Genel

“Yokuş başına geldiğinde Bodrum’u göreceksin,Sanma ki geldiğin gibi gideceksin,Senden öncekiler de böyleydiler,Akıllarını Bodrum’da bırakıp gittiler.” Halikarnas Balıkçısı Cevat Şakir Bodrum Dağ Sporları Derneği ile 2. Leleg Yolu  Yokuşbaşı – Kızılağaç yürüyüşümüze yaptık. Akşam, gece gök gürledi, şimşek çaktı. Yağmur gökten düşercesine yağdı. Sabah olurken, bulutlar kuzeyden esen rüzgar ile güneye...

Sekiz günlük kaplıcada iki arkadaş buldum, ama beni kimse bulamadı. * Kaplıca sınırları içindeki yürüyüş yolu, kaplıcanın en insansız yeri… * Sekiz gün sonra sorsalar bana, “Buranın en sıkı arkadaşı ikisiydi” derdim. * Omuzlara bir metreden dökülen su, tokatsı okşama coşkusu… * Yağmurda havuzlar darı patlaması çiçeği… * “Aceminin” en...

Gecelerden bir gece… Yıllarca süren, zifiri karanlık, içime akar gibi akabileceğim uzunca bir gece. Evden çıktım. Ne bir kimlik vardı yanımda ne de para… Sonraları sahip olmuşsam da zamanla tek tek, manevi yönden de olsa terk ettiğim değersiz şeylerdi. Sonuçta her şeye yürüyen hiçbir şeydim. His kararı yürüyordum. Bu hissel...

Anlamaz olduk; ben seni, sen beniSöylesem dinlemez kimse derdimiKaybolan, suya düşen hayallerimiKonuşalım; sen beni dinle, ben seni Yıllar geçti görmedik birbirimiziNe güzel paylaşırdık dertlerimiziNeredeyse anlayan kalmadı biziBugün arıyoruz eski günlerimizi Zor günlerde aynı yolu yürüdükEkmeği bölüştük, çileler gördükBirlikte üzüldük, birlikte güldükŞimdi kendimize söver olduk biz O günlerin hatırı kalmadı mı hiçSaygılı olmak sanki...

Annelerinin ve bacılarının da birer kadın olduğunu unutarak,binlerce yıldır kadınları şeytanlaştırıp aşağılayarak,üreme içgüdülerinin arzularıyla yanıp kudurarak,kösnül duyguların şiddetiyle azıp ellerini ovuşturarak bakıyorlar kadınlara cehaletin karanlık yüzlü veletleri!. *** Şarkı gibi kadınların şarabi dudakları, şiir gibi gözleri vardır.Görkemli kelimelerin tarifsiz danslarını görürsünüz gözlerindeseyretmek, hayran olmak yetmez, yanıp bitersiniz!.. *** Herkes kendi acısınıgöz...

Nisan ayında yaylaya avar ekmeye gidilirdi. Birgün önceden hazırlıklar yapılır erkenden yatılırdı ama heyecandan gözümüze uyku girmezdi. Çünkü bir yıl sonra yaylaya gidecektik. Sabah erkenden kalkar kamyona yem, yiyecek, ilişeleri de yükler bizimle beraber gelecek olan yaylacıları da alırdık bunlardan hatırladıklarım: NAZMİ İNCEL, YAKUP BEYİN NAZMİ, RIFKI ATALAY, NÜFUSÇU, HÜSEYIN...

Eski seneyi devirirken yağmur, kar, kış bir taraftan bir tarafa esiyor. Teze seneye apak karlar ile gireceğiz. Her bulutlu karanlığın ardından bir sabah güneş doğar. Dağlar, taşlar yıkanmış, arınmış ak pak olur. Yamaçlarda gölge bile olmaz. Güneş yansır doğaya, yılanlar, çıyanlar derin uykuda. İşte 2019 yılına girerken öyle bir ortamda...

Kozlar’ın Dede’den sonra en canlı simgesidir Deli Ahmet. İsmi öyledir… Yoksa hiçbir deliliği yoktur Deli Ahmet’in. Ayağında şalvar, şalvarın altında meşinden yapılmış olup ayakkabı yerine giydiği meşinden Edik. İçinde yünden yapılmış; diz altına kadar çıkan çorabı… Ayakkabı bağcığı gibi iple çaprazlamasına diz altına kadar bağlar, belinde kalınca bir kuşak, göğsü...

Saygıdeğer konuklar; hepinize hoş geldiniz diyorum, teşekkürlerimi sunuyorum…Biliyorum ki bilinçli bir seçimle buradasınız. Yazardan yana, kitaptan yana bir seçim bu. Bir yazarı umutlandırmak, onun yeni bir kitabı için birkaç sayfa olabilmek… Bu yüzden bir kez daha teşekkür ediyorum sizlere. Ben medyatik bir yazar değilim. Kendi haline yazmaya çalışan, bugüne kadar 12...

