Nihat MUSTUL

Geçenlerde Adana’dan bir arkadaşım aradı. “Seni de kıskanan oluyor mu hiç, bunu hissediyor musun?” dedi. “Olmaz olur mu, vardır herhalde!” dedim ben de. Arkasından da düşünmeye başladım. İnsanlarda “sezme”, “hissetme”, “satır aralarını okuma” diye bir algılama vardır. Kimisinde yoğun olsa...

Bir Şiir Zamanı daha. İşte iki büyük şairden iki şiir. Siz siz olun, şiirsiz kalmayın! BÜYÜK HÜNER İnsanları sevmek kolay değil, bir hürriyet bu çetindir memleketimde. Ben ille varım dersen bir gün pusuya düşersen, insanları sevmek büyük hüner. Bu dünyada...

“Horazsız yumurtayı yemem. İdman yap idman, vücudunu şöyyyle bir dinlendir yahu, ohh, yaşıyorsun o zaman!..” A. Rıza Ehil (Hayırsız Ali) +++ “Hiçbir arkadaşımı yanlış seçmedim ama beni yanlış seçenler oldu.” İlna Nazil +++ “Bir bakıyorum yılbaşı, bir bakıyorum yılsonu, yirmi...

Bir haftadır parktaki sabah yürüyüşlerimde bir kadınla karşılaşıyorum. Benden birkaç yaş büyük gibi. Ben yürüyorum o hep oturuyor. Neden oturduğunu bilmiyorum. Nedense bugün, tam önünden geçerken beni durdurdu. Durunca daha bir dikkatli baktım yüzüne. Gözleri bomboştu ve korkunçtu! Sözleri de...

Bana neymiş insan, insanlık, ben!..Bana neymiş kulluk dururken yurttaşlık!..Bana neymiş yurdumun uçurumda olması; dağların talan edilmesi, Mut’un dereleri, suları, ardıçları, dağları!..Bana neymiş çiçeksiz ve kuşsuz bir yaşam!..Bana neymiş bir kentin en dincisinin en varsıl olması!..Bana neymiş eğitimin ticarileştirilmesi, dinselleştirilmesi, çocukların...

Doğanın bozulması insanın bozulmasındandır. Kendi iç dengesini yitirmesinden asla değil, insanın kendisini doğanın tek sahibi saymasından, başka canlılara yaşama hakkı tanımak istememesinden, talan hırsındandır.Büyük doğa talanlarının yanında söyleyeceklerim devede kulak kalsa da, sel için damla damladır.Sertavul yaylasına bakalım isterseniz…Otuz yıldır...

Günümüzün tartışılan konularından birisi bu: Çok nüfuslu olmak mı iyi, az nüfuslu olmak mı? Tabi bakış açımız beş yıl on yıl sonrası kadar, onlarca yıl sonrası için de.Şu örnekle başlayalım isterseniz: Bugünün bu ağır koşullarında bir aile düşünelim, yedi nüfuslu...

Bugünlerde arı en çok acı bal yapıyordu…Ve öylesine bir iki insanlık sarsıntısı yaşamıştı ki o; Ağrı Dağı kadar yorgun ve kaygılı, Çukurova kadar ezilmiş ama umutlu, şiirler ve türkülerle okşanmışçasına coşkulu ve uzun soluklu, İbrahimli ve Çukurbağ köylerine bakan Direkkaya...

Ben hep kuru ağaçları suluyormuşum! Böyle demiş bir arkadaş. Tabi Mut Çıtlık dergisini kastederek. Mut Çıtlık dergisinin her sayısında eski bir Mut evini, içinde yaşayanları, dolaysıyla Mut kültürünü (bunlar ölmüş gitmiş insanlar) tanıtıyor, içindekilerin çoğu ölmüş eski fotoğrafları ve yine...

BİR derenin içindeki beş kaynaktan ve de sağ yamacındaki üç kaynaktan çıkıp, çağıl çağıl, şırıl şırıl akıp duran sularız biz. Binlerce yıldır böyleyiz…Yaşam veririz buranın yemyeşil güzelim doğasına; börtüsüne böceğine, kuşlarına, hayvanlarına, ormanına; çalısına çırpısına, çiçeklerine otlarına, ağaçlarına…Can verir, can...

