Nihat MUSTUL

Not: Almanya izlenimlerinin ikincisi olan bu yazı dizisi beş bölüm olarak yayımlanacaktır. Salı sabaha doğru, ince ince bir yağmurla karşıladı Köln Havaalanı bizi. 21 gün kalacağımız yerse Köln’ün bir mahallesi/semti. Adı da Sürth. Köln’le Bonn’un ortasında, ikisine de yaklaşık 10’ar...

“Nerelisiniz?” denildiğinde, “Mutluyum” dedirten başka neresi var ki?.. Evet Mutluyum, doğduğum, en çok yaşadığım, yaşıyor olduğum memleketim… Mut ki doğasıyla, tarımıyla, meyvesi ve sebzesiyle, suyuyla, iklimiyle bir yeryüzü cenneti. Çocukluğumun ve gençliğimin geçtiği yer, kültürüyle, gelenekleriyle, taşıyla/toprağıyla ve bütün güzellikleriyle...

“Yıllardır başka bir köylü olsa da kökü bizim köylü, Osman. Bu yüzden de ne zaman karşılaşsak yolda sokakta, “Köylüm ne haber?” diye takılır bana. En çok da camide karşılaşırız. Sertavul yaylasındayız. Benim de bir kiracım var, adı Ahmet. Ahmet’i de...

“Doğalgaz için Mut’un bütün yolları toz toprak ya, ulen arkadaş ben yirmiyle giderken utanıyorum, elli altmışla giden gidene! Hiç mi düşünce yok bu insanlarda yahu, hiç mi kültür yok!” Musa Kahrıman +++ “Tanıdığım birisi var, emekli. On mu on iki...

“Gülnar’da PTT’nin oralardayım. Baktım bir berber, uyuyor. Hem tıraş olayım hem de şaka olsun diye dürtükleyiverdim bunu. Tingedek düştü. “Delikanlı günaydın! Hem uyan hem de beni tıraş ediver ha!” “Tamam abi, buyur.” Benim huyum da, oturdum mu berber koltuğuna, “bitti”...

TOPLUM OLARAK ÖZÜR DİLERİZ SİSİLONA VE EŞİNDEN “GİTMEDİĞİN YERLER SENİN DEĞİLDİR” Yine doğadayız, yollardayız, köylerdeyiz… Doğa için, sağlık için, özgürlük için, dostluk için… Mut’a birkaç adım, ama neredeyse tümümüzün hiç gitmediği, hiç görmediği yerler… Hele gürül gürül bir subaşı var...

“Bir doktorla yetinmedim, üç doktor da “Anjiyo olacaksın” dedi. Karaman Hastanesine vardık işte, anjiyo için kayıt yaptırıyoruz. Yanımda çocuklar da var. “Baba sen otur, biz yaptırırız” dediler. Ben de oturdum oraya, salona. Bir baktım, karşıda kitaplık gibi bir şey var....

Sevgili arkadaşlarım… Ben unutkan birisiyim. Bu yüzden konuşmama başlamadan önce şu duyuruyu yapmak istiyorum. Bizim bu etkinliğimizden sonra, saat 19.30’da Çınaraltı’ndan başlayacak olan Fener Alayı Yürüyüşü yapılacaktır. Buraya katılan bütün arkadaşlarımızı oraya da bekliyoruz. Sevgili arkadaşlarım, sevgili doğacılar, doğa yürüyüşçüleri,...

“Döktür anam döktür/ Al yanaktan öptür.” Şerife Ak +++ “Babama borcumu çocuklarıma babalığımla ödeyebilirim ama anama borcum bitmez.” İlna Nazil +++ “İyi ki Mut’un dağlarında bir iki mermerden başka maden yok, değilse cıscıvlak olurdu şimdiye!” Aysun Kocaçam +++ “A hemşerim,...

Şu an on üç yaşında Mut Çıtlık Doğa Grubu… Mustafa Çiftçioğlu anısına 2. Doğa yürüyüşümüzü yapıyoruz… Ve 6. Fıstık Şenliğimizi… Doğa tutkunuydu Mustafa Çiftçioğlu Yitirdik genç yaşta salgından Abisi Mehmet Çiftçioğlu Mut’un bilgesi Gerçek bir doğacı Ve Fıstık Şenliğimizin ev...

