Genel

Ben kimim sorusunu  özde kendimize sormak ve sorgulamak aslında karşı tarafa sormanın meydana getireceği yanlış anlaşılmaların da önüne geçecektir. Ben kimim sorusu bir özeleştiri  yahut bir hesaplaşma da olabilir. Ya da bir karşı duruş tavrı da olabilir. Ama illaki bir cesaret ister. Yargılamak ve sonuçlarından dersler çıkartabilmek çok önemlidir. Soruyu...

Çocukluk yıllarımızın en şenlikli günleri düğünler ve bayram günleriydi. Düğün ve bayramlarımızın vazgeçilmez mekanları ise nerdeyse her mahallede birer tane bulunan odalardı. Hiç boş kalmazdı odalar. Düğün yoksa bayram değilse mahallenin büyükleri orada toplanır, sohbet ederler, yapılacak her iş orada ortaya konur, çözüm birlikte aranırdı. Büyükler anılarını anlatır, gençler hayranlıkla...

Otuz küsur yıldır yazları Sertavul’dayım. Kuzgunlar, kartallar ve akbabalar buranın özel kuşlarıdır. Sertavul bunlarla daha bir güzel, daha bir önemli ve daha bir ayrıcalıklıdır. Kartalların Beypazarı ve Bolkarlarda da olduğunu biliyorum. Ama bu üç çeşit kuşun birlikte başka nerede olduğunu bilmiyorum. İşte Sartavul’un büyük ayrıcalığı bu…Durum böyle iken, geçen yıl,...

Bölgemizde bizlere zengin bir kültür mirası kalmıştır. Bu mirası yeterince korumuş muyuz? Hayır…. Korumayı bırak, onları yıkmışız, ahır yapmışız. Örnek mi ? Ayatekla’da bulunan açık yapılar yıkılmış. Bir kilometre aşağıda Ulugöz köyünde evler yapmışlar. Hatta özellikle ahırlar yapmışlar. Neden, kızmışız, kin duyup, nefret duyup Rumların kalıntıları demişiz. Sonra bakmışız ki;...

 İnsandık güya. Küçük dağları yaratmıştık, dünyaya meydan okuyorduk. Savaşlar çıkarıyor, fakir ve mazlum milletlerin tepesine, ana kucağındaki bebeklerin gözyaşlarına aldırmadan, vicdanımız sızlamadan, kim olduklarını düşünmeden gece vakitlerinde bombalar yağdırıyorduk. İnsandık güya. Para kazanalım diye silah satıyorduk. Mermilerin hangi günahsız bedene saplanacağı umrumuzda değildi. İnsandık güya. Kibrimizden, büyüklenmemizden gözlerimiz hiç bir...

Ardıçlarla dolu güzelim bir dağ. Doğanın bu yöreye bulunmaz bir armağanı bu. Ama bu eşsiz yeşilliğin içinde bomboz, büyük mü büyük bir alan…Bir çakıl ocağı burası. Şehre çok yakın ve şehir yönünde…Adam bir çakıl yığmış ki girişe, şaşırmamak mümkün değil!.. Yüksek mi yüksek, dik mi dik. Dersiniz ki Ağrı dağının...

Üç aydır evde kaldım. Haftalık yazılarım hep arşivden çıktı. Bu hafta Pazar günü sokağa çıktım. Kendimi dağlara attım. Eşim ile birilikte yola çıktık. Gökbelen kaşından Kavak Bağına ulaştık. 30-40 yıl önde dikilen ağaçlar büyümüş. Bu kış ağaçlar karda kışta hasar görünce temizlik kesimi yapılmış. Katran çam, meşe ağaçları kesilip, odunlar...

Bu yaşantı içerisinde terzide işini yaptığımız kimselerin verdiği birkaç kuruşla Müderris Mustafa Efendi‘nin açtığı özel kütüphaneden geceliği beş kuruşa kitap kiralayıp okumaya çalıştığımı hiç unutamam. Kerime Nadir’i, Esat Mahmut’u o sıralar tanımaya başladım.O dönem (1930-40-50’li yıllara sarkan dönem) milletçe bir okuma açlığı, okuma özlemi içinde idik. Dağ başlarında yaşayanların bu...

Azmi abim o yıl (1941) Düziçi Köy Enstitüsü‘ne gitmeğe karar vermiş. Anamdan başka destekleyicisi yok. Anam Mut’a gitti, bütün muameleleri yapılmış, yatılı okul olduğu için bir kefil istemişler, anamın kefaletini kabul etmemişler. Babamın umurunda değil, dedem yeminliyim diye kefil olmamış, anam bir çıkmazda… Ne yapsın Nazmi Ağa (İncel) rast gelmiş,...

