Genel

Mut’ta yürürken kaleden aşağı süzülen yol seni istemesen de Taşhan’a çıkarır. Bu öyle bir yapı ki, içine girdiğin anda tarihin sadece kitaplarda değil, taşların arasında da yaşadığını fark edersin. 1723–1725 yılları arasında, Osmanlı’nın İçel Mutasarrıfı olan Hacı Sunullah Paşa tarafından yaptırılmış. Dönemin ticaret yollarına açılan önemli konaklama yapılarından biri. Dikdörtgen...

Birkaç arkadaş oturmuş söyleşiyoruz. Birisi dedi ki: “İnsan tarafsız olabilir mi?” Söz sırası bana geldi: “İnsan asla tarafsız olamaz. “Tarafsızım” diyen ya yalan söylüyordur, ya da bilinçsizdir. Akla kara var, ya aktan yanasınızdır ya karadan, ikisinin ortasından olamazsınız. Haklıyla haksız var, ya haklıdan yana olursunuz ya haksızdan, başka bir seçenek...

Vaktiyle Mut’ta, Kadıncık Vadisi’nden esen rüzgârların türküsünü söylediği zamanlarda, Ermenek’le Gülnar dağlarının arasında bir aşk doğmuştu. Bu aşk öyle sıradan bir aşk değildi; suyun taşla buluştuğu, göğün yeryüzüne eğildiği bir yerde mucizelerin yazdığı aşktı. Efsane der ki: Bir genç delikanlı, Ermenek Çayı’nın kıyısında yaşayan Cem, bir gün vadinin içinden gelen...

Bir Taşın Üzerine Çöktüm: Mut’a girdiğimde ilk gözüm kaleye takıldı. Yüzü bana dönüktü, ama ifadesizdi. Ne çağırıyordu, ne de uzaklaştırıyordu. Sadece oradaydı. Yüzlerce yıldır olduğu gibi. Yüksek değil, gösterişli de değil belki. Ama kararlı. Kendi varlığından şüphe etmeyen taşlar gibi duruyor. Kalenin içi boş gibi görünür insana, ama yürüdükçe dolarsın....

Neymiş? 42 yıldır CHP üyesiymiş. Gençlik Kollarında yetişmiş bir militan. Yürüdüğü yollarda hiç bir engele takılmadan CHP İstanbul İl Başakanı, ardından Milletvekili olmuş, partinin kaymağını yemiş. Artık bir eli yağda, diğeri balda yaşamış. Son dönem CHP’de değişim rüzgarların etkisi arttıkça artmış, oy yüzdesi %35’leri görünce eskimiş politikacıları, alerji kalıntıları aldı....

Mersin’in Mut ilçesinde şehir merkezi olarak vatandaşın tek dinlenebilecek ve vakit geçirebileceği tarihi bir yer. Soruyorum size bunun gibi var mı şehir merkezinde başka yer. Düşünüyorum da maalesef yok. Türkiye’nin sofralık kayısıda yüzde 90’nın karşılayan, Zeytin ve zeytinyağının asidi çok az olan bir ilçe. Ayrıca 12 ayın nerdeyse 9 ayı...

“Bir yumurta haşladım, ertesi gün bir daha haşlayacağım, bir baktım tüp yanıyor! Yalnızlık çok zor arkadaş. Eskileri unutmuyorum da yenileri unutuyorum. Mersin’e gittim unutkanlık için. Biseğil soru sordular. Epeysini bildim, kimisini bilemedim, böyle…” +++ “Askerden yeni geldim. Köyümüz Kurtuluş köyü. O yıllarda Mut’a gidip gelme aracı traktör. Bir cuma günü...

“Gölgeli olur Gökbelen’in çınarı Elinde olur yiğitlerin hüneri Sana derim sana Gayfeli Pınarı Benim yârim sularından içti mi” Hüseyin SAY Gökbelen deyince akla gelen; akan suların kenarında gökyüzüne bakan ağaçlar, dibinde çayır çimen, gelsin inekler koyunlar, keçiler yayılsın, sularını içsin. Alın size bir yurt. İskele (Taşucu) halkı yazları gelip yaylada...

