DAMLAYA DAMLAYA

Unutacaklarımdan çok, yapacaklarıma odaklanıyorum.
+++
Geçenlerdeki söyleşi ve imza gününden sonra bir arkadaşım şunları söyledi; “İki öğretmen emeklisisiniz, ortaklaşa çıkardığınız kitabın söyleşi ve imza gününe koskoca Mut okullarından bir tek öğretmen katıldı. Utanıyorum!..”
+++
Hamuru bozuk bir sistemin ekmeği ne ola ki?..
+++
“Bu kadar yozlaşmanın altından bu toplum nasıl ayağa kalkacak!?”
“Aslında çok zor değil. Suların akışını değiştirerek.”
+++
Karın tokluğu yaşamak sayılmaz diyor karnımın dışı…
+++
Bir toplum “günaydın” dedikçe çağdaşlaşır, özgürleşir ve karın tokluğuna katlanmaz.
+++
Güllerin gülü diyor ki bülbüllerin bülbülüne, “Git, bir daha gel!”
+++
Bir arkadaşım sordu, “Neler yapıyorsun?” dedi. Dedim ki ben de, “Gündüzleri domates, patates, biber, soğan, limon, marul, elma, dağ taş, hava su, insan… Topluyorum, akşamları oturup bunlardan yemek yapmaya çalışıyorum. Böyle…”
+++
Dilinin ucuna doladın durdun ya bir unutkanlığımı, artık dilimin dibindesin!
+++
Ramazanlıkta bir baktım; her yerde iftar yemeği furyası. Açların sırtından toklar doyuyor!
+++
Belki de yarın birisi benim için diyecek ki, “Onun hiçbir yazısını ve kitabını okumadım ama yıllardır onu “komünist” gözüyle suçladım durdum.
+++
Belki de yarın birisi dediklerimden dolayı bana diyecek ki, “Dünya kadar memleketi vardı, ama birinci memleketi Mut’tu.”
+++
Bir arabanın arka camında
“Yaşasın emek” yazıyordu
Bir gece şangırttt bir ses
Bir emekçi kendi kanını akıtıyordu.

Sevgiyle, sağlıkla, saybanla…