Yılardır aklımda olan, fakat başaramama korkusuyla bir türlü başlayamadığım anılarımı, sevgili torunum Fatma’nın uyarısı sonucu yazmaya başladım. 1930 yılı Nisan’ının 28’ci günü babamın öğretmen olarak görev yaptığı Yapıntı Köyünde doğmuşum. Babamın günlüğünde öyle yazılı. Babam 1935 yılında Mut İlkokulundaki görevine atanıncaya kadar orada oturduk. Babam Yapıntı’ya bir ev bile yaptırmıştı....

1961 Anayasası hep tartışılmış; bol gelmiş, dar gelmiş ama bilinen bir olay var ki; hala o anayasa bugünkü anayasadan daha çağdaş.Kim ne derse desin. 1961 Anayasası çağın en iyi anayasası idi. 12 Mart, 12 Eylül ve sonrasında hep geriye götürüldü. Demokrasi kalmadı. Onun için 27 MAYIS hala önemini kaybetmeden yaşıyor....

Yağmur çiseleri arasında Silifke Lisesi Müzik Koro ve Orkestrasını karşılayan bir nahiye halkı. Bir Pazar günü virajlı Anamur yollarından, uçurumları izleye izleye Aydıncık’a ulaştık. Araçtan indiğimizde bizi öğrencisi, velisi, okul idarecileri bizi karşıladılar. Gözleri yollarda kalmıştı. Bizi görünce sevinç ile öğrencilere sarıldılar. Sevgi gösterisinde bulundular. Deniz kıyısında eski bir sinema...

Dışarı bir soğuk bir soğuktu, güneş battı batacaktı, çocuklar işten geldi gelecekti…Sobanın kömürü değiştirilecekti…Kendisi dört döndüm yemek hazırlıyor, o ise bir saattir üşüye güle telefonla konuşuyordu…Birden yumdu gözünü açtı ağzını, saydı sayıştırdı, saydı sayıştırdı…Telefon patladı, tencere devrildi…*İki üç yıl biter de, son günler bir türlü bitmez tükenmez askerlikte…Derken, sonunda biter...

Kimi yazılarımda kendimi anlatıyor, kendimi dillendiriyorum ya, zaman zaman kafama takılıyor bu; “Yoksa kendi reklamını yapan, bilgiç, “yazar goduşu” birisi miyim?” diye.Ama inanın ki öyle değil. Bir kişide bile böyle bir algı oluşmuşsa üzülür, utanç duyarım bundan. Çünkü ben hiçbir zaman “Ben yazarım, ben şairim” demedim, “Yazmaya çalışan birisiyim” dedim...

1980‘li yıllarda ilçemizde tarımsal sulama imkanı oldukça sınırlı idi. Elektrikli su pompaları, sulama kanalları, havuz, gölet, havza bazlı merkezi dağıtım boru sistemleri ve benzeri imkanlar yaygın değildi. Tarımsal sulama neredeyse sadece doğal pınarlardan sağlanmaktaydı. 1990‘lı yıllara geldiğimizde ise bahçe sayısının artmasına bağlı olarak, çoğu köyümüzde su sıkıntısı had safhaya ulaşmış...

HÜSEYİN SAY – ÇUKUROVA’DAN SESLER SÖYLEŞİ TRT Çukurova Radyosunda / Yapımcı Mert Şahin tarafından hazırlanan ve TRT Türkü’de yayınlanan programda yer alan söyleşiyi sizlerle paylaşmak diledim. -Öncelikle sizi tanıyabilir miyiz? Adım Celal Necati Üçyıldız, 1952 Silifke doğumluyum, Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Fakültesinden mezun oldum.  Seka Kağıt fabrikalarından emekli oldum. Halk...

Şöyle bir düşünüyorum da, yüzlerce arkadaşım var. Bulunmaz bir varsıllık bu. Belki de ilk kez hepinize, yani tüm arkadaşlarıma sesleniyorum şu anda.Hepimiz biliriz ki arkadaşlıklar sınıfsal değil, sınıf sınıftır. Birisiyle arkadaş olmamız için ille de aynı dünya görüşünde olmamız gerekmez. Siyasi arkadaşlık ya da siyasi yoldaşlık daha bir farklıdır. Farklı...

KORONA ÖNCESİ ÖZGÜR GÜNLERDEN             Romanya –Moldova-Gagavuzya gezimiz için hazır olduğumuzu düşündüğümüz sırada terslikler Gaziantep’te evden Havaş otobüsüne binmek için gece saat iki gibi hava alanına doğru yola koyulduğumuzda ki aksilikle başladı.     Havaş durağında bayağı bekledikten sonra gelen Havaş servis otobüsüne bindik, ilginç ama otobüste bizden başka kimse yoktu.....