Nihat MUSTUL

Not: Burada anlatılanların hiçbirisi kurgu değildir. “Tanıdığım bir akrabam var. Adı Ali. Yıllardır ceviz, sumak, nohut, yerfıstığı gibi kuru yiyecekler alıp satar. Özellikle de köylerden alır bunları. Ne olduysa heveslendim bu akrabama, ben de başladım bu işe. Cevizi bol olan...

Bugün budamakla yola çıksak, hangi duraklarda soluklanır, nerelere varırız acaba?.. İnsan öğrendiklerinin ve yaptıklarının toplamıdır. İnsandan öğrendikleri kadar doğadan da; yine doğanın ürünleri olan hayvanlardan ve bitkilerden de, canlı kadar cansız her şeyden de bir şey öğrenir. Hayvanlardan; kediden, köpekten,...

BUGÜN DE ŞİİR OLSUN… (Dörtlüklerle Anılar) Yolunu, yüzünü kimi zaman da şiire çevirmeli insan; şiirle soluklanmalı, şiire soluk katmalı. Hatta sık sık, belki de her zaman. Eminim ki bu yol insanın kendisini sanatın içinde en çok bulduğu alandır. Ve yine...

Belediye Etkinlik Salonunda sanırım 6. Mut Çıtlık Kaval Çalma Yarışması yapılacak… İki gün var daha. Sivri köyünden, “Kör İbirağım” diye birisi aradı, olduğu yeri ve görüşmek istediğini söyledi. Yaşlıca bir adam, şalvarlı şapkalı bir köylü: “Ben de katılacağım yarışmaya.” “Katılabilirsin...

Yine bir şiir zamanı. Şiirsiz kalmayın! ÂŞIK ÖMER (?-1707) Konya Hadim doğumlu. DEDİM DİLBER YANAKLARIN KIZARMIŞ Dedim dilber yanakların kızarmış Dedi çiçek taktım gül yarasıdır Dedim tane tane olmuş benlerin Dedi zülfüm değdi tel yarasıdır Dedim dilber sana yazılı kanım...

Beş doğa tutkunuyduk, üç kaldık! Beşimiz de Mut Çıtlık doğa yürüyüşlerine hep katılırdık. Ama bu yazımızın Mut Çıtlık Doğa Gezginleriyle hiçbir ilişkisi yoktur. Evet, beş doğa tutkunuyduk, üç kaldık! Kimler miydik bu beş kişi? Gerçekten de tam bir doğa tutkunuyduk...

“Ahlak, sevgi ve vicdan, hepsi bu. Bir insan bunlara sahip olsun yeter, gerisi bunların içinde vardır zaten. Ama bunlardan birini yitirdi mi insan, kendini yitirir.” Mehmet Çiftçioğlu +++ “Keşke bu bayrak pozunu bu ülkenin değerleri, kurumları uluslararası şirketlere (emperyalistlere) bir...

Burada anlatılanların hiçbirisi kurgu değil, birebir yaşanmışlıklardır. Adam köyde evindedir; karısı ölmüştür, yaşlanmıştır, çocuklarıyla pek arası iyi değildir… Bir gün bir araba çıkagelir. Bir iki kişidir gelenler, cemaat yurdundandırlar… “Amca yaylada bomboş bir tarlan varmış. Bize versen de nohut eksek...

Derginin her sayısında bir köy tanıtıyoruz ya, sıra Barabanlı köyüne gelmişti. Köyün fotoğrafı çekilecekti ama uygun bir yeri bir türlü bulamamıştım. “Minareden çek Hocam” deyiverdi köylünün birisi. İyi öneriydi aslında… İmamdan izin alarak çıktım minareye. Gerçekten de köyün merkezini çekecek...

Yine bir şiir zamanı. Şiirsiz kalmayın!.. ŞEMSİ BELLİ (1925-1995) ANAYASSO (Bu şiir yayımlandığında büyük yankı uyandırmıştı) Gul, gurban olduğum Hökümet Baba! Baa bir alfabe veremez miydin? Gara dağlar gar altında galanda Ben gülmezem Dil bilmezem Şavata’danHakkari’ye yol bilmezem Gurbanolam, çaresi...

