30 Mayıs – 1 Haziran 2025 tarihleri arasında Mersin’in Mut ilçesinde 63. kez düzenlenen “Karacaoğlan Kayısı ve Kültür Festivali”, tıpkı adı gibi iç içe geçmiş iki büyük değeri bir araya getirmeyi amaçlıyordu: doğanın cömert hediyesi kayısı ve halkın diline ruh katan Karacaoğlan. Fakat bu yılki etkinliklerde bir şey eksikti. Ne yazık ki, “Kültür” kelimesi sadece afişlerde kaldı.
Yöresel Lezzet Var, Halk Oyunu Var… Peki Karacaoğlan Nerede?
Festival alanında geleneksel Mut kayısısı öne çıkartıldı, halk oyunları, konserler, panayırlar ve tanıtım stantları kuruldu. Ancak Karacaoğlan’ı anımsatan tek şey, festivalin isminde kaldı. Ne bir şiir dinletisi, ne bir Karacaoğlan temalı tiyatro oyunu, ne de genç ozanları cesaretlendiren bir şiir yarışması yer aldı.
Karacaoğlan Bir Ağaçsa, Biz Sadece Meyvesini Topluyoruz
Karacaoğlan sadece bir halk ozanı değildir; aynı zamanda Torosların, Göksu’nun, Mut’un ruhunu dizelere döken bir söz ustasıdır. Onun adına yapılan bir festivalde şiir suskun, sanat köşeye itilmişse bu, köklerle bağımızın zayıfladığını gösterir.
Kültür, Sahne Işıklarında Değil, Sesini Duyuramayan Şairlerde Gizli
Eğer bir festival, genç şairlere sahne vermiyorsa, Karacaoğlan’ı sadece bir sembol olarak kullanıyorsa, bu durumda kültür, sadece görsel bir dekor haline gelir. Oysa kültür; anı yaşatan, geçmişi geleceğe taşıyan bir köprüdür.
Öneriler: Karacaoğlan’a Gerçek Bir Sahne Kurulmalı
Festivalin gelecek yıllarında şu etkinlikler planlanabilir:
• Karacaoğlan Şiir Gecesi: Lise ve üniversite öğrencilerinin katılımıyla.
• Halk Edebiyatı Atölyesi: Toroslar’ın sözlü kültürü üzerine interaktif oturumlar.
• Taş Baskı Kitap Sergisi: Karacaoğlan şiirlerinin geleneksel baskı yöntemleriyle sergilenmesi.
• Karacaoğlan Temalı Tiyatro: Yerel oyuncularla sahnelenen kısa halk hikâyeleri.
• Mutlu Ozanlar Yarışması: Genç halk ozanlarının Karacaoğlan izinde yazdıkları şiirlerle yarıştığı bir platform.
Son Söz: Kayısı Dallarına Şiir Asmayı Unutmayalım
Mut’un kayısısı altın gibi bir meyvedir; ama Karacaoğlan bu toprağın ruhudur. Festivalin ruhunu yaşatmak istiyorsak, panayır seslerini biraz susturup Karacaoğlan’ın sesine kulak vermemiz gerekir.
