Nihat MUSTUL

Çam dibinde yattığım Öküzlerin güttüğüm Ay aydığın gene gel Bir kerecik öptüğüm +++ Gizli gizlisiz diye diye Ya Afganistan ya Türkiye İyi düşün iyi taşın Gelir bak acı hediye +++ Karşındaki cahil mi Kölelikte ehil mi Bırak kalsın öyle Köleciye...

“Elli altı yıl oldu ben köyden geleli. Bizim köyden Mut’a ilk gelen benim zaten. Annem bir kat yatak sarıverdi, “Al bunu, git köyden kurtul” dedi. Böyle oldu gelişim. Başka araç ne arasın, odun kamyonu vardı o yıllarda, onun üstünde geldim....

Daha önce “Mut Kayısı Müzesi” konulu bir yazı yazmıştım. Yazım hem sıradan insanlara, daha çok da Ziraat Odasına, İlçe Tarım Müdürlüğüne, Belediyeye ve Kaymakamlığa yönelikti, “Gelin bir Kayısı Müzesi kuralım” şeklinde bir çağrıydı. Evet, sesim bir ton daha yüksek bu...

Birilerinin yaptıkları ve söyledikleri bizlerin us sağlığını bozacak kadar us dışı, yalan dolan, saçma sapan ve korkunç olabilir. Dayanılmaz olsa bile bütün bunların karşısında us sağlığımızı bozacak insanlar değiliz bizler. Tam tersine, ince ince gülümseyebilen insanlarız hepsine. Çünkü umutla, sevgiyle,...

“Akşama bize gelin, soğan da keseceğiz.” Musa Kahrıman / Alahan Köyü +++ “Solaklı’da soğan, Netifli’de sarımsak.” Şerife Ataş / İbrahimli Köyü +++ “Yakışırken yağmamış da, dara gelince çileşir.” Yunus Bilgiç +++ “Karnım çok tok, yiyemem, ‘ye ye, yaş deri süner’.”...

Dünya oluşurken herkese bir yer verilir… Balık der ki, “bana denizi verdiler, uçsuz bucaksız, kimse bulamaz beni…” Güvercin der ki, “bana kayayı verdiler, kimse çıkıp bulamaz beni…” Baykuş da der ki, “usu (aklı) kime verdiler usu? İnsana. Ohooo, bir solukta...

9-10 yaşlarındadır daha, köydedir, evlerinin önünde bir traktörleri vardır, abisi evlerinin karşısındaki köy kahvesinde oyun oynamaktadır, traktör sürmeyi çok ister, traktörün üstüne bir çıkar bir iner, bir çıkar bir iner… Pencereden abisinin gözü bundadır. Hatta bir ara pencereyi açarak seslenir,...

İbrahim Uysal Ankara’da bir şirketin müdürü. Gerçi şimdi emekli oldu ya. Gencali köyünden olur kendisi ve yıllardır Mut Çıtlık sürdürümcüsü. Bir gün beni aradı: “Hocam derginin bir sayısının basım giderlerini de ben karşılamak istiyorum.” Çok sevindim tabi, teşekkür ettim kendisine....

“Türküz” diye övünüyoruz ya, sözcüklerin Türkçesini kullanmakla da övünebilsek, ah!.. Şunu söylemek istiyorum: Hem Türk olacağız, hatta bu yüzden gurur duyacağız, hem de Türkçesi varken sözcüklerin Arapçasını, İngilizcesini, İtalyancasını kullanacağız! Ne mi fark eder? Kendimizi yadsımayız en azından. Aslında dilimizin...

Adın Ali, Ahmet, Osman, Mehmet… Hiç fark etmez. Çalışıyor ya da emeklisin, belki de işsiz… Bu da fark etmez. Bir gününü anlatmak istiyorum senin: Yıllardır aynı tonda çalan bir müzikle uyanıyorsun her sabah. Gidip takvimin yaprağını yırtıyorsun ilk. Ama eski...