Bizim köyün hoşgörüsünü anlatayım size bugün. Öyle hoşgörülü öyle güzel köylülerimiz var ki nice köylülere taş çıkartır. Anlamak o kadar zordur ki, hendek atlayarak izleyip, düşünmemiz gerekir. Olay şu ki, ben de tam olarak anlamış değilim ama yazarken düşünmek, düşünürken yazmak çoğunlukla anlamamıza yardımcı oluyor. Bazen, ağzımdan çıkan sözler kulağıma...

KIRTIL Köyü’nde halk kültürü ya da folklor araştırmacılarına kaynak kişi olarak bildiğimiz Gazi Amca artık yok. O beyaz ata bindi gitti… 1935 yılında Kırtıl Köyü’nde doğan Gazi Cemal  Şimşek; yaşamı boyunca kimsenin kalbini kırmayan, gönül adamı, sevda adamı idi. Çevresine, eşine, çocuklarına hep sevgi ile baktı. Gün oldu tarla sürmeye gitti,...

Gece geldim evime başımı yastığa koydum aklıma birsürü yasa geldi. Aklıma gelenleri  kısaca yazıyorum: Benim dışında hiç kimse sokakta bağırmasın ve çağırmasın. Hiç kimse kimseye küfür etmesin. Hiç kimse kimseye hakaret etmesin. Hiç kimse aldığım yetmez demesin, aldığıyla yetinsin. Hiç kimse sokaklarda gösteri yapmasın ve gösteriye katılmasın Hiç kimse çıkan yasalara karşı çıkıp,...

Çocukluk yıllarımızda (1950-1960) okullar kapanır kapanmaz biz çocuklar Kozlar Yaylası’na çıkarılırdı. Zira, aniden başlayan sıcaklar ve sivrisinekler çocukların sıtmaya yakalanması riskini artırırdı. Yaylada olmak biz çocuklariçin bulunmaz bir nimetti. Çünkü Kozlar adeta bir milli parktı. Çocuklar için şehirde olan tehlikeler orada yoktu. Elektrik yoktu ki, ceryan çarpsın. Şimdiki gibi yollarda...

Torosların eteğinde Karasu’nun Göksu Nehrine kavuştuğu; su sesi ile kuş cıvıltısının yarıştığı; üzüm, incir ve nar lezzetinin damaklarda buluştuğu cennet köşesi bir köyde büyüdü Neyzen. Kıpır kıpır, afacan, yaramazlıkları ile dikkat çeken bir çocuktu. Karasu’nun kaynağından su içer, Göksu’da yüzer, balık tutar; isteksiz de olsa bağ- bahçede ailesine yardım eder,...

Büyük Burjuva Demokratik Devrimi (1789 Fransız Devrimi) ile gerek feodalizmi gerekse feodalizmin din kurumlarını, kiliseyi yıktılar. Hristiyanlıkta reform yapıp Protestanlık olarak yumuşatan kapitalist sistem ne oldu da 1. Dünya Paylaşım Savaşı ve özellikle de 2. Dünya Paylaşım Savaşı’ndan sonra bütün dünyada dine yeniden sarıldı. Toplumları, ulusları dinselleştirme çabasına girdi, dinsel...

Bakarsınız bir hiç, bakarsınız kulaklara küpe, bakarsınız bir başyapıt… İşte bir kadının bana anlattıkları… Ben de size anlatıyorum… “Yaz günü, ala şafakta bir otobüse bindim, Adana’ya gidiyorum. Otobüs çok kalabalık, koltuğum 38 numara, arka sayılır… Sabahın erken saati olsa da içerisi sıcak, en az 40 kişinin soluğu, soğutucu çalışmıyor, terliyorum…...

Uzun süre köyden uzak kaldım. Ben gelene kadar ne yaprak kalmış ağaçlarda ne de bir derece kalmış atmosferde. Dün öğlen kahvaltı etmek için davet üzerine Gülsüm arkadaşıma gittim. Kahvaltı, sohbet muhabbetten sonra köprüye doğru bir gezip geleyim dedim ve çıktım yola… Köprünün karşısındaki markete girdim, canım Furkan’ımı okulu bırakmış bakkala...

Yıllarca Malatya’nın tüccarları Mut Kayısısı’nı turfanda diye limanlara götürüp götürüp sattı. Halbu ki, kayısı Mut Kayısısı ve Malatya’da ağaçlar daha çiçekti. O nedenledir ki, şu an kimi çevirip sorsan Malatya’yı kayısı memleketi bilir. Tıpkı adını bir zeytin türüne de vermiş GEMLİK ve AYVALIK gibi… Neden Gemlik ya da Ayvalık? Bizim...