Burada anlatılanların hiçbirisi kurgu değil, tümüyle yaşanmışlıklardır. “Köyüm Kavaklı. Yıl 1963, Mut Ortaokuluna okumaya geldim. Ev tuttuk, tek bir oda, üç çocuğuz. Soba filan ne arasın o yıllarda. Odada ocak var. Ekmek köyden gelir, yufka ekmek. Yemeği kendimiz yaparız. Pazarları...

Bir arkadaşım diyor ki; “Epeydir yalnızca ekonomi dolar, ekonomi dolar! Ya demokrasi, ya hak hukuk, ya insan hakları, ya eğitim?..” Bir arkadaşım diyor ki; “Yıllar önce insanlar televizyonlarda canlı canlı Irak savaşını izliyordu, Amerikan uçaklarının Irak topraklarını ve Irak halkını...

Not: Burada anlatılanların hiçbirisi kurgu değil, gerçek yaşanmışlıklardır. “Ne zaman olsa evlenirsin ama önce okul, önce okul!” demişti babası hep. Bundan mıdır yoksa koşulların dayatmasından mıdır, nedense bugüne kadar evlenmemişti yeni doktor. Doğup büyüdüğü ilçesine muayenehane açacaktı, yarın ilk hastasını...

Yaşadığınız yeri hangi gerekçelerle seversiniz? Gerekçeler diyorum, çünkü bir tek gerekçeye bağlı değildir bu büyük sevgi. Neyse, siz bunu düşünedurun, ben “Bunlardan birisi de doğasıdır” diyerek Mut’un doğal güzelliklerini anlatmaya çalışayım. Böylelikle Mut’u neden ve ne kadar çok sevdiğimi de...

Her memleketin çalısıyla çırpısıyla, ağacıyla bir bitki örtüsü vardır. Mut’un da böyle. Kimi çalılar ve kimi ağaçlar her yerde olsa da ille de oranındır. O çalılar, o ağaçlar bir kültürdür oranın halkı için. İşte buradan yola çıkarak Mut Belediyesi Parklar...

Yedi sekiz yaşlarında sarışın, ince, uzunca bir erkek çocuğu. Bacağında solmaya yüz tutmuş, kiremit renginde kısa bir pantolon, üstünde ise daha solgun, çizgili, kısa kollu bir gömlek var. Gözleri pırıl pırıl, çocuk parkının girişinde… Parkın ortasındaki kum alanında demirden oyuncak...

“Nerelisiniz?” denildiğinde, “Mutluyum” dedirten başka neresi var ki?… Evet Mutluyum, doğduğum, en çok yaşadığım, yaşıyor olduğum memleketim… Mut ki doğasıyla, tarımıyla, meyvesi ve sebzesiyle, suyuyla, iklimiyle bir yeryüzü cenneti. Çocukluğumun ve gençliğimin geçtiği yer, kültürüyle, gelenekleriyle, taşıyla/toprağıyla ve bütün güzellikleriyle...

Kolonya Eyüp Sabri Tuncer kolonyalarının ilk yıllardaki satışı iyi gitmez, hatta batma noktasına gelir. Sahibi yardım istemek için Vehbi Koç’un yanına gider. Konuğuna kahve söyler Vehbi Koç. Kahvesinden bir yudum alarak Eyüp Sabri Tuncer’e çevirir yüzünü: “Sana maddi yardım yapamam....

Salgın günlerinde köye gidecektir, Ziraat Odasından Çiftçilik Belgesi çıkartır. Görevli der ki, “İsterseniz resmi makamlara onaylatın bunu, tam bilemiyorum.” Soluğu Kaymakamlıkta alır. Azarlar gibi konuşur bir görevli, “Evrak kontrol edecek polis memuru muyuz biz?” Canı sıkılır döner gelir. Ocak ayıdır,...

“Ezan okursan 5 kuruş, türkü söylersen 5 tokat! Böyleydi benim çocukluğum!” Emekli öğretmen Eyüp Uysal +++ “Kim demiş bana, “Mut Çıtlık doğa yürüyüşlerine gidemez” diye! Yurtiçinde olsa zaten giderim, yurtdışında olsa temelli giderim!” Ali Tülü (Tülü Ali) +++ “Yaşımız büyük...

