DÖRTLÜKLERLE ANILAR

Yolunu, yüzünü kimi zaman da şiire çevirmeli insan; şiirle soluklanmalı, şiire soluk katmalı. Hatta sık sık, belki de her zaman. Eminim ki bu yol insanın kendisini sanatın içinde en çok bulduğu alandır. Ve yine eminim ki bu yol, herkesin içinden çağıl çağıl akıp geçen bir yoldur.

İşte sizlerle paylaşmak istediğim, anılarla dolu bir şiir:

Bir göz gördüm bir zamanlar Tuzluca’da

Gülden, denizden ve de ateştendi

Bedenim geleli kırk yıl oldu da

Ah, gözlerim kaldı hep Tuzluca’da.

Kanlı Eylül, yeni evim Ankara

Yedi polis, sekiz asker sokaklar

Bir kız var komşum

Bildirilerimi aşkla saklar.

Karasabanla çiftçiliğimi ben

Adana topraklarında devirdim

Ey işçiler, ey ırgatlar, sizleri ben

Ah, Kemallerle, Güneylerle sevdim.

Bin dokuz yüz doksanda, Balcılar’da

Üç okul, üç kuran kursu, on dört cami vardı

Cumhuriyet seksen yedi yaşında

Evler çokluktan ve açlıktandı.

Çocukluğum kokulu şehir şu Mut

Her telime ter olmuş şehir şu Mut

En sevgilim, Mut halkı var içinde

Borcumu öderim terler içinde.