Genel

6 ay sahilde yaşadık. Puslu, tozlu bir sahilden yaylaya gelince, aşağıdan yukarından yel esmeye başladı. Puslu hava, tozlu doğa kendini temiz orman kokusuna bıraktı. Bahçede işler güçler derken fırsat buldukça yürümeye başladım. Bir adım yürüyorum bir adım güzelliklere bakıyorum. Yeşilin bütün tonları, çiçek açan kiraz ağaçları… Boz ardıç ağacı da...

Zor ve çetin günlerden geçiyoruz. Pandemi, ahtapot kollarıyla sarmış bedenleri. Ölüm bir soluk ötemizde. Kedinin fare bekleyişi gibi 7/24 nöbette. 65 yaş üstü aşılarını oldu. Bana bir şey olmaz, mikrop vızgelir bize sevdasındalar. Ülke genelinde bilime inat kol kola, kucak kucağa labaleb toplantılar, düğünlerde halay çekmeler, ev ziyaretleri… Günde 150...

Bataklıkta gül olmak, elif gibi durabilmek kolay değil elbet; zahmetli, mihnetli, çileli bir yolculuktur. Yoluna çıkanlarla baş edebilmek, hakkı üstün tutabilmektir. Ahlaksızlığın, hokkabazlığın, çirkefin kol gezdiği ortamlarda kendini koruyarak var olabilmektir. Bu yolu seçmek; iman, itikat, cesaret ve çelik gibi irade ister. Maalesef bu yolun edebiyatını yapanlar çoktur da, yola...

Yıllar önce Kayabaşı köyünün su değirmenini, Kozak’tan (Sarıkavak/Kürkçü) gelip giden, Salıf Goca çalıştırırdı. Kürkçü ile Kayabaşı’nın arası bir saatlik bir yoldu, gelirken iniş giderken yokuştu. Zayıfça birisiydi Salıf Goca. Üç eşekle gelir giderdi. Eşeğin birisine gelirken binerdi birisine giderken, üçüncü eşeğe de eşeklerin yemini samanını yüklerdi. Eşekler birbirine semerlerinden bağlıydı,...

Bizler Köy Enstitülerini görmedik, okumadık. Ama şanslı idik. Öğretmelerimiz Köy Enstitülü idi. İlkokul öğretmenim rahmetli Kadir Uçan, halen yaşayan Kerim Çelik ve lisede müzik öğretmenimiz Özcan Seyhan Köy Enstitülü idi. Daha sonra birlikte olduğumuz Mustafa Toprak, Mahmut Ünal, Mehmet Köse öğretmenlerin söyleşileri ile büyüdük. Onlar bize o ruhu yaşattılar. Elimize...

Birkaç yıl önce bir öğrencim geldi yanıma, elinde bir defterle. “Hocam ben bir kitap yazdım, okur musunuz?” dedi. Okudum yazdıklarını… Birkaç gün sonra defteri almaya geldi ve “Hocam ben ne yapayım?” dedi. Ben de “yazdıklarını bir de sen oku” dedim. Sonra yine geldi “okudum” dedi. Bir ay sonra “bir daha...

İlk memur olarak atandığım yer Hocantı idi. Orada iki buçuk yıl kaldım. 1952 yazında Dağpazarı’na tayinim yapıldı oraya gittim. Orada evlenme zamanımın geldiği, artık evlenmem gerektiği kuvvetle söylenmeye başlandı. Anam çok istiyordu evlenmemi, fakat elinden bir şey gelmezdi, doğal olarak… Ne de olsa başkası ile evli bir kadındı. Burada esas...

Anamla babam ayrıldıktan sonra biz anamla beraber Ömer dayımın evinde otururken anam babasından kalan, akrabalarının bakımında olan bütün mallarına sahiplendi. Davarı, koyunu, ineği, devesi, kısrağı, tarlaları varıdı. Ömer dayım askerden geldi. Karısı Ayşe teyzem bir sene evvel ölmüştü. Kızı Emine kimsesiz kalmıştı, babası Hakkari’de asker idi. Anası da ölünce ebesi...

Hasılı ertesi gün Karaman’a, ikindi üzeri Mut yönüne giden bir kamyona bindim gece Mut’a geldim. Mut’ta kimse yoktu. Azmi abim Gedikköy’de oturuyordu. Ebem, babam, Türkan halam da beraberdiler. Dedemin evinin balkonunda kuru tahta üzerinde, açıkta yattım. Sabahleyin kardeşim Oğuz geldi onunla beraber Gedikköy’e gittik. Burada yaşantıma giren bireyleri anlatmaya çalışayım:...

