Genel

Yıllar önce “SOYKIRIM” diye bir yazı yazmıştım. Bugünlerde böyle bir yazıya bir daha gerek duydum. Bu yüzden de bu yazıma “SOYKIRIM /2” dedim.O yazımın konusu, dağlardaki harap (yabani) meyve ağaçlarıydı; dağ eriği, dağ armudu, alıç, giyecekelması…Bunların kesilmesine ve taşınmasına izin verilmiş, soykırım yapılırcasına da kesilmişti… Şimdiki soykırım konusu ise dağ...

Dışarda bütün güzellikleriyle bahar var, biz hapisteyiz. Dağlarda karlar eriyor, yüreğim oralarda geziniyor, bir dal navruzda kaldı aklım. Bu günler yörük hısımlarımın yaylalara göç zamanı. Keçiler yönünü yaylaya doğru çevirdi, diyor bir cadım. Haydi, biz sabır edelim, diyorum da, Akdeniz sahillerinin bunaltıcı sıcağında nasıl durur o sürüler? Onların yüksek yaylalara...

Yıllar önce üniversitede okuyan bir genç şehrin çevresini saran bomboş dağları göstererek, neyini seviyorsun bu kıraç toprakların? diye, sormuştu.  Sanırım verdiğim yanıttan pek de tatmin olmamış, dudak büküp geçmişti. Elbette anlamasını beklemiyordum, o çocuğun bu kıraç topraklarda anıları yoktu. Bir kere olsun, navruz toplamaya çıkmamıştı, domalanın adını bile bilmezdi, koyaklarında...

Yüzyıllardır Toroslar değişik uygarlıkları ev sahipliği yapmıştır. Denizler çekilmiş vadiler oluşmuş, Göksu Vadisi işte örneği. Çömelek, Dağpazarı (Mut) Uzuncaburç, Olba’da (Silifke) ve Toroslar’da yaşayan uygarlıklar. Kıyılarda nüfus yoğun olmadığı dönemde; 200 binlere varan insan buralarda savaşsız, barış içinde yaşamışlar. Bu insanlar artı değerlerini uygarlık alanında güzel yapılar yaparak, doğanın içinde...

Gecenin içine ne kadar yıldız döksen de, gece gecedir arkadaş! Arkadaş sayısının çokluğundan utanır mı insan? Utandım!.. İnsanlar insan öldürmeye gidiyor, insanlar onları alkışlıyor!.. Şu Mut’un toprağı taşı, havası suyu, deresi tepesi; örneğin Mağaras Dağı, Göksu, Sinek Tepesi, Deveboynu, Ardıçlı Dolama… sonra kayısısı, inciri, zeytini… o kadar bildik tanıdık ki,...

Bu da bitti. Hem de başarı ile bitti. Unutulmayacak bir başarı, geride kalan çalışmalardan kalan anımsamalar. Oyunun teksirini yaptık. Onu çoğalttık. Her öğleden sonraları bir araya gelip çalışmalar, sonra provalar. Rolüm Noter olduğu için gittim iki gün Silifke Noterliğinde gözlem yaptım. (T.C. Silifke Noterliği / Yahya Uyanık. Eski Adliye ve...

İçimiz dışımız Korona salgını haberleri ve bilgileriyle doldu. Korona virüs ülkelerin tek ve en önemli gündemi haline geldi. Her yerde bu salgın konuşuluyor. Korona adeta bizleri esir aldı… Bizler, bir yandan Korona salgını ile birlikte yaşamaya, bu yeni duruma alışmaya çabalarken, diğer yandan; dilimiz, dinimiz, ırkımız, cinsiyetimiz ne olursa olsun...

Merhaba sevgili okur. Dünyamız ve ülkemiz çok zor bir süreçten geçiyor. Koronavirüs (Covid-19) salgını tüm Dünya insanlığını tehdit ediyor. Her geçen gün artan acı haberlerle sarsılıyoruz. İnsanlar tedirgin ve gelecek kaygısı içinde. Dünya devletleriyle birlikte devletimiz de, salgını önlemek için ardı ardına önlemlerini arttırmakta. Elbette bu sürecin en kısa zamanda...

Hiç yaşamadığımız ağır günlerden geçiyoruz. Kimimiz az kimimiz tümüyle, evlerde tutukluyuz. Kendimiz ve de herkes için bu. Eminim ki sizler de benim gibi nice şeyler düşünmüşsünüzdür, düşünüyorsunuzdur bu zor günlerde.Düşündüklerim ayrı, yaptıklarım ayrı elbette. Bu işi biraz da fırsata çevirip neler yapmadım ki!.. Ama yaptıklarımı değil, düşündüklerimi paylaşmak istiyorum sizlerle....