“Davarımız Söğütözü’nün sonundaki Çağılıbunar’da. Çobanımız var, o güder. Mut’taki evimiz de Güllük mahallesinde. Evimizin önünde bir iki kayısı ağacımız var; tokalıoğlu, septik, şekerpare… Bir de katırımız var. Sarı bir şey, dedemden kalma. Anamla babam yaylada, ben Mut’tayım. Bir sabah çıkageldi...

Çok erken yitirdiğimiz Sami Demir söylemişti bu sözü. Kendisi doğa grubumuzun yol göstericisiydi. Sözler asıl şöyleydi: “İnsan en güzel ne zaman olur? Çimince. Doğa da böyle, ağaç da, her şey…” “Ne güzel ya da ne yazık ki yine Özgürlük Yolum”...

Özgürlük Yolumdaki yürüyüşten sonra Çocuk Parkına geliyor, spor aygıtlarının her birinde elli çalışma yapıyorum ya… Dün yine öyle… “Bir, iki, üç… yirmi, yirmi bir, yazının başlığı ne olsun, ne olsun, ne olsun? Kırk iki, kırk üç, şu adam olsun mu?.....

Kargadan keklik pişiririm Kelekten karpuz deşiririm Eylemsiz muhalefetten Boşuna umut bekleşirim +++ Öte git laiklik, öte git Bol geldin bize bol “Şeriat isteriz şeriat” İran’a git öyleyse, İran’a git +++ Bugün de böyle geldi geçti Sen deniz kazandın, ben damla...

Özgürlük yolumda bir çocukluk düşüm depreşti bugün. Nedeni var tabi, kuş sesleri… Çocukluğumda bir düş kurmuştum; müzik için sesim ve kulağım iyi değildi ya, ben de bir ses alıcısı alacaktım elime, köy köy, dağ dağ dolanacak, hayvan ve kuş sesleri...

“Eskiden çocuklar babalardan öğrenirdi kimi güzel şeyleri, şimdi babalar çocuklardan öğreniyor sakal bırakmayı.” İlna Nazil +++ “Ulan Halııılll, ekin dayanıverdi hoynubaa!” Kuskanlı bir enlercibaşı. +++ “Türkçenin, anadilinin, çağdaşlığın, aydınlığın azılı düşmanı!..” İlna Nazil +++ “A “milliyetçiyim” diyen arkadaş, bu yurdun...

Yanlışlıklar hep bana yapılsa da okul olsam!.. +++ Neyse, Neyzen Tevfik Mazhar Osman’ın hastanesinde yatmaktadır. Mazhar Osman içkiyi yasaklar buna, “Bir daha içmeyeceksin” der. Ama Neyzen Tevfik bu, duramaz. Birkaç gün sonra Mazhar Osman Tevfik’in odasında bir 70’lik yakalar: “Hemen...

Yayladayım… Mut Çıtlık okurları bilir; “Çocuk” ve “Genç Kalemler” sayfası var Mut Çıtlık’ın. Bir genç var yaylada, açık alan bir işyerinde çalışıyor. Bir gün dedim ki kendisine: “Okuyor musun?” “Liseyi bitirdim bu yıl.” “Peki Mut Çıtlık dergisini tanıyor musun?” “Tanıyorum.”...

Bir arkadaşım sabah sabah “Hayırlı sabahlar” dedi. “Günaydın” dedim ben de, hem de inadına. Evet görüyorum, izliyorum, biliyorum bunları. “Hayırlı sabahlar, hayırlı günler, hayırlı cumalar, hayırlı işler, hayırlı akşamlar…” gibi sözler toplumu yediden yetmişe esir almış durumda. Hele birisi kalkmış...

“Babam hayırsızmış; çok avratla düşüp kalkmış, anamı dövmüş durmuş, sövmüş saymış. Anam da nöğürsün, o yıllarda bir orman askeri varmış, bir gün anamı kaçırmış gitmiş bu asker. Bu yüzden el kapılarında büyüdüm ben. Kimi kovdu kimi dövdü. Köye bir öğretmen...