Tahir köydendir. Babası da maliye çalışanıdır… Bir ara köye gidecek olur Tahir. Bakkaldan bir iki günlük için birkaç yiyecek alır. Boş zamanlarında köydeki arkadaşlarıyla oyun oynamak için bir de oyun kâğıdı alır. Bakkal oyun kâğıdını bir kâğıda sarar, sonra hepsini...

Sabahın yedisi. Meydan’daki Sevgi Parkında yürüyüş ve spor yapacağım. Bilenler bilir, parkın dört girişi var. Girişin birisinin önündeki geniş alanda üç tane araç duruyor. Zaten burası parka gelenlerin araçlarını park ettiği bir alan. İlgimi çekiyor araçlar, doğal olarak da, “demek...

Not: buradaki anlatılanlar kurgu değildir. “Köydeki evimizin önünde kocaman bir incir ağacı vardı. İncir toplarken dal cartadak kırılıverdi, düştüm. Çocuğum daha. Ayağım kırıldı mı, çatladı mı, bağırıyorum. Babam sırtına hopetti beni, kırık çıkığa bakan bir kadın var, doğru onun yanına...

(Deprem üzerine) “Ateş düştüğü yeri yaksa da, hepimize düştü bu ateş.” İlna Nazil +++ “Gönderdiğim bir bidon zeytin yerine ulaştı mı, işte o zaman bir daha gönderesim geliyor.” Esma Demir +++ “ Şunu görüyorum ben; bu bohça tümüyle eskimiş, her...

Bu büyük acı karşısında ne yazsam, nasıl yazsam, düşünüp duruyorum… Çığlık atmak kadar susmak da acı… Bir yandan da herkes yazdı, yazıyor, konuşuyor zaten… Herkesin yazdığını ben niye yazayım ki… Ama bir duyduğumu yazmalıyım ille de; “Herkes her şeyin farkında,...

Mut Çıtlık Doğa Grubu ya da Mut Çıtlık Doğa Gezginleri Mut Çıtlık Dergisinin bir yan kolu olarak 2010 yılında kuruldu. O yıllarda Mut’ta, “doğada yürüme kültürü” diye bir şey yoktu. Bu yüzden de Mut’a böyle bir kültürü kazandırdı. Para kazanmak...

Gençtir, güçlüdür, köydedir, daha çocukları yoktur… Bacanağının isteğini kıramaz, taa köyden onun Mut’taki bulgurluğuna çalışmaya/yardım etmeye gelir. Ama ruhu sıkılır çabucak, içi daralır. Adını koyamadığı bir ip ayaklarını, ellerini, beynini, tüm bedenini, daha da ötesi tüm ruhunu bağlar. İki gün...

Yazları Sertavul yaylasında oturur. Sakız köyünden olmasa da oralardan bir tarla alır, kayısı bahçesi yapar. Kayısılar üç yaşındadır. Karaman’da toprak çözümlemesi yaptıracaktır. Bir poşete bir iki avuç toprak koyarak yaylaya çıkar. Poşeti kapının önündeki boş plastik kasasının içine koyar. Oğlu...

Bir iki gün önce Mut Hükümet Konağına uğradım. Bir baktım Milli Eğitim Müdürlüğü bomboş, taşınmış, hem de Kale içindeki o güzelim tarihi, kültürel taş yapıya, eski Mut Ortaokuluna!.. Nicemizin büyük anıları var o tarihi yapıda. Zaman zaman kimi sınıf arkadaşları...

“Köyde çocuktum daha. Hastalanmış mı zehirlenmiş mi ne, öküzümüzün birisi öldü. Derisini yüzüp toprağa gömdük. Öbür öküzümüzü bir görseniz, günlerce o toprağı deşeledi deşeledi, böğürdü durdu.” +++ “Sanırım 70’li yıllar, bir pikabım var, köylerden Mut’a süt taşımacılığı yapıyorum. Sütleri de...