Babam çarşı ekmeğiyle kolayı bir severdi ki…Köydeyiz, şehirden ağbim, bir şişe kola ile iki şehir ekmeği göndermiş, köy postası ile.Posta köyün alt ucuna gelir ya, gittim aldım geldim.Akşam yemeğine bir saat kadar var daha. Babamın gözleri ekmekle kola şişesinde. Dayanamadı;...

Biliyorum, birçoğunuzun usuna uçar adım kayısı geldi. Tamam. Ama benim yazacaklarım kayısıdan değil.Bu iki kenti görmeyenler, görseler bile böylesine bir eşsizliğin ayrımına varmayanlar elbette ki kolay kolay bilemezler bunu, hatta hiç bilemezler.Ben yine de birkaç saniye düşünme payı bırakıyorum size…Nedir...

Bekir Coşkun’a saygıyla… Evet, neyime gerekmiş miş benim gerisi!?Kültür sanat yazmalıymışım yalnızca…Deniz derya demokrasideyiz de!…**Mut’un en yüksek dağına ‘görmeden’ Mut’tan şöyle bir baksam, dorukları ekim ayında öbek öbek bembeyaz kar, sanki kazdıkça toprağın altına gizlenmiş karlar çıkıyormuş gibi, oysa altı...

Yıllar olmuştu babası öleli…Kendisi biraz içe kapalıydı ama dev aşklar yaşıyordu…24 saat yetmiyordu, aklı başından gidip gidip geliyordu…Bugün onun mahallesindeydi. Aman Allah’ım annesi de oradaydı! Olacak iş değildi bu, bugüne kadar, hele hele bugünlerde annesinin orada görülmüşlüğü görülmemiş bir şeydi....

Sayban sözcüğünü ilk kez duydum. Selam sözcüğünün Türkçesiymiş. Bunu bana söyleyen sevgili arkadaşım Hatice Aydın’a da çok teşekkür ediyorum. O da öğretmen bir arkadaşından duymuş. Kırgız yazar Cengiz Aytmatov’un, Cengiz Han’a Küsen Bulut kitabında geçiyormuş bu sözcük, dipnotunda da, “Selam’ın...

Bu hafta ne yazayım ne yazayım diye düşünüp dururken, (Sanki Türkiye gibi bir ülkede yazacak konu yokmuş gibi!), “bir Hızır” yetişiverdi sanki. Hani böyle anlarda böyle denilir ya halk arasında!..“Hızır” konusunda emin değilim ama düşünmenin gücüyle bir şeylerin gediği konusunda...

“Zaten ben şiiri susuz içerim!”Hanife Sinan Sabah / Beci Köyü+“İnsanlardan kaçmaya başladım, toplum içine pek girmiyorum, ağaçların, kuşların bana hiçbir zararı yok…”Resul Sinan / Sakız Köyü+“Ölümü düşünürken yaşamdan tat alamazsın!..”Mehmet Çiftçioğlu / Çiftçiler Köyü+“Okulun arka kapısından çıkanlar!..”Durşen Mustul+“Hiçbir çocuğa “adam...

Geçenlerde, tümünü izleyemesem de, bir belgeselin bir bölümünü izleme olanağı buldum. Bir Afrika yurdu anlatılan yer, oranın bir köyünü gezmeye gitmiş bizden birisi. Daha doğrusu belgesel hazırlamaya…Birkaç kişi karşılıyor köylülerden kendisini, güzel bir karşılama…“Köyünüzde birkaç gün kalıp sizin kültürünüzü tanıyacağım”...

Bu sabah Özgürlük Yolu’mda yürürken bir şey gördüm ve inanın ki dünyalar benim oldu. Ama asla söyleyemem bunu. Çünkü “yerin kulağı var” derler ya, ondan. Kimi zaman susmak suçtur ya da suça ortak olmaktır, kimi zamansa söylemek! İşte bu da...

Burası eski bir ark, ben de harap bir elmayım burada. Mayhoşu tadımla, al yanaklılığımla eskiler çok iyi bilir beni. Şimdi can çekişiyorum susuzluktan ve ilgisizlikten. Eskiden gürül gürül su akardı bu arktan. Bu yöredeki ağaçlar, avarlar bu suyla sulanırdı. Yemyeşildim,...

Yıllardır böbrek hastası. Baharla birlikte hem diyalize başladı, hem de Sertavul Yaylasına göçtü. Diyaliz aracı şimdi onu yayladan götürüp getiriyor Mut Devlet Hastanesine. Haftada üç gün.Araçta 8 kişi var bugün hastaneden çıkarken, zaten 8 kişilik araç…Sertavul’a gelinecek ya, araç birden...