Gurbetten Dönüşün Sessiz Odaları

Mut’a bu seferki yol biraz uzun geldi. Aslında mesafe aynı, yollar da bildik, ama insan bazen kendi içinde yavaşlıyor. Otobüste cam kenarında otururken kimseyle konuşmadan dışarı bakıyordum. Yol akıyor, ağaçlar geçiyor, taşlar geçiyor ama ben yerimde duruyordum sanki. Hafızamda bir fotoğraf dönüp duruyor: taş duvarlı bir ev, ceviz ağacı, tozlu...

Bilenler bilir ki buradaki yazılarımı oldukça kısa tutmaya, süslü püslü değil, yalın bir dil kullanmaya ve de anlaşılır olmaya özen gösteriyorum hep. Peki böyle yapınca sanatı önemsemez mi oluyorum? Asla. Zaten sanat herkes için anlaşılır olabilmek, kimisi içinse zor anlaşılır ve hatta hiç anlaşılmamak değil midir? Somut onlarca örnek verilebilir...

Geçtiğimiz günlerde Kırtıl dağı eteklerinde rüzgar ile çıngı ile işbirliği içinde 15 bin dönüm yer yandı, kül oldu. Keçiler, koyunlar, yılan, çıyan, tavuklar, horozlar ve geyikler. Sonra insanlar hepsi sağ, ama ölüden beter. Evi yanmış, bahçesi yanmış, avarı yanmış. Her gün gelip bir umut ile bakıyorlar. Geri gelecek mi? Yağmurlar...

Üzüm bağından dönen Nasreddin Hoca’nın eşeğinin üstünde koca bir kasa üzüm varmış. Tam eve varacakken Hoca’nın peşine çocuklar takılmış ve: – Hoca, Hoca bize üzüm verir misin? demişler. Hoca düşünmüş, çocukları saymış. “Eğer hepsine bir salkım verirsem bana üzüm kalmaz” diye düşünmüş. Hoca, kasadan bir salkım üzüm almış ve çocukların...

Bu sabah yabancı duygular dolaşıyordu içinde. Her gün gülerek doğan güneş bu gün gülümsemiyordu. Tatlı tatlı yüzünü okşayan aşağı yelinin esişinde, gönlünü okşayan kuşların ötüşünde, baygın baygın iç dünyasında dolaşan çiçeklerin kokuşunda bir gariplik vardı. Yabancısı olduğu bir ruh haliyle attı kendini çadırdan dışarı. Kara çalılar arasında hem yürüyor hem...

Her yıl, Sertavul’dan ayrılmadan bir yazı yazmak gelenek haline geldi benim için. İnşallah gelecek yıl aynı sorunları yazmak zorunda kalmam diyerek not düşsem de bu temennim gerçekleşmez, yine yazarım. Bu yıl başka bir tarzda, Karacaoğlan diyarında bir şiirle sesleniyorum: Sertavul Mut’un en büyük yaylası, Bir başka güzel, serin olur havası,...

Bir ilçeden fazlasıdır çünkü, insan bazen kendini orada bırakır da haberin olmaz… Ankara’da yaşıyorsun, öyle büyük bir şey sanıyor insan başta. Yollar geniş, binalar kat kat, insanlar ciddi. Ama ne zaman yaz yaklaşsa, içeriden bir yer kıpırdamaya başlar. Kalabalığın içinde durup düşünürsün: “Şimdi yayla yolu toz toprak içinde midir acaba?”...

Mut ilçesinin kanayan yaralarından biri maalesef otopark sorunu. Her seçimden önce eline mikrofonu alan adayların Mut’un otopark çözümünü yapacağım diyerek söz vermeleri maalesef lafta kalıyor. İlçede rahatlıkla söylenebilir ki, şu anda kiminle konuşursanız herkes, ilçedeki otopark sorunundan şikâyetçi. Çünkü günün başlaması ile birlikte cadde ve sokaklar sağlı sollu bir şekilde...

“Bu benim dördüncü evliliğim arkadaş… Birinci evliliğim askere gitmeden oldu. Aynı köyden bir kızla kaçarak evlendik. Ana baba ağzına baktık, çocuk da olmadı, ayrıldık. Sonra o pişman ben pişman… İkinci hanımla üç yıl kaldık, anlaşamayıp onunla da ayrıldık. Yine çocuk yok… Üçüncü evliliğim Ermenek’ten. Onunla düzenimiz iyiydi. Ama kanser oldu,...