktadır

Haydi; benim düdüğüm, giy de şunu

Kendin oku bakalım mektubunu.”

Eşeğin Sözü

Orhan Veli Kanık / Yüksel Pazarkaya