Ayyy!.. İki kitap, adıma imzalanmış, 2021 yılının aynı tarihinde, ama yazarları ayrı ayrı… Bocaladım bir anda. Kim bu yazarlar, nerede imzaladılar bu kitapları bana?… Sonunda düşüne düşüne ayıktım. 2021 Eylül ayında, yaklaşık 150 eski yoldaş, İzmir’de bir deniz kıyısında üç...

Birisine “Bugün çok güzelsiniz” diyecekseniz, dününü bilmeniz gerekir onun. Bilmem anlaşıldı mı ‘dervişin’ niyeti?.. Ama ben yine de “ne olur ne olmaz” deyip DOMUZ /1’e dokunmakla başlayayım yazıma. Üç domuz anısından birisini anlatmış, sıra gelmişti ikiyle üçe: Dağdan; Dandı’dan geliyorduk....

‘Bugün ne yazayım ne yazayım’ diye düşünürken, usuma birden çocukluğum ve domuz anılarım geldi. Peki neden domuz? Geçenlerde sevgili Mehmet Çiftçioğlu’nun, “Domuz sorununu çözmenin en kolay yolu, Diyanet’in, “Domuz eti helaldir” diye bir fetva vermesidir” sözünden olmalı, büyük olasılıkla. Çocukluğumda...

Kırılgan, alıngan birisidir. Bu tür huylarını hiç mi hiç sevmez aslında. Yazın yayladadır. Evlerinin sokağına belediye tarafından parke taşı döşenecektir. Komşusu Osman Ağayla yolda karşılaşırlar. “Sen bir Mut’a git gel komşu be!” “Mut’ta ne işim var benim?” “Parke işi biraz...

Gıvrak galkarsam galaklarım, belim sıkıntılı.” Musa Kahrıman/Alahan Köyü +++ Bu villalarda yaşayanlar insansa biz neyiz ki!?” Nazım Mustul +++ Zemheride gül olmaya dayandığın için bu kadar duyarlısın sen.” İlna Nazil +++ “Eskiden kimi köylü vardı, çocuğunun öğretmensiz kalması pahasına öğretmenin...

Derginin ilk yılları, PTT binası onarım görüyor, geçici olarak Baykan Otelinin bitişiğine taşınıyor… Ben de Mut dışına gidecek olan dergileri poşetliyorum. Kimi dergilerin içinde, “Yıllık sürdürümcülüğünüz (abonelik) bitmiştir, yenilerseniz seviniriz” diye yazılmış küçücük not kâğıtları var. Görevli çalışanın birisi bunu...

Yazmaya çalışan birisiyim. Çünkü bu halka, bu topraklara büyük borcum var. Bu borcumu ödüyorum, ödemeye çalışıyorum. Evet, 13. kitabım çıktı. Kargoyla yeni geldi daha, matbaa kokulu. Adı Nöbetçi Maydanoz. Öykü kitabı, ekin sanat yayınlarından çıktı. Yayınevine çok teşekkür ediyorum. Kitabın...

Nedense uzun yamandır yürüyüş yazısı yazmadım. Oysa gezdiğimiz, yürüdüğümüz yerlere haksızlıktı bu. “Hangi yol çirkin ki!” desem de, bilmiyorum, belki de bu yolun güzelliği kalemi bir daha elime aldırdı… Evet, 120. doğa yürüyüşümüzdü bu; ev sahipliğini Musa Kahrıman’ın yaptığı 2....

“Motorun sahibi Alaçamlı, motor dediğim mobiletin bir büyüğü… Bu Alaçamlı benim evin arkasından ev aldı, otuz yıldır komşuyuz. Murat taksisi olan da bizim köylü… Bizim köylü, “taksiyi satıp işi küçültecem” diyor. Bir gün benim dükkâna geldi, “Senin komşu Alaçamlıda bir...

İki adımlık bakkala da, iki dakikalık fırına da araçla giden birisi değilim. Taşıyamayacağım yük olmadıktan sonra çarşıya da öyle. Ama bağa bahçeye ve dağlara zorunlu olarak araçla gidiyorum. Çarşıya araçla gitmememin onlarca nedeni var. En başta çarşıyı, yolu sokağı doya...