Bugünkü yazımızın konusu elbette ki geneliyle Mut, ama özellikle de Sertavul Yaylası.Evet, Sertavul Yaylası 15-20 yıla kadar güzel bir yaylaydı. Şimdi ise hızla güzelliğini ve doğasını tüketen, giderek beton yığınına dönüşen bir şehir. Bugünlerde nüfusu yaklaşık on beş bin, üç...

Otuz yıl kadar önceydi, doğa başyapıtı Yerköprü yeni yeni ünlenmeye başlamıştı. Mut dışından nice insan Yerköprü’yü soruyordu bana. Ama kendim görmemiştim daha!..Bu, omzumda büyük bir Mut utancıydı. Bereket çabuk kurtuldum bu utançtan!Mut köylerini gezerken kimi köylüler soruyor:“Nerelisin Hocam?”“İbrahimli Köyündenim.”Sözler çoğalıyor:“Öyle...

“Üç gün önce parkta yürüyüş yapıyordum. Yürüyüşümü bitirmiştim ki yerde bir 10 lira! Cebime atamadım bir türlü, eve kadar avucumda getirdim. İki gün sonra da öbür paralarıma karıştı gitti… Ertesi günkü yürüyüşümde bir baktım ki, tabi yine parkta, su vanalarını...

Önce Mut;Yenidünyayla başlar yeni ilkbahar,Arkasından doya doya erik,Arkasından çeşit çeşit kayısı,Karışır hepsi birbirine… Sonra yayla;Mut’un eriğine kayısısına devem,Derken erkenci bir kiraz,Derken iki kiraz daha,Karışır kirazlar birbirine.Arkasından yayla kayısısı,Arkasından harap bir elma,Arkasından iki harap elma daha,Karışır harap elmalar birbirine.Arkasından harap bir...

Kargayla kuzgun konusunda hiçbir araştırma yapmadım. Burada söyleyecek olduklarım tümüyle gördüklerime, gözlemlerime dayalı. İşte kargayla kuzgunun benzerlikleri ve farklılıkları: İlk başta adları birbirine çok yakın, müziksi bir tat; karga, kuzgun!.. İkisi de kara, ama kuzgun daha kara… Kuzgun karganın iki...

Bir arkadaş dedi ki, “Sen hep kendini yazıyorsun, bencillik bu!”Söylediklerinin doğruluğu ya da yanlışlığından değil, düşüncelerini söylediği için, öncelikle teşekkür ediyorum bu arkadaşa.Geliyorum şimdi söyleyeceklerime:Demek ki bu arkadaş beni yeterince okumamış, hele hele öykülerimi, öykü kitaplarımı, Dokuz Mutlu’yu hiç okumamış....

Susmayan bir cahil canlıdırSusan bir aydın ölüdür.+Yüzüne bile bakmamıştımÇantasından insanlık kitabı çıktı.+Özgül ağırlıklı bir cırcır böcekSöylediklerini söylemeden ölecek!Beni tanımak mı istiyorsunuzTırnaklarımdan başlamalısınız.+Ey gökyüzünün gümüş dedesi,Seninle çoğalışlarımdan hak gönderiyorum sana.+Güneş vurmuştu gazel yerlerimeİlkbahar tütünce pardon diyorsun.+Çocukluğum su dökmüş ki arkamdan,Guduk yemeye...

TRT Nağme’yi dinliyor kadın, gözleri kapalı…Çok sevdiği bir şarkı, çok sevdiği bir sanatçı, kimseyle paylaşamayacağı bir an…Duyguları doruklarda, tümüyle kendisinden geçmiş, kendisi/sanatçı ve şarkı, gerisi durmuş, yok…Notalarla inip çıkıyor, ezgi tümüyle iliklerinde, ruhunun cırcırını açıyor sözler, gençliğinin salıncağında…Birden, kocasının cırtlak...

Yaylanın ilk günleri…İlk yürüyüşümü yapıp çocuk parkına geldim. Bir baktım ki, son güzden mi, kıştan mı, ala ilkbahardan mı belli değil, örümcekler tüm spor aygıtlarının açılış kurdelelerini germişler, bütün aygıtlar öylece duruyorlar…Ne yapayım, açılış onuru bana düştü…+Yaylada kuşluk keyfi; güneş,...