Ben yok, biz varız diyor yaşam. Dünyanın bir yerindeki bir hastalık öğrendik ki sadece onların sorunları değilmiş. Bir hayvanın acısı, bir ormanın çığlığı, bir insanın hüznü seni eninde sonunda buluyor. Acılar, sevinçler, iyilikler, kötülükler hiçbiri yok olup giden basit duygular değil. Biz unutuyor olabiliriz ama hepsi evrenin büyük hafızasında kayıt...

Silifke lisesinde edebiyat bölümünde okuduk. Bize önder olan edebiyat öğretmenlerimiz vardı. Perihan Üyetürk, Hüseyin Taşeli, Mustafa Kartal, Safiye Kartal, Sevil Türkmen .Kemal Taşkıran, Cem Cuma Ocaklı, Özcan Seyhan, İlhan Tırak ; Önce okuma alışkanlığı verdiler. Sonra bizi yoğurdular, şekil verdiler. Halk Eğitim kitaplığı, bize sonsuz kredi açan kitapçılarımız. Paramız var...

Nihayetinde sadece ülke olarak değil dünya olarak kabuğumuza çekilmiş durumdayız. Yaşananları bir film izler gibi izliyoruz. Toplu bulunulan bütün mekanlar, etkinlikler, eğitim kurumları, eğlence merkezleri vs. kapatılıyor. Marketlerde reyonlar boşalıyor. Sokaklarda belirsizliğin sessizliği yankılanıyor. Hayat, ruhsal gelişim fırsatını günümüz insanının ayağına getiriyor. Toplu bir uyanış, sanki hızlandırılmış bir kurs gibi…...

Korona salgını yüzünden evlere kapandık ya; kitaptır, yazıdır, bulmacadır, türküdür, sosyal medyadır derken, bir arkadaşımın aynı marka iki pirinç paketindeki pirinçleri saydığını, birisinde 7759, birisinde 7789 pirinç çıktığını, bunu da paylaştığını gördüm. (!)Benim sabrım, gözüm ve gözlüğüm buna yetmez arkadaş; sabrım patlar, gözüm hortlar, gözlüğüm çatlar… (!!)Başka bir şey yapmalıyım...

Cılbayırlı Muhammet Çavuş’un kızı Dudu ve oğlu Nami‘nin öyküsünü bir çırpıda okuyuverdim. Bidilik koymuşlar, küçük yaşta okul çağında iş yaşamının içinde bulmuş kendini. 14 yaşında okula gidebilmiş.  Kimsesiz büyüyen bir çocuğun öyküsü.  Trabzonlu Silifke nüfus Müdürü olan Hattat Hafız’ın annesi ona bir kız bulmuş. Güzel mi, güzel. Hamarat, siyah saçları...

Yazarak böyle sordu bir arkadaşım…Bu konuda yediden yetmişe herkes, bir eksik bir fazla aynı şeyleri söylüyor zaten. Tutup aynı şeyleri benim de söylememe hiç gerek yok. Bu yüzden çok az söylenen ya da hiç söylenmeyen şeyleri söylemem daha doğru olur bence.Örneğin; oh bee, kahveler kapalı, gazinolar kapalı, sinemalar, tiyatrolar, toplantılar...

Yıllardır köyünde, ormanda çalıştığı içliğinde, duyduğu, derlediği türküleri, ezgileri aslını bozmadan sunan, yıllarca bu uğurda uğraş verdi. Bu çalışmaları sonucunda devlet sanatçısı unvanı ile onurlandırıldı. Halen Kültür Bakanlığı koro şefliği görevini sürdüren Musa Eroğlu ile 1978 yılında Taşucu Kooperifler şenliğinde yaptığımız söyleşiyi aynen aktarmayı düşündük. KISACA ÖZ GEÇMİŞİNİZDEN SÖZ EDER...

*Bu yazı birkaç yıl önce yayımlanmıştı. Güncelliğini hiç yitirmemiş. Sizlerin hoşgörüsüne sığınarak yeniden yayımlanmasını istedim. İstanbul’da bir Mut Çıtlık sürdürümcüsü (abone) vardı, İstanbul’a varınca ne zaman yanına varsam, durmadan kendisinden konuşurdu; nerde ne kadar arsası var, nerde kaç tane dairesi var, oteli var… Bunları konuşurdu. Bir de, kendisine hiç dokunmaz,...

Modern bir dünyada yaşıyoruz. Modernizeyi yaşamımızın her anında hissediyor dahası kullanıyoruz. Gelişme öylesine baş döndürücü ki bu gün kullandığımız bir nesne çok geçmeden tarih olabiliyor. Geçtiğimiz yıllarda kullandığımız binlerce kelimeyi unuttuk çünkü ekonomik ve sosyal hayat bunu gerektirdi. Örneğin bir yaba, pulluk, dirgen kelimelerini bu gün kaç gencimize anlatabiliriz. Anlatamayız,...