İkisiyle de aynı gün karşılaştım, ikisini de ilk kez görüyorum (Aslında bilmiyorum, belki de görmüşlüğüm vardır ama tanışmışlığım yoktur) yaylada, birisiyle yürüyüş yolumda, birisiyle eve gelince bahçede.
Özgürlük Yolumda sabah yürüyüşümün son turunu atıyordum ki, bir dönemeçte karşılaştık onunla. Dönemecin bir yanında o bir yanında ben. İkimizin de beklemediği bir karşılaşmaydı bu. Belki de bu yüzden, göz göze geldik anında.
Eskiden daha çoktu bu tür sahipsiz köpekler. Aşağıda çöplük var ya, bu yüzden. Çöplük kapanır gibi olunca bunların sayısı da azaldı.
Böyle bir köpekle dağda karşılaşınca ilk yaptığım, kimisi gibi hemen taşa sarılmak değil, ıslık çalmak, el sallamak, gel gel etmek. Böyle yapınca da, taşa sarılınca da köpekler öyle bir güzel anlıyor ki sizi, sevgisi ve korkusu hemen belli oluyor.
Orta yaşlarda bir köpek, kemiklerinin sayılmasına az kalmış, kirlice… Ama verdiği tepki hepsinin üzerini örten bir sevgi seli. Hemencecik bir o yanımda koşuyor bir bu yanımda, benim yürüyüş ve duruşlarıma ve de el hareketlerime göre, yorulmak bilmeyen bir çocuk, sevgi oyununa beni de katmak isteyen, sevgiye susamış bir arkadaş, neredeyse üstüme sıçrayıp beni devirecek.
Belki beklentisi bir karın doyurmak, sahiplenilmek, ama onun sevgisi bunları da aşan bir şey.
Yanımda bir gram yiyecek yok. Belki 500 metre ben durdum o durdu, ben geldim o geldi. Gel desem uçacak. Bir el sallayıp ıslık çalmakla bu kadar, ya arkamdan götürüp karnını doyursam?.. Resmen sevgi akıyor, “arkandan geleyim” diyor.
Diyor da, kolay mı bu peki? Yapamam bunu ben, yapamam, koşullarım el vermez, bir gün belki, ama arkası gelmez. Bu yüzden kandıramam onu, duygularıyla oynayamam.
Ve dedim ki ona, “gel benimle gelme.”
Yıkılarak dediklerimi anladı sanki.
Önceki gibi dönüp dönüp bakmadan yürüdüm, utanarak. Gelmedi.
Eve geldim, bahçede “miyav miyav” eden bir kedi; enikle kedi arasında bir şey, köpek kadar sevimli, neredeyse bacaklarıma sürtünecek.
“Büsten, büsten, miyav, miyav!..”
Sarı kahverengi karışımı, belli ki aç, nereye adım atsam orada, sevimli mi sevimli, kucaklayası geliyor insanın, kucağını açsan sıçrayacak.
Tam eve alıp besleyecek, sevecek, evin çocuğu olacak bir kedi…
Ama mümkün mü?..
İlle de bir yiyecek vermeliyim buna, çok aç. Buzdolabında haşlama et vardı, gidip üç parçasını getirdim. Öyle bir saldırdı ki, hiç et yememişti sanki!
Aşağı bahçeye yeşillik koparmaya indim…
Geldim bir baktım, yeller esiyor kediden, bir iki kemik kalmış o kadar!..
Sevgiyle, sağlıkla, saybanla…