Şiirsiz kalmayın! Bugünkü şiirimiz Ali Yüce’den. AÇ AĞZINI KARANLIK İşim gücüm bu benim Sorguya çekmek gerçeği Sevginin rüzgarı ak da Savaşın bayrağı niçin kara Bütün suçum bu benim Evreni kucaklamak Çözmek kör düğümleri Sonra bildiğiniz gibi Gecenin içine attılar beni...

Yıllar önce annesi anlatmış… “Sen üç dört aylıktın daha. Baban köyün sığır çobanıydı, dağdaydı. Bir hastalandın bir hastalandın; emmiyorsun, ishalsin, ateşin var… “Gecikme, bu çocuğu doktora götür” diyen diyene. Gülnar’a doktora gitmek o kadar kolay sanki!.. Üç saat sürermiş Gülnar....

Mut Çıtlık’ın yeni çıktığı yıllardı. Bir köye gitmek için bir köyden geçmem gerekiyordu. Köy kahvesine uğrayıp bir dergi bıraktım. Köylülerin de birçoğu uzaktan beni tanıyordu. Dergiyi alan atmış, alan atmış, “Bu adam komünist, dergisi okunmaz!” demişler hep. Yirmi gün kadar...

Konuşkan, şakacı birisidir Gümbürtü Veli, yıllar olmuştur karısı öleli, yalnız yaşamaktadır köyde… Bir bahar günüdür, komşu bir köyde düğün vardır, çağrılıdırlar, bir komşusuyla düğüne giderler. Kalabalık toplanmıştır, gelin inecektir, herkesin gözü gelinle damattadır… Tanıdığı, kendi yaşlarında dul bir kadın vardır,...

Göksu’da çim çim çimiyorsun Bir kez Göksu demiyorsun! +++ Birisi yalanlarıyla inandırır insanları, birisi doğrularıyla inandıramaz kimseyi. +++ Kalemin kılıçtan keskin olduğunu Türkiye’nin ve dünyanın alnına assak! +++ Öykü, şiir,vs. yazmanın yeri ve zamanı yok ki. Bir bakıyorsunuz çarşıdasınız; yolda...

(Yaşamalı Sertavul Çöplüğü / Köpek değil, insan sergisi bu) Sertavul Yaylasındaki Özgürlük Yolum bu sabah kırgın kırgın bana; hiç gülümseme yok yüzünde, suratı asık, coşkusuz, günaydınıma bile sessiz!.. İlk kez böyle görüyorum onu. Otuz yıllık yürüyüş yolum, bilmez miyim, bir...

Çıtlık purcu (çiçeği) yüzünden birbirlerine can sıktılar… Bütün “suç” çocukluğundaydı aslında adamın… İlkbahardı, dağa gitmiş, iki böreklik çıtlık purcu getirmişti. Çocukluğunda çok yemişti, tadı ve kokusu damağındaydı, yıllardır yememişti, karısına börek yaptıracaktı… Ama karısı “bilmediğim şeyi ben yemem” diyerek pek...

Kızılkaya Köyü Mersin’in 50 Km. kuzeyinde, dağlar içinde, bir dağın yamacında, doğasıyla insanı coşturan, tümüyle orman içi, 70 hanelik bir Tahtacı köyü. Arkası boydan boya, görkemli Bolkar dağları. Tepesi cırcıvlak, bir adım daha atsan Bolkarların doruklarındasın sanki! Ardıçların ve çamların...

Bu yazıyı daha iyi anlamanız için geçen haftaki Antep Notları / 1’le bağlantı kurmalısınız. Zaman zaman sosyal medyada görüyordum. Ama “çok şaşıranlardan” hiç değildim. İşte karşımdaydı o minerali, tek başına dev külliye, Antep’in yakınlarında bir yamaçta… Olduğumuz yerde çokça sokak...

Yedi yıl sonra yine Antep. O zaman oğlumuz içindi, şimdi torunumuz için. Otoban da içinde, hiçbir yol bu kadar aracı taşımıyor artık. Mersin’den sonra üç aracın ikisi tır zaten.Kimisi büyüme diyecek şimdi buna. Bense çarpık büyüme diyorum. Cumhuriyetin ilk yıllarında...