Sabah yemekhanede anons edildi: “Sağlık koluna gitmek isteyenler birinci büyük binanın önünde toplansınlar” diye. Ben de gittim. Eğitim başımız İshak Toker elindeki kâğıda baktı, bana:  ”Doğan, senin adın burada yok” dedi. Ben de “İmtihana girmek istiyorum” dedim. İshak Bey, benim izinden geç döndüğümü muhakkak biliyordu, ama iyi bir eğitimci olduğu...

Okul yaşantısını, yeni bir çevre, hiç görmediğim, alışık olmadığım bir yaşantı dolayısı ile ilk günler biraz yadırgamış isem de, her biri ayrı çevreden gelmiş, ayrı kültür içinde yetişmiş, art niyet nedir bilmeyen tertemiz, saf, içtenlikli köy çocuklarının içten kabulleri ile çabuk alıştım. Onlarla beraber eğlendik, beraber oynadık, beraber çalıştık. Her...

Dünyanın en para etmez evi, en penceresiz evidir. Aykırılar biraz da, eşek döneminde uçağa, uçak döneminde eşeğe binenlerdir. Kendime henüz yazar/şair diyemesem de, kendimden biliyorum, dallarındaki yeni çiçeklerini yeni bir çiçekle en çok unutanlar yazarlar ve şairlerdir. Bu yüzden de “Gelin Ayşeler”, “Ayşe Gelinler” olurlar. Kulaklarımı patlatacak dağların sesi!.. Kullandığın...

Garip bir duygu değil mi? Uzun bir aradan sonra yolculuk yapmak ve yeniden yazmaya başlamak. Askerlik görevim boyunca çok düşündüm. O kadar zor süreçlerden geçerek askere gitmiştim ki, giderken herkese tatile gidiyorum demiştim. Yani en azından benim için tatil olacak gibi düşünmüştüm. En azından, akşam ne yiyeceğim, sabah kahvaltılığım var...

“UNUTMAYIN! HER ZORLUKTA YENİ BİR UMUDA KAPILAR AÇILIR…“ Gökbelen Yaylası’nda Ayşe Erdeviren öğretmen bir kütüphane açtı. Orada ülkenin her bir köşesinden gönderilmiş kitaplar var. İçinde bir kitap vardı ki; Ayşe Erdeviren Öğretmen bana verdi, “mutlaka okuman lazım. Ama okuyunca da paylaş,“ dedi. Onu bir çırpıda okudum. Anı, öykü, roman… Bir...

Nasreddin Hoca’ya sormuşlar: “Kimsin?” “Hiç” demiş Hoca, “Hiç kimseyim.” Dudak büküp önemsemediklerini görünce, sormuş Hoca: “Sen kimsin?” “Mutasarrıf” demiş adam kabara kabara. “Sonra ne olacaksın?” diye sormuş Nasreddin Hoca. “Herhalde vali olurum” diye cevaplamış adam. “Daha sonra?” diye üstelemiş Hoca. “Vezir” demiş adam. “Daha daha sonra ne olacaksın?” “Bir ihtimal...

TARHANA GELENEKSEL ŞİFACI Tarhana ülkemizin hemen hemen her bölgesinde zevkle tüketilir. Hikayelere konu olmuş, Anadolu mutfağının vazgeçilmez lezzetidir. Geçmişten günümüze kadar her zaman önemini korumuş bir gıdadır. Tarhana göçebe Türklerin Orta Asya ‘dan Anadolu’ya gelirken yanlarında getirdikleri taşıması ve pişirmesi kolay, besleyici, yarı mamul şekilde olan temel besin çeşitlerindendir. Mutfaklarda...

KADİM DOST Ankara’da havanın kapalı olduğu sıkıntılı bir kasım akşamı, Avrupa üzerinde savaş rüzgârları esmekte, genç Cumhuriyet kalkınma, büyüme ve gelişme çabaları içinde hedefe doğru ilerlemektedir. Mustafa Kemal hem mahalle hem de okuldan arkadaşı Nuri Conker ile Çankaya’da konuşmaktadır. Nuri Conker, ölene kadar Atatürk’ün kadim dostu kalmış, albaylıktan emekli ve...

Mut Çıtlık etkinliklerinde zaman zaman onurluklar (plaket) ve çeşitli ödüller veriyorduk. Bir gün belediyeye uğradım. O yıllarda sık sık şöyle bir duyuru yapılıyordu: “Bir miktar para bulunmuştur, kaybedenlerin belediyeye başvurması duyurulur.” Şimdi böyle duyurular kalmadı. Ya yitirilecek para yok ya da bulduğunu teslim edecek insan! “Böyle para bulup da size...