Geçen gün, “bir aydır esen poyraz kesildi, yarım sevincim…” anlamında kısa bir yazı paylaşmıştım. Benim hem sevinişime hem sevinmeyişime şaşırarak bir gün bile dayanamadı ki, yeniden çıktı poyraz, püfür püfür. Aslında bugün ekmek yapacaktık biz. Yazımın ana konusu da bu...

İki sayıdır Mut Çıtlık Dergisinde Yüksekokul öğrencisi bir kızın şiirleri çıkıyor. Ben de ona dergi gönderiyorum. Birinci dergiyi okuduğu kente göndermiştim, bir sorun olmadı. Ya ikincisi… Tatile girmişti, yeni adresini istedim. Arsuz’un Helvalı Köyüydü yeni adresi. Yeni kitabım Güz Güneşi’ni...

Örneğin Sertavul yaylası… Yazları nüfusu yirmi bine dayandı, artık yayla değil, şehir… Peki bu hızlı büyüme, hızlı kalabalıklaşma nelere mal oldu?.. Konumuz kuşlar ve hayvanlar üzerine. Daha altı yedi yıl öncesine kadar buranın üç önemli kuşu vardı, üçü de buranın...

Yayladayım, bir arkadaşımı aradım; “Kekik toplamaya gideceğim, gider misin?” dedim. “Dün çok yoruldum, gidemem” dedi. Bir başkasını aradım, çocukları geldi onun da, iki gün sonra gidecekler; “Ben gitmeyeyim” dedi o da. İş başa düştü… Böylece belki de daha özgür olurum...

“Acılı bir bayram” bitti. “Acılı bayram mı olur?” diyeniniz olabilir. Oluyor işte. Bizse dönelim işimize. Bizim işimiz kültür sanat, özgürlük, insan hakları, herkesin karnının doyması, sevgi… +++ Peki neden Özgürlük Yolum?.. Çünkü sayısını unuttum Sertavul’daki Özgürlük Yolumla ilgili yazdığım yazıların....

Derginin her sayısında bir köy tanıtıyoruz ya, sıra Barabanlı köyünde. Beş on köylü toplandık, ben sordum onlar söyledi, ben sordum onlar söyledi. Toplu fotoğraflar çektikten sonra sıra geldi köyün fotoğrafını çekmeye. Uygun bir yer bulamadık. “Minareden çek Hocam” dedi birisi....

“Gıtgıtgıdakkk, gıtgıtgıdakkk!..” Karısının daha uyumadığını, sesin de televizyondan geldiğini düşünür bir anda. Gözlerini bir açar ki; ortalık karma karanlık, hanımı uyuyor… “Gız kümesin ağzını yine mi unuttuk?! Tavuk sesi geliyor dışarıdan?” Karısı da uyanır. “Gıtgıtgıdak, gıtgıtgıdak!..” “Hav havhav!..” Çıkarlar dışarıya;...

“Bir ‘geleceğim’ , yüz ‘inşallah gelirim’den kesindir.” İlna Nazil +++ “Zeytinle turşuyu komşuda yiyeceksin arkadaş!” Musa Kahrıman +++ “Bizim köyün eskiden 500’ün üzerinde nüfusu vardı. Bir cami yetiyordu. Hatta camisi olmayan yakın köylerden bile cuma ve bayram namazları için gelenler...

Bunlar, son günlerde arka arkaya okuduğum iki kitap adı. Yazarı da Mustafa Topaloğlu. Mustafa Topaloğlu’yla tanışmam, (yüz yüze değil daha) benim son kitabım Nöbetçi Maydonoz’la oldu. Kitapla ve içindeki bir öyküyle ilgili birer yazısıyla. Arkasından bana bu iki kitabını gönderdi,...

Evet…. İnsanız; sevinçlerle ve hüzünlerle doluyuz. Bir günlük, bir mevsimlik, birkaç yıllık yolcular değiliz hiçbirimiz. Yaşam bu… İnsanız; hep yolcuyuz; yolumuz duraklarla dolu, kimi durak coşkulu, kimi durak hüzünlü. Yolumuz ileri, ileri, daha da ileri… İnsanız; yalnızca kendimiz için değiliz,...